Герута (імя)
| Ґерута лац. Gieruta / Hieruta | |
| Gerutha | |
| Паходжаньне | |
|---|---|
| Мова(-ы) | германскія |
| Утворанае ад | Gero + суфікс з элемэнтам -т- (-t-) |
| Іншыя формы | |
| Варыянт(ы) | Герут, Геруць, Гаруць, Гірут, Гіруць, Геруд, Керут, Кірута |
| Зьвязаныя артыкулы | |
| якія пачынаюцца з «Ґерута» | |
Герута (Гірута), Герут (Геруць, Гаруць, Гірут, Гіруць, Геруд, Керут) — жаночае і мужчынскае імёны, а таксама вытворнае ад іх прозьвішча.
Паходжаньне
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Герута[1], Герут або Геруд (Gerutha, Geruthus, Gjerud[2]) — імя германскага паходжаньня[3], якое зьвязваюць зь імём Гера[4]. Іменная аснова -гер- (-гар-, -гір-) (імёны ліцьвінаў Гералт, Гермонт, Бутгер; германскія імёны Gerolt, Geromont, Butger) паходзіць ад стараісьляндзкага geirr, стараверхненямецкага gēr 'дзіда'[5]. Антрапанімічны суфікс-пашыральнік -ут- (-ut-) адзначаецца як у германскіх, так і ў славянскіх мовах[6].
У Польшчы гістарычна адзначаўся германскі антрапонім Герута (Gieruta)[7].
У Прусіі бытавала імя Garute / Geruthe[8]. Апроч таго, у Прусіі шырока бытавала прозьвішча Kerutt[9].
У Польшчы адзначаюцца прозьвішчы Геруць (Gieruć) і Керуць (Kieruć)[10].
Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: Blasius Gerudou, Lithuanus (1569 год)[11]; pan Stanisław Soroka (z) Gieruciowa (1690 год)[12]; Gierucie (1744 год)[13]; Mateusz Giruta (1742 год)[14]; Piotr Gieruta (1746 год)[15]; Marianna Geruta (1747 год)[16]; Andrzej Girut (1748 год)[17]; Agata Giruć (1797 год)[18]; Katarzyna Gieruć (1801 год)[19]; Kazimierz Gierutowicz (1812 год)[20]; Jerzy Gierut (1826 год)[21]; Julianna Girutowicz (1834 год)[22].
Носьбіты
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- Герута — легендарная каралева ютаў, маці Амледа
- Ян Венцлававіч Керут — расенскі зямянін, які ўпамінаецца ў 1572 годзе[23]
- Сьцяпан Герута (1907—1945) — удзельнік Другой сусьветнай вайны з ваколіцаў Новай Мышы[24]
- Уладзімер Геруць (1920—?) — удзельнік Другой сусьветнай вайны з ваколіцаў Юрацішкаў[25]
- Сяргей Кірута (1922—?) — беларус з ваколіцаў Гарадзішча, вывезены ў Нямеччыну ў Другую сусьветную вайну[26]
- Ёсіф Геруцкі (1927—?) — беларус з ваколіцаў Дрысы[27]
- Валянтына Гіруць-Русакевіч (1953—2021) — беларуская паэтка
Керут (Kerrutt) — прозьвішча, гістарычна зафіксаванае на тэрыторыі цяперашняй Летувы[28].
У актах Вялікага Княства Літоўскага ўпамінаўся маёнтак Керуцішкі ў Троцкім ваяводзтве[29].
На гістарычнай Гарадзеншчыне існуе вёска Геруцева, на гістарычнай Ашмяншчыне — Гіруці, на гістарычнай Меншчыне — Гаруцішкі, на гістарычнай Браслаўшчыне дзьве вёскі з назвай Геруцішкі.
Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- ↑ Райтаровська Н. Загадка походження Рагнара Лодброка // Феномен Європи: від традиційного до сучасного: збірник матеріалів студентсько-аспірантської наукової конференції (Львівський університет імені Івана Франка, 10-11 листопада 2017 р.). — Львів, 2017. С. 76.
- ↑ Navn anno 1900 på bokstaven G (недаступная спасылка), Navnene er hentet fra Folketellingen 1900, som du finner på Digitalarkivet.no, Slekt og Data
- ↑ Nielsen O. Olddanske personnavne. — Kjøbenhavn, 1883. S. 29—30.
- ↑ Горенко О. Антропонімічний вимір постмодерної літератури. Монографія. — Берегове-Ужгород, 2020. С. 63.
- ↑ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule du VIe au XIIe siècle. T. I: Les noms issus du germanique continental et les créations gallo-germaniques. — Paris, 1971. P. 98.
- ↑ Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 5: Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego. — Kraków, 1997. S. 204.
- ↑ Słownik historyczno-etymologiczny antroponimów ziemi chełmskiej (XVI—XVII wiek). — Warszawa, 2017. S. 98.
- ↑ Trautmann R. Die altpreußischen Personennamen. — Göttingen, 1925. S. 28.
- ↑ KERUTT, Verein für Computergenealogie e.V. (CompGen)
- ↑ Walkowiak J. B. Litewskie nazwiska Polaków: słownik etymologiczno-frekwencyjny. — Poznań, 2019. S. 121, 170.
- ↑ Die matrikel der Universität Königsberg i. Pr. Bd. 1: Die Immatrikulationen von 1544—1656. — Leipzig, 1910. S. 46.
- ↑ Krakowski S. Wykaz podatku podymnego powiatu wołkowyskiego z r. 1690 // Wiadomości Studium Historii Prawa Litewskiego. T. 1, 1938. S. 235.
- ↑ Diecezja Wileńska, 1744, Pawet, 20 лютага 2011 г.
- ↑ Uciana, Geneteka baza Polskiego Towarzystwa Genealogicznego
- ↑ Uciana, Geneteka baza Polskiego Towarzystwa Genealogicznego
- ↑ Uciana, Geneteka baza Polskiego Towarzystwa Genealogicznego
- ↑ Uciana, Geneteka baza Polskiego Towarzystwa Genealogicznego
- ↑ Oszmiana, Geneteka baza Polskiego Towarzystwa Genealogicznego
- ↑ Oszmiana, Geneteka baza Polskiego Towarzystwa Genealogicznego
- ↑ Wilno św. Kazimierza, Geneteka baza Polskiego Towarzystwa Genealogicznego
- ↑ Mołczadź, Geneteka baza Polskiego Towarzystwa Genealogicznego
- ↑ Holszany, Geneteka baza Polskiego Towarzystwa Genealogicznego
- ↑ Опись документов Виленского центрального архива древних актовых книг. Вып. 1. ― Вильна, 1901. С. 24.
- ↑ Герута Степан Михайлович(недаступная спасылка), Генеалагічныя базы дадзеных Беларусі
- ↑ Геруть Владимир Андреевич, Генеалагічныя базы дадзеных Беларусі
- ↑ НАРБ 1569-1-7-15, Генеалагічныя базы дадзеных Беларусі
- ↑ Геруцкий Иосиф Иосифович, Генеалагічныя базы дадзеных Беларусі
- ↑ Lietuvių pavardžių žodynas. T. 1. — Vilnius, 1985. P. 978.
- ↑ Indeks alfabetyczny miejscowości dawnego wielkiego Księstwa Litewskiego: A—K (Abakanowicze — Kujany). Wilno, 1929. S. 328.