Раготна

Раготна
лац. Rahotna
	Раготна; лац. Rahotna
	Населены пункт
	Касьцёл Сьвятых Анёлаў-Ахоўнікаў
Краіна	Беларусь
Вобласьць	Гарадзенская
Раён	Зьдзецельскі
Сельсавет	Дварэцкі
Часавы пас	UTC+3;
Каардынаты	53°20′54″ пн. ш. 25°29′09″ у. д.HGЯO
Насельніцтва
Колькасьць	408 чал. (2010)
Лічбавыя ідэнтыфікатары
Тэлефонны код	+375 1563
Паштовы індэкс	231476
СААТА	4223817078
Нумарны знак	4
	Раготна на мапе Беларусі ± Раготна

Раго́тна^[1] — вёска ў Беларусі, каля ракі Лядзінкі. Уваходзіць у склад Дварэцкага сельсавету Зьдзецельскага раёну Гарадзенскай вобласьці. Насельніцтва на 2010 год — 408 чалавек. Знаходзіцца за 16 км на паўднёвы ўсход ад Зьдзецелу; за 16 км ад чыгуначнай станцыі Наваельня, на аўтамабільнай дарозе Наваельня — Казлоўшчына.

Раготна — даўняе мястэчка^[2] гістарычнай Слонімшчыны (частка Наваградчыны). Да нашага часу тут захаваліся збудаваныя ў стылі клясыцызму касьцёл Сьвятых Анёлаў-Ахоўнікаў і сядзіба Валовічаў, помнікі архітэктуры XIX стагодзьдзя.

Гісторыя

Вялікае Княства Літоўскае

Упершыню Раготна ўпамінаецца ў XVІІІ стагодзьдзі. У гэты час яно ўваходзіла ў склад Слонімскага павету Наваградзкага ваяводзтва.

Пад уладай Расейскай імпэрыі

У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795 год) Раготна апынулася ў складзе Расейскай імпэрыі, у Слонімскім павеце^[3] Гарадзенскай губэрні. У 1840 годзе тут збудавалі мураваны касьцёл. Паводле інвэнтару 1843 году, мястэчка знаходзілася ў валоданьні Шукевічаў^[4], пазьней перайшло да Валовічаў. Па здушэньні нацыянальна-вызвольнага паўстаньня (1863—1864) у 1866 годзе расейскія ўлады гвалтоўна перарабілі тутэйшы касьцёл пад царкву Ўрадавага сыноду Расейскай імпэрыі (Маскоўскай царквы).

За часамі Першай сусьветнай вайны ў 1915 годзе Раготна занялі войскі Нямецкай імпэрыі.

Старая графіка Раготна
Панарама, 20.11.1915 г.
Нямецкі абоз, 13.11.1915 г.
25.10.1915 г.
2.11.1915 г.

Найноўшы час

25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай Раготна абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 году ў адпаведнасьці з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі яно ўвайшла ў склад Беларускай ССР. Згодна з Рыскай мірнай дамовай 1921 году Раготна апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе стала цэнтрам гміны Слонімскага павету Наваградзкага ваяводзтва. У гэты час будынак касьцёла вярнулі каталікам.

У 1939 годзе Раготна ўвайшла ў БССР, дзе ў 1940 годзе стала цэнтрам сельсавету. Статус паселішча панізілі да вёскі. На 2001 год тут было 216 двароў. 28 жніўня 2013 году ў зьвязку зь ліквідацыяй Раготнаўскага сельсавету вёску перадалі ў склад Дварэцкага сельсавету^[5].

Мястэчка на старых здымках
Касьцёл па маскоўскай перабудове, 1915 г.
Сядзіба Валовічаў, 1915 г.
Дом Вацлава Пратасевіча, да 1939 г.

Насельніцтва

Дэмаграфія

XX стагодзьдзе: 1999 год — 550 чал.
XX стагодзьдзе: 2001 год — 510 чал.^[6]; 2010 год — 408 чал.

Інфраструктура

У Раготне працуюць сярэдняя школа, амбуляторыя, дом культуры, бібліятэка, пошта.

Турыстычная інфармацыя

Славутасьці

Касьцёл Сьвятых Анёлаў-Ахоўнікаў (1840)
Могілкі старыя каталіцкія
Сядзіба Валовічаў (XIX ст.)

Крыніцы

↑ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гродзенская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2004. — 469 с. ISBN 985-458-098-9. (pdf) С. 201.
↑ Соркіна І. Мястэчкі Беларусі... — Вільня, 2010. С. 376.
↑ Słownik geograficzny... T. IX. — Warszawa, 1888. S. 695.
↑ Адамчык В. Фатальная лічба «3». Генеалогія, альбо Радавод Адамчыкаў // Arche. № 5 (10), 2000.
↑ «О некоторых вопросах административно-территориального устройства Дятловского района Гродненской области». Решение Гродненского областного Совета депутатов от 28 августа 2013 г. № 251(недаступная спасылка) (рас.)
↑ БЭ. — Мн.: 2001 Т. 13. С. 202.

Літаратура

Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2001. — Т. 13: Праміле — Рэлаксін. — 576 с. — ISBN 985-11-0216-4
Соркіна І. Мястэчкі Беларусі ў канцы ХVІІІ — першай палове ХІХ ст. — Вільня: ЕГУ, 2010. — 488 с. ISBN 978-9955-773-33-7.
Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom IX: Poźajście — Ruksze. — Warszawa, 1888.

Вонкавыя спасылкі

[1] Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гродзенская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2004. — 469 с. ISBN 985-458-098-9. (pdf) С. 201.

[2] Соркіна І. Мястэчкі Беларусі... — Вільня, 2010. С. 376.

[3] Słownik geograficzny... T. IX. — Warszawa, 1888. S. 695.

[4] Адамчык В. Фатальная лічба «3». Генеалогія, альбо Радавод Адамчыкаў // Arche. № 5 (10), 2000.

[5] «О некоторых вопросах административно-территориального устройства Дятловского района Гродненской области». Решение Гродненского областного Совета депутатов от 28 августа 2013 г. № 251(недаступная спасылка) (рас.)

[6] БЭ. — Мн.: 2001 Т. 13. С. 202.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]