Упіцкі павет

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Упіцкі павет
Агульныя зьвесткі
Краіна Вялікае Княства Літоўскае
Статус павет[d]
Адміністрацыйны цэнтар Упіта
Час існаваньня 1565/1566—1795
Месцазнаходжаньне Упіцкага павету
Упіцкі павет на мапе
Commons-logo.svg   Дадатковыя мультымэдыйныя матэрыялы

Упіцкі павет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Троцкага ваяводзтва Вялікага Княства Літоўскага. Сталіца — места Упіта. Не ўваходзіў у склад Жамойцкага староства, але належаў да Жамойцкага біскупства[1].

Месты і мястэчкі: Біржы, Лінкава, Пампяны, Пасваль, Рамігаль, Шадаў[2].

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Мапа 1659 г., на якой Упіцкі павет значыцца як частка Жамойці

Утварыўся згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай 1565—1566 гадоў. У склад павету ўваходзіла тэрыторыя Гульбінскага, Сангвейскага, Шыманскага, Шадаўскага, Вабальніцкага, Жыдайчанскага старостваў (дзяржаўных воласьцяў) і прылеглыя прыватнаўласьніцкія маёнткі[3].

У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795 год) апынуўся ў складзе Расейскай імпэрыі.

Геаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Ахопліваў землі ў нізкай плыні рэчак Нявежы, Левуа, сярэдняй плыні ракі Муша.

Ураднікі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

На Гарадзенскім сойме 12 студзеня 1793 году дзеля павелічэньня колькасьці сэнатараў ад ВКЛ намінавалі кашталяна упіцкага шляхам павышэньня да кашталянскай годнасьці мясцовага павятовага маршалка, якім на той момант быў Міхал Страшэвіч. 24 студзеня 1793 году ён прысягнуў у Горадні, атрымаў прывілей 26 кастрычніка 1793 году, але ўжо ў сьнежні таго ж году новая адміністрацыйна-тэрытарыяльная рэформа Рэчы Паспалітай скасавала ўпіцкую кашталянію. У выніку, кашталян упіцкі захаваў свой тытул, але ўжо ня меў сэнатарскіх паўнамоцтваў.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Дзярновіч А. Літва і Жамойць // Наша Ніва. 22 чэрвеня 2013 г.
  2. ^ Упіцкі павет // ВКЛ. Энцыкл. Т. 2. — Менск, 2005. С. 692.
  3. ^ Powiat upitski // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom V: Kutowa Wola — Malczyce. — Warszawa, 1884. S. 339

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]