Ань

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі

Ань — мужчынскае імя.

Паходжаньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўны артыкул: Імёны ліцьвінаў

Ана або Эна (Ano, Enno) — імя германскага паходжаньня[1]. Іменная аснова ан- (эн-) паходзіць ад гоцкага *ana[2], стараверхненямецкага ano 'дзед, продак'[3]. Сярод ліцьвінаў бытавалі імёны Энейка (Эніка), Энель, Овільт, Янвін, Энгель (Енгель), Ангот (Анкуд), Улеб, Онар. Адзначаліся германскія імёны Enneco (Ennika), Enilo, Ovild, Anoin, Engell, Angodus, Uleifr, Onar.

У Прусіі бытавала імя Angolt[a] (1325 і 1338 гады)[6].

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: Мик Аневич (1537—1538 гады)[7][b].

Носьбіты[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Адзначалася старажытнае германскае імя Ongolt[4] (Angold[5])
  2. ^ Таксама: Ігнаці Анвідовіч (Игнатий Антонов Анвидович) — шляхціч Менскай губэрні, прадстаўлены ў 1864 годзе[8]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 99.
  2. ^ A // Köbler G. Gotisches Wörterbuch. 4. Aufl, 2014.
  3. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule du VIe au XIIe siècle. T. I: Les noms issus du germanique continental et les créations gallo-germaniques. — Paris, 1971. P. 35.
  4. ^ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 207.
  5. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule. T. III: Les noms de personnes contenus dans les noms de lieux. — Paris, 1985. P. 227.
  6. ^ Trautmann R. Die altpreußischen Personennamen. — Göttingen, 1925. S. 12.
  7. ^ Mackavičius A. Žemaitijos valsčių surašymas 1537—1538 m. — Vilnius, 2003. P. 30, 200.
  8. ^ № 125. Спісы шляхты, прадстаўленыя паміж 15.X.1863 і 15.X.1864 улучна, Сьвіслацкія аркушы
  9. ^ Mackavičius A. Žemaitijos valsčių surašymas 1537—1538 m. — Vilnius, 2003. P. 376.