Перайсьці да зьместу

Герэль

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Gerilo
Паходжаньне
Мова(-ы) германскія
Утворанае ад Gero + суфікс з элемэнтам -л- (-l-)
Іншыя формы
Варыянт(ы) Гірэла, Герла, Геруль, Керэль
Зьвязаныя артыкулы
якія пачынаюцца з «Герэль»

Герэль (Геруль), Керэль, Герла (Гірэла) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

Асноўны артыкул: Імёны ліцьвінаў

Герыла, Герла або Керэла (Gerilo[1], Gerlo, Kerelo) — імя германскага паходжаньня[2]. Іменная аснова -гер- (-гар-, -гір-) (імёны ліцьвінаў Гералт, Гермонт, Бутгер; германскія імёны Gerolt, Geromont, Butger) паходзіць ад стараісьляндзкага geirr, стараверхненямецкага gēr 'дзіда'[3].

Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Geryl[4]: circumspecto viro, consule civitatis Crosne… Iacobo Geril (1412 год)[5].

У Польшчы адзначаюцца прозьвішчы Герэла (Giereła, Gierełło, Giereło), Керэла (Kiereło) і Керэловіч (Kierełowicz)[6].

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: et aliam viam, que vadit ad Gerylo (7 чэрвеня 1492 году)[7]; Girela (1671—1681 гады)[8]; et Annae Kierulowna (18 жніўня 1710 году)[9]; wieś Wozowniki… Franciszek Gierel (23 красавіка 1755 году)[10]; Symon Gierulewicz, Tadeusz Gerulewicz… Zygmunt Gierulewicz (9 лютага 1791 году)[11].

Керэлі (Kierel) — прыгонныя зь вёсак Навасядаў і Мікуцянаў (Ашмянскі павет), якія ўпамінаюцца ў XIX стагодзьдзі[13].

Герловічы (Gerłowicz) і Герулевічы (Gierulewicz) — літоўскія шляхецкія роды зь Вільні[14].

Герловічы (Gierłowicz) гербу Геральт — літоўскі шляхецкі род з Троцкага павету[15].

Гірыловічы (Giryłowicz) — шляхецкі род Рэчы Паспалітай з Жытоміру[16].

У актах Вялікага Княства Літоўскага ўпамінаўся маёнтак Гарылішкі каля Вялёны[17].

На гістарычнай Віленшчыне існуе вёска Керэлі, у гістарычнай Прусіі — Гералішкі.

  1. ^ Kapff R. Deutsche Vornamen: mit den von ihnen abstammenden Geschlechtsnamen sprachlich erläutert. — Nürtingen am Neckar, 1889. S. 38.
  2. ^ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 573.
  3. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule du VIe au XIIe siècle. T. I: Les noms issus du germanique continental et les créations gallo-germaniques. — Paris, 1971. P. 98.
  4. ^ Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 7: Suplement. Rozwiązanie licznych zagadek staropolskiej antroponimii. — Kraków, 2002. S. 214.
  5. ^ Słownik staropolskich nazw osobowych. T. 2. — Wrocław, 1968—1970. S. 169.
  6. ^ Walkowiak J. B. Litewskie nazwiska Polaków: słownik etymologiczno-frekwencyjny. — Poznań, 2019. S. 121, 169.
  7. ^ Kodeks dyplomatyczny katedry i diecezji Wilenskiej. T. 1, z. 2: 1468—1501. — Kraków, 1939. S. 444.
  8. ^ Zinkevičius Z. Lietuvių antroponimika: Vilniaus lietuvių asmenvardžiai XVII a. pradžioje. — Vilnius, 1977. P. 143.
  9. ^ Memoriale Fratrum Minorum Conventualium Vilnensium (1702—1832). — Vilnae, 2020. P. 62.
  10. ^ Акты издаваемые Виленской комиссией для разбора древних актов. Т. 35. — Вильна, 1910. С. 29.
  11. ^ Akta sejmiku kowieńskiego z lat 1733—1795. — Warszawa, 2019. S. 486, 493.
  12. ^ Testamenty w księgach miejskich wileńskich z XVI i XVII wieku. Katalog. — Warszawa, 2017. S. 43.
  13. ^ Malewski Cz. Rodziny szlacheckie na Litwie w XIX wieku. — Warszawa, 2016. S. 382.
  14. ^ Malewski Cz. Rodziny szlacheckie na Litwie w XIX wieku. — Warszawa, 2016. S. 492, 498.
  15. ^ Malewski Cz. Rodziny szlacheckie na Litwie w XIX wieku. — Warszawa, 2022. S. 272.
  16. ^ Polska encyklopedja szlachecka. T. 5. — Warszawa, 1936. S. 286.
  17. ^ Indeks alfabetyczny miejscowości dawnego wielkiego Księstwa Litewskiego: A—K (Abakanowicze — Kujany). Wilno, 1929. S. 185.