Даўга

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі

Даўга, Дава, Доўг — мужчынскае імя і вытворнае прозьвішча.

Паходжаньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўны артыкул: Імёны ліцьвінаў

Даўга або Дава (Daugo, Davo) — імя германскага паходжаньня[1]. Іменная аснова -даў(г)- паходзіць ад гоцкага daug 'годна', бургундзкага daugjis 'здольны, годны'[2][3]. Сярод ліцьвінаў бытавалі імёны Давейка, Даўгіла (Дагіла, Догель), Даўбар (Даўбір, Дабар), Даўбарт, Давіл, Давінь, Даўгайла (Дагала), Даўгер (Даўер), Даўгерд (Даўгард), Даўгод, Даўгоўд, Даўгін, Даўмен, Даўмонт (Даўмунд, Даўмунт, Дамунт, Домунд), Даўят, Міндоўг. Адзначаліся германскія імёны Davico, Dagila (Dahilo, Degel), Dauber (Daber), Daubert, Davila (Dauwila), Dawin (Dauwin), Dagalo, Dauharjis (Daherr), Daugaard, Dagott, Dagaud, Dagin, Dauman, Damondus (Damundus), Dowyatt (Daviato), Mendoch[a].

У Прусіі бытавалі імёны Dogel / Daugil / Dawgill / Dawgil[b] (1309, 1344, 1354, 1358, 1397 і 1407 гады)[7][8], Daugin[c] (1364 год)[10], Dawille[d] (1398 год)[12].

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: Hannus Dolge (5 чэрвеня 1414 году)[13]; Dowgone (16 красавіка 1444 году)[14]; боярина сомилиского ж Якуба Довкговича (19 студзеня 1516 году)[15]; Тырвидъ Довкговичъ[16], Петръ Довкгович[17] (1528 год); два чоловеки отъчызныхъ… а Юxъна Даугевича (27 кастрычніка 1538 году)[18]; Гринь, Кузьма Долговичи (1563 год)[19]; Михно Долговичъ (1566 год)[20]; земянка гсдръская повету Менского Ганна Станиславовна Довкговна Павловая Гербовая… брат дей мой рожoный на име Мартин Станиславович Довкгович… своих трох члвеков, то ест на име Гришка Девкгу (24 лютага 1590 году)[21]; p. Ian Dawwa… połowa p. Dawwowi… зanu Ianowi Dawwie (1701 год)[22][e].

Носьбіты[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Даўговічы (Dougowicz) — прыгонныя зь вёскі Дубнікаў (Віленскі павет), якія ўпамінаюцца ў XIX стагодзьдзі[26].

Дэваў (Devau) — былая вёска каля Караляўцу ў Прусіі[27].

Глядзіце таксама[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Таксама адзначаліся германскія імёны: Dawaredus[4], Dauwald[5], Daumerus[1]
  2. ^ Адзначалася старажытнае германскае імя Dagila (Degel)[6]
  3. ^ Адзначалася старажытнае германскае імя Dagin[9]
  4. ^ Адзначалася старажытнае германскае імя Davila (Dauwila)[11]
  5. ^ Таксама: Woytko Daugutowicz (27 ліпеня 1553 году)[23]; Людвигъ Доббертъ (1897 год)[24]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 406.
  2. ^ Gamillscheg E. Romania Germanica. Bd. 3: Die Burgunder, Schlußwort. — Berlin und Leipzig, 1936. S. 112.
  3. ^ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 17.
  4. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule du VIe au XIIe siècle. T. I: Les noms issus du germanique continental et les créations gallo-germaniques. — Paris, 1971. P. 65.
  5. ^ Heintze A. Die deutschen Familien-Namen, geschichtlich, geographisch, sprachlich. — Halle, 1903. S. 125.
  6. ^ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 392.
  7. ^ Pierson W. Altpreußischer Namenkodex // Zeitschrift für Preußische Geschichte und Landeskunde. — Berlin, 1873. S. 499.
  8. ^ Trautmann R. Die altpreußischen Personennamen. — Göttingen, 1925. S. 23.
  9. ^ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 1139.
  10. ^ Trautmann R. Die altpreußischen Personennamen. — Göttingen, 1925. S. 23.
  11. ^ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 406.
  12. ^ Trautmann R. Die altpreußischen Personennamen. — Göttingen, 1925. S. 23.
  13. ^ Codex epistolaris Vitoldi. — Cracoviae, 1882. S. 305.
  14. ^ Kodeks dyplomatyczny katedry i diecezji Wilenskiej. T. 1, z. 1: 1387—1468. — Kraków, 1932. S. 206.
  15. ^ Lietuvos Metrika. Knyga 9 (1511—1518). — Vilnius, 2002. P. 234.
  16. ^ Перапіс войска Вялікага княства Літоўскага 1528 года. Метрыка Вялікага княства Літоўскага. Кн. 523. — Менск, 2003. С. 76.
  17. ^ Перапіс войска Вялікага княства Літоўскага 1528 года. Метрыка Вялікага княства Літоўскага. Кн. 523. — Менск, 2003. С. 163.
  18. ^ Lietuvos Metrika. Knyga 20 (1536—1539). — Vilnius, 2010. P. 208.
  19. ^ Ревизия Кобринской экономии: составленная в 1563 году королевским ревизором Дмитрием Сапегой. — Вильна, 1876. С. 168.
  20. ^ Документы Московского архива Министерства юстиции. Т. 1. — М., 1897. С. 430.
  21. ^ Акты издаваемые Виленской комиссией для разбора древних актов. Т. 36. — Вильна, 1912. С. 421—422.
  22. ^ Археографический сборник документов, относящихся к истории Северо-западной Руси. Т. 10. — Вильна, 1874. С. 103—105, 107.
  23. ^ Istorijos archyvas. T. 1: XVI amžiaus Lietuvos inventoriai. — Kaunas, 1934. P. 92.
  24. ^ Памятная книжка Ковенской губернии на 1898 год. — Ковна, 1897. С. 52, 107, 165
  25. ^ Опись документов Виленского центрального архива древних актовых книг. Вып. 2. ― Вильна, 1903. С. 63.
  26. ^ Malewski Cz. Rodziny szlacheckie na Litwie w XIX wieku. — Warszawa, 2016. S. 662.
  27. ^ Палмайтис Л. Предложение по научной русификации исконных наименований перешедшей в состав России северной части бывшей Восточной Пруссии. — Европейский институт рассеянных этнических меньшинств, 2003. С. 46.