Перайсьці да зьместу

Гайдэль

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Gaidel
Паходжаньне
Мова(-ы) германскія
Утворанае ад Gaido + суфікс з элемэнтам -л- (-l-)
Іншыя формы
Варыянт(ы) Гейтыла, Гайдзель, Гайдзіл
Зьвязаныя артыкулы
якія пачынаюцца з «Гайдэль»

Гайдэль (Гайдзель, Гайдзіл), Гейтыла — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

Асноўны артыкул: Імёны ліцьвінаў

Гайдул, пазьней Гайдэль або Гайтэль (Gaidulus[1], Gaidel, Geidel, Geitel) — імя германскага паходжаньня[2]. Іменная аснова -гайд- (-гайт-, -гейт-) (імёны ліцьвінаў Гейдар, Гейтарт, Гайдэман; германскія імёны Geiter, Gaiterda, Geidemann) паходзіць ад германскага gaid 'рагаціна, дзіда'[3].

У Прусіі бытавала імя Гейдэль (Гейдыл): Geidel / Geydil (1407 год)[4].

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: Gojdził (1545 год)[5]; отъ границы бояръ Кгейтиловичовъ (1554 год)[6]; Marczin Goidzieliewic (1558 год)[7]; s Piotręm Goydelęm (12 кастрычніка 1561 году)[8]; do Gajdela (30 сьнежня 1608 году)[9]; Gaydele… Gaydziele (1744 год)[10].

Гайдэлі або Гайдзелі (Gajdel, Gajdziel) — прыгонныя зь вёсак Баяраў, Дзедзішкаў, Лабунцаў і Новікаў (каля Даўгелішкаў), якія ўпамінаюцца ў XIX стагодзьдзі[11].

Назву Гайдэлішкі маюць вёскі на гістарычнай Браслаўшчыне.

  1. ^ Bruckner W. Die Sprache der Langobarden. — Strassburg, 1895. S. 251.
  2. ^ Gottschald M. Deutsche Namenkunde: Unsere Familiennamen nach ihrer Entstehung und Bedeutung. — Berlin, 1982. S. 196.
  3. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule du VIe au XIIe siècle. T. I: Les noms issus du germanique continental et les créations gallo-germaniques. — Paris, 1971. P. 97.
  4. ^ Trautmann R. Die altpreußischen Personennamen. — Göttingen, 1925. S. 31.
  5. ^ Słownik historycznych nazw osobowych Białostocczyzny (XV—XVII w.). T. 1: A—O. — Białystok, 1997. S. 98.
  6. ^ Археографический сборник документов, относящихся к истории Северо-западной Руси. Т. 8. — Вильна, 1870. С. 39.
  7. ^ Писцовая книга Гродненской экономии с прибавлениями, изданная Виленской Комиссией для разбора древних актов. Ч. 1. — Вильна, 1881. С. 6.
  8. ^ Istorijos archyvas. T. 1: XVI amžiaus Lietuvos inventoriai. — Kaunas, 1934. P. 579.
  9. ^ Lebedys J. Lietuvių kalba XVII—XVIII a. viešajame gyvenime. — Vilnius, 1976. P. 27.
  10. ^ Diecezja Wileńska, 1744, Pawet, 20 лютага 2011 г.
  11. ^ Malewski Cz. Rodziny szlacheckie na Litwie w XIX wieku. — Warszawa, 2022. S. 107, 116, 215.