Рука (імя)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Rucco
Паходжаньне
Мова(-ы) германскія
Іншыя формы
Варыянт(ы) Рук
Зьвязаныя імёны Рокіль, Рукша
Зьвязаныя артыкулы
якія пачынаюцца з «Рука»

Рука, Рук — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

Паходжаньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўны артыкул: Імёны ліцьвінаў

Рука або Рока (Rucco, Rocco) — імя германскага паходжаньня[1]. Іменная аснова хрок- (рок-, рук-) паходзіць ад гоцкага hruk, стараісьляндзкага hrokr 'варона'[2] або стараверхненямецкага (h)ruoho 'грак, сойка'[3]. Сярод ліцьвінаў бытавалі імёны Рокіль (Рукель, Рукля), Рукша. Адзначаліся германскія імёны Rocula (Rochilo), Rocksch.

Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскіх імёнаў Ruckus, Rukiel[4].

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: тивун берженский Андрушко Рукович (22 сакавіка 1525 году)[5]; Янушъко Руковичъ[6], Шимъко Руковичъ кон. Станко Руковичъ кон.[7], Юри Руковичъ[8], Мартинъ Руковичъ… Панъ Адрушко Pуковичъ[9] (1528 год); люди нашы Вилкейское волости… Михайло Руковичъ (12 сакавіка 1529 году)[10]; межы землями бояръ Руковичовъ (5 верасьня 1568 году)[11]; бояромъ Кгрустевскимъ Петрашу Руку (7 студзеня 1640 году)[12]; Michał Ruk[13], Andrzej Ruk[14], Michał Ruk[15] (1690 год); Parafia Rogowska… Rukiszki, folwark, wieś i karczma (1784 год)[16][a].

Носьбіты[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Рукевічы (Rukiewicz) гербаў Магіла і Ястрабец — літоўскія шляхецкія роды[18].

Руковічы або Рукевічы (Rukowicz, Rukiewicz) Доўмунты (Dowmunt) гербу Гіпацэнтаўр — літоўскі шляхецкі род[18].

У XVI ст. існаваў маёнтак-поле Рукавічы (Руковичи) у Жамойцкім старостве[19].

Заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Таксама:
    • Рукунд: Ruckunde (26 траўня 1390 году)[17]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 880.
  2. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule du VIe au XIIe siècle. T. I: Les noms issus du germanique continental et les créations gallo-germaniques. — Paris, 1971. P. 135.
  3. ^ Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 5: Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego. — Kraków, 1997. S. 214.
  4. ^ Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 5: Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego. — Kraków, 1997. S. 214.
  5. ^ Lietuvos Metrika. Knyga 224 (4) (1522—1530). — Vilnius, 1997. P. 158.
  6. ^ Перапіс войска Вялікага княства Літоўскага 1528 года. Метрыка Вялікага княства Літоўскага. Кн. 523. — Менск, 2003. С. 88.
  7. ^ Перапіс войска Вялікага княства Літоўскага 1528 года. Метрыка Вялікага княства Літоўскага. Кн. 523. — Менск, 2003. С. 162.
  8. ^ Перапіс войска Вялікага княства Літоўскага 1528 года. Метрыка Вялікага княства Літоўскага. Кн. 523. — Менск, 2003. С. 163.
  9. ^ Перапіс войска Вялікага княства Літоўскага 1528 года. Метрыка Вялікага княства Літоўскага. Кн. 523. — Менск, 2003. С. 172.
  10. ^ Lietuvos Metrika. Knyga 224 (4) (1522—1530). — Vilnius, 1997. P. 305.
  11. ^ Акты, издаваемые Виленской Комиссией для разбора древних актов. Т. 24. — Вильна, 1897. С. 301.
  12. ^ Акты, издаваемые Виленской Комиссией для разбора древних актов. Т. 24. — Вильна, 1897. С. 483.
  13. ^ Metryka Litewska. Rejestry podymnego Welkiego Ksiestwa. Księstwo Żmudzkie 1690 r. — Warszawa, 2009. S. 205.
  14. ^ Metryka Litewska. Rejestry podymnego Welkiego Ksiestwa. Księstwo Żmudzkie 1690 r. — Warszawa, 2009. S. 212.
  15. ^ Metryka Litewska. Rejestry podymnego Welkiego Ksiestwa. Księstwo Żmudzkie 1690 r. — Warszawa, 2009. S. 213.
  16. ^ Komosa Ł. A. Dekanat wiłkomierski w 1784 r. w świetle opisów parafii. — Białystok, 2013. S. 129, 131.
  17. ^ Codex epistolaris Vitoldi. — Cracoviae, 1882. P. 23.
  18. ^ а б Polska encyklopedja szlachecka. T. 10. — Warszawa, 1938. S. 310.
  19. ^ Спрогис И. Я. Географический словарь древней Жомойтской земли XVI столетия. — Вильна, 1888. С. 282.