Перайсьці да зьместу

Дыдэла

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Dedela
Паходжаньне
Мова(-ы) германскія
Утворанае ад Dedo + суфікс з элемэнтам -л- (-l-)
Іншыя формы
Варыянт(ы) Дэдэла, Дзідзель, Дзедзель
Зьвязаныя артыкулы
якія пачынаюцца з «Дыдэла»

Дыдэла (Дзідзель), Дэдэла (Дзедзель) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

Асноўны артыкул: Імёны ліцьвінаў

Дэдыла, Дэдэла або Дэтула (Dedila, Dedela, Detula) — імя германскага паходжаньня[1][2].

Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Dedel[3].

У Ноўгарадзе бытавалі імёны Дзедзіла (Дедила) і Дзедзеня (Деденя)[4].

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: у шесть служобъ в Роготнои… Петка Деделя (16 ліпеня 1505 году)[5]; Я Дорота Матеевая Диделевича (30 кастрычніка 1538 году)[6]; Ян Диделовичъ[7], Андрей Яновичъ Деделевичъ[8] (1567 год); Jan Dedela (20 лістапада 1604 году)[9]; Detelowicz (1636 год)[10]; Didełowicz (1671—1681 гады)[11]; Catharina Dziedełowa (1689 год)[12]; Jerzy Dedeło… Stanisław Dedeło… Józef Dedeło… Jakub Dedeło (сакавік 1798 году)[13][a].

Дэдэлы (Dedeło) — прыгонныя зь вёсак Велюцянаў і Жвірбляў (Віленскі павет), якія ўпамінаюцца ў XIX стагодзьдзі[18].

Дыдзюлі (Dydziul) гербу Гіпацэнтаўр — літоўскі шляхецкі род зь Віленскага павету[19].

На 1910 год існаваў фальварак Дзядзілава (Дзедзілова) у Сеньненскім павеце Магілёўскай губэрні[20].

  1. ^ Таксама:
    • Дзедзігалд (адзначалася старажытнае германскае імя Tedgaud[14]): въ Дедикголда Кгоневича и въ его детеи, Станка а в Хръщона, землю их отчинную (2 ліпеня 1493 году)[15];
    • Дэдэкінд: Dedekind radca Kamery (1799 год)[16]
  1. ^ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 388.
  2. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule. T. III: Les noms de personnes contenus dans les noms de lieux. — Paris, 1985. P. 65—66.
  3. ^ Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 5: Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego. — Kraków, 1997. S. 34.
  4. ^ Зализняк А. А. Древненовгородский диалект. 2-е изд. — М., 2004. С. 735—736.
  5. ^ Lietuvos Metrika. Knyga 6 (1494—1506). — Vilnius, 2007. P. 60.
  6. ^ Сборник палеографических снимков с древних грамот и актов, хранящихся в Виленском центральном архиве и Виленской публичной библиотеке. Вып. 1. — Вильна, 1884. С. 14.
  7. ^ Литовская метрика. Отд. 1. Ч. 3. — Петроград, 1915. С. 538.
  8. ^ Литовская метрика. Отд. 1. Ч. 3. — Петроград, 1915. С. 550.
  9. ^ Lietuvos inventoriai XVII a. — Vilnius, 1962. P. 22.
  10. ^ Paknys M. Vilniaus miestas ir miestieèiai 1636 m.: namai, gyventojai, sveèiai. — Vilnius, 2006. P. 150.
  11. ^ Zinkevičius Z. Lietuvių antroponimika: Vilniaus lietuvių asmenvardžiai XVII a. pradžioje. — Vilnius, 1977. P. 135.
  12. ^ Walkowiak J. Współczesne nazwiska Polaków o możliwej genezie litewskiej nieobecne w LPŽ, poświadczone w kartotece antroponimicznej LKI // Onomastica (Wrocław). T. 64, 2020. S. 215.
  13. ^ Акты издаваемые Виленской комиссией для разбора древних актов. Т. 38. — Вильна, 1914. С. 378, 380, 382.
  14. ^ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 1389.
  15. ^ Lietuvos Metrika. Knyga 3 (1440—1498). — Vilnius, 1998. P. 73.
  16. ^ Dacewicz L. Antroponimia Białegostoku w XVII—XVIII wieku. — Białystok, 2001. S. 102.
  17. ^ Яўген Анішчанка, Уснаж, Курчевцы, Вишневка инвентарь 1770 г., Архіў гісторыка Анішчанкі, 20 ліпеня 2016 г.
  18. ^ Malewski Cz. Rodziny szlacheckie na Litwie w XIX wieku. — Warszawa, 2016. S. 731.
  19. ^ Malewski Cz. Rodziny szlacheckie na Litwie w XIX wieku. — Warszawa, 2016. S. 463.
  20. ^ Список населенных мест Могилевской губернии. — Могилев, 1910. С. 169.