Улеб

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі

Улеб — мужчынскае імя, вытворнае ад паўночнагерманскага (скандынаўскага) імя Олаф (Олаў, Улаф).

Паходжаньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўны артыкул: Імёны ліцьвінаў

Улеб — усходнеславянская форма паўночнагерманскага імя Óleifr (Uleifr, *AnulaiƀaR[1][2])[3]. Іменная аснова ан- (эн-) (імёны ліцьвінаў Энель, Янвін, Ангот; германскія імёны Enilo, Anoin, Angodus) паходзіць ад гоцкага *ana[4], стараверхненямецкага ano 'дзед, продак'[5], а аснова -леб- (-лейб-, -лейф-) (імя ліцьвінаў Глеб; германскае імя Gudleifr) — ад гоцкага laiba 'заставацца'[6], стараісьляндзкага leifr 'нашчадак'[7][8].

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: Мы от рода Рускаго, съли и гостье: Иворъ солъ Игоревъ великаго князя Рускаго… Оулебъ Володиславль… жены Улебле… купець… Олебъ (Аповесьць мінулых часоў)[9]; Милошу Влебовичу озеро Переросли, што при Жикгимонъте держалъ (9 лістапада 1449 году)[10]; imści panu Oleffowi kapitan-leytnantowi regimentu mego pieszego (20 красавіка 1719 году)[11].

Носьбіты[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Kruken K., Stemshaug O. Norsk Personnamnleksikon. — Det Norske Samlaget, 1995.
  2. ^ *AnulaiƀaR, Nordic Names
  3. ^ Гиппиус А. А. Скандинавский след в истории новгородского боярства (имя посадника Якуна из рода Гюрятиничей—Роговичей) // Slavica Helsingiensia. № 27, 2006. C. 96.
  4. ^ A // Köbler G. Gotisches Wörterbuch. 4. Aufl, 2014.
  5. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule du VIe au XIIe siècle. T. I: Les noms issus du germanique continental et les créations gallo-germaniques. — Paris, 1971. P. 35.
  6. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule du VIe au XIIe siècle. T. I: Les noms issus du germanique continental et les créations gallo-germaniques. — Paris, 1971. P. 156.
  7. ^ Kruken K., Stemshaug O. Norsk Personnamnleksikon. — Det Norske Samlaget, 1995.
  8. ^ Leifr, Nordic Names
  9. ^ Договор между Русью и Византией (944/945), Fontes historiae Magni Ducatus Lithuaniae
  10. ^ Lietuvos Metrika. Knyga 3 (1440—1498). — Vilnius, 1998. P. 20.
  11. ^ Акты издаваемые Виленской археографической комиссией. Т. 5. — Вильна, 1871. С. 260.