Куніла
| Куніла лац. Kuniła | |
| Künel | |
| Паходжаньне | |
|---|---|
| Мова(-ы) | германскія |
| Утворанае ад | Cuno + суфікс з элемэнтам -л- (-l-) |
| Іншыя формы | |
| Варыянт(ы) | Кунела |
| Зьвязаныя артыкулы | |
| якія пачынаюцца з «Куніла» | |
Куніла (Кунела) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.
Паходжаньне
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Кунула або Кунел, пазьней Кунэль (Chunulo, Cunnell[1], Künel[2]) — імя германскага паходжаньня[3]. Іменная аснова -кон- (-кун-) (імёны ліцьвінаў Кондрут, Конрад, Якун; германскія імёны Cundrud, Konrad, Acun) паходзіць ад гоцкага koni- 'адважны'[4] або германскага kunja, kuni '(хтосьці) з годнага, шляхецкага роду'[5].
Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Kunil (Kunel, Konel)[6].
Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: cum cmetonibus… Belata Kunielowicz (15 сакавіка 1497 году)[7]; Кунило Грыцковичъ (1498 год)[8]; Bohdan Konylowicz… Bogdan Kunylowicz… Olyesko Kunylowicz… Manyecz Kunylowycz… Chodor Kunylowicz… Szyenko Kunyelowycz… Manko Kunylowicz (1552—1555 гады)[9]; Bohdan Kuniłowicz… Bohdan Kunilowicz… Oleszko Kuniłowicz (1561—1566 гады)[10]; Кунило Абрамовичъ (1567 год)[11].
Носьбіты
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- Куніла Абрамавіч — баярын Мельніцкага павету Падляскага ваяводзтва, які ўпамінаецца ў попісе войска Вялікага Княства Літоўскага 1567 году
Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- ↑ Ferguson R. The Teutonic Name-system Applied to the Family Names of France, England, & Germany. — London, 1864. P. 327.
- ↑ Eule R. Germanische und fremde Personennamen als heutige deutsche Familiennamen // Festschrift zu dem fünfzigjährigen jubiläum des Friedrichs-realgymnasiums in Berlin. — Berlin, 1900. S. 44.
- ↑ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 378, 989.
- ↑ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 18.
- ↑ Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 5: Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego. — Kraków, 1997. S. 150.
- ↑ Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 5: Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego. — Kraków, 1997. S. 151.
- ↑ Kodeks dyplomatyczny katedry i diecezji Wilenskiej. T. 1, z. 2: 1468—1501. — Kraków, 1939. S. 518.
- ↑ Ревизия пущ и переходов звериных в бывшем Великом княжестве Литовском, с присовокуплением грамот и привилеев. — Вильна, 1867. С. 253.
- ↑ Писцовая книга Пинского и Клецкого княжеств, составленная Пинским старостою Станиславом Хвальчевским в 1552—1555 г. — Вильна, 1884. С. 6, 8, 31, 37, 40, 101, 378.
- ↑ Писцовая книга бывшего пинского староства составленная по повелению короля Сигизмунда Августа в 1561—1566 годах пинским и кобринским старостой Лаврином Войной. Ч. 1. — Вильна, 1874. С. 48, 54, 74, 78, 98.
- ↑ Литовская метрика. Отд. 1. Ч. 3. — Петроград, 1915. С. 1022.