Шахцёр Салігорск

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Шахцёр Салігорск
ФК Шахцёр Салігорск.png
Поўная назва Футбольны клюб «Шахцёр Салігорск»
Заснаваны 1961
Горад Салігорск, Беларусь
Стадыён «Будаўнік»
Умяшчальнасьць: 4200
Старшыня Вадзім Шумак[1]
Галоўны трэнэр Сяргей Ташуеў
Чэмпіянат Найвышэйшая ліга
 · 2019 3 месца
Хатнія колеры
Выязныя колеры
Афіцыйны сайт

«Шахцёр» — беларускі футбольны клюб з Салігорску. Заснаваны ў 1961 годзе. Чэмпіён Беларусі (2005), трохразовы ўладальнік Кубка Беларусі (2004, 2014, 2019). «Шахцёр» разам зь менскім «Дынама» й клюбам «Дынама» (Берасьце) зьяўляюцца адзінымі клюбамі краіны, які ніколі не выляталі з найвышэйшай лігі чэмпіянату Беларусі й гулялі ў ёй ад самага стварэньня ў 1992 годзе. Акрамя таго, салігорскі клюб валодае нацыянальным рэкордам паводле колькасьці матчаў без паразаў у хатніх сустрэчах запар, ня зьведваючы паразаў на стадыёне «Будаўнік» са жніўня 2000 году па кастрычнік 2004 году, што склала ў агульным рахунку 60 матчаў.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Амаль адразу са стварэньнем працоўнага паселішча Новастаробінск на рэгулярнай аснове праходзілі футбольныя спаборніцтвы сярод працоўных калектываў. Увосень 1961 году была створана зборная паселішча, якая ў першым жа матчы разграміла каманду раённага цэнтру, гораду Старобін, зь лікам 5:0. Пасьля чаго была прынята рашэньне аб стрварэньні клюбу «Шахцёр», які адразу быў заяўлены ў чэмпіянат Менскай вобласьці. У 1964 годзе дзякуючы перамозе на абласным узроўні клюб атрымаў запрашэньне на ўдзел у чэмпіянаце БССР.

«Шахцёр» пачаў чэмпіянат у адной з трох зонаў, на якія было разьбіта асноўнае спаборніцтва, аднак заняў у выніку толькі 7 радок з 8 камандаў. Такім жа чынам паводле выніку склаўся й наступны сэзон для салігорскага клюбу. Чэмпіянат 1966 году зьведаў зьмены ў формуле свайго правядзеньня, каманды былі разьбітыя на дзьве лігі, якія мелі ярусны характар. «Шахцёр» трапіў у ніжэйшую зь лігаў і зноўку заняў сёмы радок, атрымаўшы за сэзон вялікую колькасьць крытыкі з-за якасьці пакрыцьця свайго хатняга стадыёну. На наступны год колькасьць камандаў у другой лізе павялічылася, што дало магчымасьць разьбіць каманды на дзьве падгрупы. Гарнякі добра пачалі сэзон, але збавіўшы абароты напрыканцы, занялі толькі чацьвёртае месца ў сваёй падгрупе.

У 1968 годзе сьпіс удзельнікаў другой лігі папоўніла яшчэ адна каманда з Салігорску — «Гарняк», якая аднак адразу стала адным з аўтсайдэраў турніру, у той час як «Шахцёр» заняў першы радок ня толькі ў сваёй зоне, але й у наступным пераходным турніры, прабіўшыся такім чынам у вышэйшую лігу чэмпіянату БССР. Наступны сэзон у галоўнай лізе рэспублікі стаўся няўдалым, то бок клюб заняў перадапошняе месца й вылецеў у другі дывізіён.

У 1970 годзе ў чэмпіянаце другой лігі БССР удзел узялі ўжо 24 клюбы, таму ўсе каманды былі разьмеркаваны на дзьве зоны. «Шахцёр» і «Гарняк» узялі ўдзел у розных зонах, але абодва калектывы занялі месца ў сярэдзіне турнірнай табліцы сваіх зонаў. На наступны год дзеля падвышэньня вынікаў футболу ў горадзе былі аб’яднаныя абодва салігорскія клюбы ў адзін пад назовам «Шахцёр». У выніку клюб заняў 3-і радок у сваёй зоне. Сэзон 1972 году клюб скончыў на 5-м месцы. У 1973 годзе клюб зноўку заняў трэцяе месца, пры гэтым доўгі час «Шахцёр» трымаўся ў групе лідэраў, аднак ня здолеў утрымацца, прапусьціўшы наперад маладэчанскую «Сэлену» і менскую «Арбіту». У 1974 годзе быў скасаваны падзел чэмпіянату БССР на дзьве лігі, то бок усе 30 клюбаў з былых двух лігаў былі падзелены на 3 зоны па 10 клюбаў у кожнай. «Шахцёр» правёў вельмі няўдалы сэзон, не атрымаўшы ніводнай перамогі ў сэзоне і заняў апошняе месца ў сваёй зоне і ў чэмпіянаце агулам. Праз дрэнныя вынікі клюб быў адлучаны ад удзелу ў чэмпіянаце на два гады, правёўшы гэты час у чэмпіянаце Менскай вобласьці. У 1977 годзе салігорцы на год вярнуўся ў чэмпіянат БССР, аднак зноўку вылецелі, заняўшы апошняе 11-ы радок у сваёй зоне. Аднак, ужо на сэзон 1979 год клюб зноўку вярнуўся ў чэмпіянат БССР, дзе ў першым сэзоне пасьля вяртаньня калектыў заняў 9-е месца ў сваёй зоне, а праз год — 10-е.

