Леанід Дайнека

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Леанід Дайнека
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся 28 студзеня 1940(1940-01-28)
Дзмітраўка 2[d], Клічаўскі раён, Магілёўская вобласьць, БССР, СССР
Памёр 21 жніўня 2019(2019-08-21) (79 гадоў)
Пахаваны Каладзішчанскія могілкі
Літаратурная дзейнасьць
Род дзейнасьці пісьменьнік, паэт і празаік
Жанр historical fiction[d] і гістарычная мастацкая літаратура[d]
Мова беларуская мова
Узнагароды
http://www.daineka.by/ru/

Леані́д Марты́навіч Дайне́ка (нар. 28 студзеня 1940, вёска Зьмітраўка 2-я Клічаўскага раёну Магілёўскай вобласьці — 21 жніўня 2019 году[1]) — беларускі пісьменьнік. Ляўрэат Літаратурнай прэміі СП Беларусі імя І. Мележа (1988) за раман «Меч князя Вячкі», Дзяржаўнай прэміі Беларусі імя К. Каліноўскага (1990) за творы літаратуры і мастацтва для дзяцей — за гістарычныя раманы «Меч князя Вячкі» і «Сьлед ваўкалака».

Скончыў аддзяленьне журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту (1967). Працаваў старшым рэдактарам на Віцебскай студыі тэлебачаньня, на Беларускім тэлебачаньні. У 1972—1989 — адказны сакратар часопіса «Маладосьць», з 1989 — загаднік рэдакцыі паэзіі выдавецтва «Мастацкая літаратура». Сябар СП СССР (1970).

Першы верш апублікаваў у 1961. Выдаў кніжкі вершаў «Галасы» (1969), «Бераг чаканьня» (1972), «Начныя тэлеграмы» (1974), «Мая вясна саракавая» (1979), «Вечнае імгненьне» (1985), «Сьняжынкі над агнём» вершы і паэмы (1989). Аўтар зборніка апавяданьняў «Бацькава крыніца» (1976), раманаў «Людзі і маланкі» (1978), «Запомнім сябе маладымі» (1981), «Футбол на замініраваным полі» (1983), «Меч князя Вячкі» (1987), «Сьлед ваўкалака» (1988), «Жалезныя жалуды» (часопіс «Маладосьць», 1990).

З 1993 з сынамі Сяргеем, Зьмітром і Сьцяпанам Леанід Дайнэка займаўся прадпрымальніцкай дзейнасьцю, заснаваў фірмы «Пасад» і «БелПі». Сямейная кампанія вырабляла гатункі настояў «Крамбамбуля».

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]