Перайсьці да зьместу

Конрад

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Konrad
Паходжаньне
Мова(-ы) германскія
Утворанае ад Cono + Rado
Іншыя формы
Варыянт(ы) Конрат, Кунрад, Кунрат
Вытворныя формы Кандрат
Зьвязаныя артыкулы
якія пачынаюцца з «Конрад»

Конрад (Конрат, Кунрад, Кунрат) — мужчынскае імя. Вытворныя прозьвішчы — Кондрат, Кандратовіч[1].

Паходжаньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўны артыкул: Імёны ліцьвінаў

Конрад, Конрат, Кунрад або Кунрат (Konrad, Conrat, Cunrad, Cunrat) — імя германскага паходжаньня[2][3]. Іменная аснова -кон- (-кун-) (імёны ліцьвінаў Кондрут, Кунат, Якун; германскія імёны Cundrud, Kunat, Acun) паходзіць ад гоцкага koni- 'адважны'[4] або германскага kunja, kuni '(хтосьці) з годнага, шляхецкага роду'[5], а аснова -рад- (-рат-) (імёны ліцьвінаў Радзівіл, Раталт, Радавін; германскія імёны Ratwilius, Ratolt, Radowin) — ад гоцкага *rêþs[6], германскага rad- 'рада'[7].

Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Konrad (Konrat, Kunrod, Kunrot)[8].

У 1633 годзе ў Каралявецкім унівэрсытэце навучаўся Georgius Conradi, Regiomontanus Borussus[9].

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: Cunrado Januskovicz (1461 год)[10]; domino Gabriele Cunrado Iwaszkowycz (9 ліпеня 1489 году)[11]; generosis dominis Petro Kvnrathowycz (10 траўня 1506 году)[12]; Conrad Waszko… Conrad y Sienkowicze (1563 год)[13]; z Jurgielem Konratowiczem… Jurgiel Konratowicz (4 сьнежня 1554 году)[14]; Conradowicz (1610—1622 гады)[15]; Mikołaj Konratowicz (1621 год)[16].

Носьбіты[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Кандратовічы (Кондраты) гербу Сыракомля — літоўскі шляхецкі род.

Конрады (Konrad) гербаў Суліма і ўласнага — літоўскі шляхецкі род зь Меншчыны[21].

У XVI ст. існавала сяло Конрадзе (Конрадзе) у Жамойцкім старостве[22].

У гістарычнай Прусіі існуе вёска Канрады.

Глядзіце таксама[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Błaszczyk G. Herbarz szlachty żmudzkiej. T. 3. — Warszawa, 2015. S. 172.
  2. ^ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 373—374.
  3. ^ Усціновіч А. Слоўнік асабовых уласных імён. — Менск, 2011. С. 116—117.
  4. ^ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 18.
  5. ^ Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 5: Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego. — Kraków, 1997. S. 150.
  6. ^ Kremer D. Die Germanischen Personennamen in Katalonien // Estudis romànics. Nr. 14, 1972. S. 193.
  7. ^ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 18.
  8. ^ Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 5: Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego. — Kraków, 1997. S. 151.
  9. ^ Die matrikel der Universität Königsberg i. Pr. Bd. 1: Die Immatrikulationen von 1544—1656. — Leipzig, 1910. S. 341.
  10. ^ Kodeks dyplomatyczny katedry i diecezji Wilenskiej. T. 1, z. 1: 1387—1468. — Kraków, 1932. S. 273.
  11. ^ Kodeks dyplomatyczny katedry i diecezji Wilenskiej. T. 1, z. 2: 1468—1501. — Kraków, 1939. S. 422.
  12. ^ Kodeks dyplomatyczny katedry i diecezji Wilenskiej. T. 1, z. 3: 1501—1507. — Kraków, 1948. S. 717.
  13. ^ Писцовая книга Гродненской экономии с прибавлениями, изданная Виленской Комиссией для разбора древних актов. Ч. 2. — Вильна, 1882. С. 351—352.
  14. ^ Istorijos archyvas. T. 1: XVI amžiaus Lietuvos inventoriai. — Kaunas, 1934. P. 108—109.
  15. ^ Ragauskaitė A. XVII a. pirmosios pusės Kauno miestiečių asmenvardžių kilmė // Acta linguistica Lithuanica. T. 43, 2000. P. 102.
  16. ^ Rejestry popisowe pospolitego ruszenia szlachty Wielkiego Księstwa Litewskiego z 1621 r. — Warszawa, 2015. S. 59.
  17. ^ Пятраўскас Р. Літоўская знаць у канцы XIV—XV ст.. — 2-е выд. — Смаленск, 2014. С. 328.
  18. ^ Akta unji Polski z Litwą, 1385—1791. — Kraków, 1932. S. 100.
  19. ^ Kodeks dyplomatyczny Katedry i Diecezji Wileńskiej: 1387—1507. — Kraków, 1948. S. 271.
  20. ^ Testamenty w księgach miejskich wileńskich z XVI i XVII wieku. Katalog. — Warszawa, 2017. S. 41.
  21. ^ Ciechanowicz J. Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego. T. 6. — Rzeszów, 2006. S. 202.
  22. ^ Спрогис И. Я. Географический словарь древней Жомойтской земли XVI столетия. — Вильна, 1888. С. 142.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]