Біць

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Bitto
Паходжаньне
Мова(-ы) германскія
Іншыя формы
Варыянт(ы) Бець
Зьвязаныя імёны Біцейка, Біцель, Бітаўт
Зьвязаныя артыкулы
якія пачынаюцца з «Біць»

Біць (Бець) — мужчынскае імя.

Паходжаньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўны артыкул: Імёны ліцьвінаў

Біта, Бета або Беда (Bitto[1], Beto, Bedo) — імя германскага паходжаньня[2]. Іменная аснова бід- (біт-) паходзіць ад гоцкага beodan 'чакаць, спадзявацца'[3]. Сярод ліцьвінаў бытавалі імёны Біцейка, Біцель (Бедэль), Бітаўт (Біталт). Адзначаліся германскія імёны Beteke, Bitel (Bedilo), Bitold. Іменная аснова бет- магла ўтварыцца як скарот (гіпакарыстык) асновы -берт- (-бэрт-)[4][5].

Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскіх імёнаў Bet, Bietko (Beteko, Betiko[6]), Betkinus, Betman[7].

У Прусіі бытавалі імёны: Beda (1419 год)[8], Bedike[a] (1420 год)[8], Bitel / Bitil[b][8], Bitenne[c][8], Bedune / Bytune[d] (1400 і 1412 гады)[8], Bitawte / Bytout[e] (1347 і 1396 гады)[8].

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: купил землю в Станка Битевича на тои же реце на Лошици (16 ліпеня 1493 году)[14]; Петръ Бецевичъ сам. Юхно Бецевичъ сам (1528 год)[15]; люди… Мицута Бетевичъ (1 траўня 1569 году)[16][f].

Носьбіты[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

На гістарычнай Лідчыне існуе вёска Біцеўцы, на гістарычнай АшмяншчынеБецішкі і Біцяняты, у гістарычнай ПрусііБітэнэн.

Заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Адзначалася старажытнае германскае імя Badiko, пазьнейшае Bädeke[9]
  2. ^ Адзначалася германскае імя Bitel[10]
  3. ^ Адзначалася старажытнае германскае імя Bettin[11]
  4. ^ Адзначалася старажытнае германскае імя Bettune[12]
  5. ^ Адзначалася старажытнае германскае імя Betald[13]
  6. ^ Таксама:

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule. T. III: Les noms de personnes contenus dans les noms de lieux. — Paris, 1985. P. 260.
  2. ^ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 226.
  3. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule du VIe au XIIe siècle. T. I: Les noms issus du germanique continental et les créations gallo-germaniques. — Paris, 1971. P. 57.
  4. ^ Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 5: Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego. — Kraków, 1997. S. 17.
  5. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule du VIe au XIIe siècle. T. I: Les noms issus du germanique continental et les créations gallo-germaniques. — Paris, 1971. P. 56.
  6. ^ Słownik staropolskich nazw osobowych. T. 1. — Wrocław, 1965—1967. S. 128.
  7. ^ Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 5: Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego. — Kraków, 1997. S. 17—18.
  8. ^ а б в г д е Trautmann R. Die altpreußischen Personennamen. — Göttingen, 1925. С. 18—19.
  9. ^ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 227.
  10. ^ Briggs K. An index to personal names in English place-names. — Nottingham, 2023. P. 62.
  11. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule. T. III: Les noms de personnes contenus dans les noms de lieux. — Paris, 1985. P. 57.
  12. ^ а б Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 228.
  13. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule. T. III: Les noms de personnes contenus dans les noms de lieux. — Paris, 1985. P. 258.
  14. ^ Lietuvos Metrika. Knyga 3 (1440—1498). — Vilnius, 1998. P. 75.
  15. ^ Перапіс войска Вялікага княства Літоўскага 1528 года. Метрыка Вялікага княства Літоўскага. Кн. 523. — Менск, 2003. С. 62.
  16. ^ Lietuvos Metrika. Knyga 49 (1566—1572). — Vilnius, 2014. P. 51.
  17. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule. T. III: Les noms de personnes contenus dans les noms de lieux. — Paris, 1985. P. 57.
  18. ^ Diecezja Wileńska, 1744, Pawet, 20 лютага 2011 г.
  19. ^ Ciechanowicz J. Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego. T. 6. — Rzeszów, 2006. S. 41.