Перайсьці да зьместу

Мерула

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Merula
Паходжаньне
Мова(-ы) германскія
Утворанае ад Mero + суфікс з элемэнтам -л- (-l-)
Іншыя формы
Варыянт(ы) Мерла, Марэла, Мірэла, Марэль, Мірэль
Зьвязаныя артыкулы
якія пачынаюцца з «Мерула»

Мерула (Мерла), Марэла (Марэль), Мірэла (Мірэль) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

Мерыла, Мерула, Марыла, Марэл або Мерэла, пазьней Мірэла, Мэрла або Мэрэль (Merila, Merula, Marilo[1], Marellus[2], Merelo[3], Mirella[4][5], Merlo[6], Mehrell[7]) — імя германскага паходжаньня[8]. Іменная аснова -мер- (-мар-, -мір-) (імёны ліцьвінаў Маргела, Валадзімер, Нетымер; германскія імёны Mergell, Waldmer, Nitimerus) паходзіць ад гоцкага і бургундзкага meris 'славуты, выбітны'[9].

Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Marel[10].

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: siolo Mineyszewskie… z Staniulem Mierulowiczem (27 ліпеня 1553 году)[11]; Merlo Jocewicz (1561 год)[12]; Юри Мерла (1563 год)[13]; Иванъ Мириленко (1649 год)[14]; Mireło… Mirelewicz… Mirełowicz (1671—1681 гады)[15]; Marcin Marieła (6 студзеня 1700 году)[16]; Maciey Karol Merło Januszkiewisz (15 лютага 1718 году)[17]; Szczepan Józef Merlo (17 ліпеня 1733 году)[18]; Merłowiczowna (1776 год)[19]; Bernardus Merłło, pater conventus Holsanensis (31 сакавіка 1784 году)[20]; Józefa Marel… Kazimierz Marel (1840 год)[21].

  • Юры Мерла — геранёнскі баярын, які ўпамінаецца ў 1563 годзе

Мерлы (Merło) і Мерлы-Янушэвічы (Merło-Januszewicz) гербу Страла — літоўскія шляхецкія роды з Ашмянскага павету[22].

На 1904 год існавала сяло Мерліна ў Красьнянскім павеце Смаленскай губэрні[23].

На гістарычнай Віленшчыне існуе вёска Мерлішкі.

  1. Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule. T. III: Les noms de personnes contenus dans les noms de lieux. — Paris, 1985. P. 410.
  2. Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule du VIe au XIIe siècle. T. I: Les noms issus du germanique continental et les créations gallo-germaniques. — Paris, 1971. P. 168.
  3. Bergh L. Ph. C. Historische beschouwing der Nederlandsche Eigennamen // Taalkundig magazijn of gemengde bijdragen tot de kennis der Nederduitsche taal. 4o Deel, 1842. S. 572.
  4. Andrade Cernadas J. M. O tombo de Celanova: estudio introductorio, edición e índices (ss. IX—XII). — Santiago de Compostela, 1995. P. 111.
  5. Antroponimia Altomedieval en Galicia (4ª Ed.), Celtiberia.net — Prehistoria, Protohistoria e Historia antigua
  6. Kapff R. Deutsche Vornamen: mit den von ihnen abstammenden Geschlechtsnamen sprachlich erläutert. — Nürtingen am Neckar, 1889. S. 62.
  7. Grünert H. Die Altenburgischen Personennamen. — Tübingen, 1958. S. 521.
  8. Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 1102.
  9. Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 18.
  10. Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 5: Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego. — Kraków, 1997. S. 170.
  11. Istorijos archyvas. T. 1: XVI amžiaus Lietuvos inventoriai. — Kaunas, 1934. P. 88.
  12. Писцовая книга Гродненской экономии с прибавлениями, изданная Виленской Комиссией для разбора древних актов. Ч. 2. — Вильна, 1882. С. 134.
  13. Popisy wojskowe pospolitego ruszenia Wielkiego Księstwa Litewskiego (1524—1566). — Białystok, 2018. S. 119.
  14. Реєстр Війська Запорозького 1649 року. — К., 1995. С. 468.
  15. Zinkevičius Z. Lietuvių antroponimika: Vilniaus lietuvių asmenvardžiai XVII a. pradžioje. — Vilnius, 1977. P. 174.
  16. Łapiński Ł., Wilczewski W. F. «Komput katolików» parafii żołudzkiej z 1700 roku // Archiwa, Biblioteki i Muzea Kościelne. Nr. 115, 2021. S. 279.
  17. Акты издаваемые Виленской археографической комиссией. Т. 5. — Вильна, 1871. С. 428.
  18. Акты издаваемые Виленской археографической комиссией. Т. 5. — Вильна, 1871. С. 478.
  19. Spis rodziców dzieci urodzonych w Daugieliszkach w latach 1774—1790
  20. Memoriale Fratrum Minorum Conventualium Vilnensium (1702—1832). — Vilnae, 2020. P. 199.
  21. Janiszki, Geneteka baza Polskiego Towarzystwa Genealogicznego
  22. Ciechanowicz J. Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego. T. 6. — Rzeszów, 2006. S. 237.
  23. Список населенных мест Смоленской губернии. — Смоленск, 1904. С. 260.