Атрымоўваючы значныя посьпехі ў нацыянальных спаборніцвах, што, як вынік, ёсьць атрыманьне срэбраных узнагародаў айчыннага чэмпіянату трэці год запар, камандзе стала не шанцуе ў міжнародных турнірах, дзе каманда ня можа пераадолець першы раўнд[2]. Паводле словаў дырэктара клюбу Юрыя Вяргейчыка, бюджэт каманды ў 2012 годзе складаў 5,5 млн даляраў[3].

Дасягненьні[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Спрэчкі ў матчы «Шахцёру» з познанскім «Лехам» у другім раундзе Лігі Эўропы (2 жніўня 2018)

Турніры[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Чэмпіянат Беларусі (з 1992).

Кубак Беларусі (з 1992).

Эўракубкі:

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Актуальны на 22 ліпеня 2020 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
4 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Руслан Хадаркевіч 1993
5 Сьцяг Сэрбіі Аб Нікала Антыч 1994
6 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Ігар Бурко 1988
7 Сьцяг Альбаніі Нап Аздрэн Лулаку 1988
8 Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Аляксандар Сялява 1992
10 Сьцяг Аўстрыі Нап Дарка Бодул 1989
12 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Раман Бегуноў 1993
13 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Ільля Лукашэвіч (ар. Пролетэр) 1998
14 Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Арцём Салавей 1990
15 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Сяргей Паліцевіч 1990
16 Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Сяргей Балановіч 1987
17 Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Віктар Сотнікаў 2001
18 Сьцяг Харватыі Нап Тын Вукманіч (ар. Спартакс) 1999
19 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Нап Дзьмітры Падстрэлаў 1998
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
20 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Аб Аляксандар Сачыўка 1986
22 Сьцяг Узбэкістана Нап Джасурбэк Яхшыбоеў (ар. Пахтакор) 1997
24 Сьцяг Грузіі ПА Георгі Дыясамідзэ 1992
25 Сьцяг Сэрбіі Аб Зарыя Ламбуліч 1998
27 Сьцяг Славаччыны ПА Юліюс Сёке 1995
28 Сьцяг Сэрбіі Нап Ігар Іванавіч 1997
30 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Бр Аляксандар Гутар (капітан) 1989
35 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Бр Павал Часноўскі 1986
51 Сьцяг Грузіі Нап Лаша Шындагарыдзэ 1993
68 Сьцяг Расеі Нап Арцём Архіпаў (ар. Тамбоў) 1996
77 Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Юры Кендыш 1990
88 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Нап Віталь Лісаковіч 1998
91 Дзяржаўны сьцяг Беларусі Бр Максім Бялоў 1999
99 Дзяржаўны сьцяг Беларусі ПА Аляксандар Булычоў 1999

Статыстыка[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Чэмпіянат[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Сэзон Ліга Месца Г В Н П РМ Пкт
2012 Найвышэйшая 2 30 18 7 5 59–24 61
2013 Найвышэйшая 2 32 17 7 8 44–26 58
2014 Найвышэйшая 3 32 14 8 10 35–28 50
2015 Найвышэйшая 3 26 14 7 5 47–27 49
2016 Найвышэйшая 2 30 17 8 5 46–20 59
2017 Найвышэйшая 3 30 20 5 5 52–22 65
2018 Найвышэйшая 2 30 19 7 4 45–14 64

Кубак[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Сэзон Раўнд Г В Н П РМ
2012—2013 1/4 3 2 1 0 4–0
2013—2014 Кубак 4 3 1 0 9–4
2014—2015 Фінал 6 3 2 1 7–5
2015—2016 1/4 6 3 2 1 22–6
2016—2017 Фінал 7 5 2 0 13–5
2017—2018 1/4 4 3 0 1 14–4
2018—2019 Кубак 7 5 2 0 25–4

Удзел у эўракубках[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Сэзон Кубак Раўнд Клюб Дома У гасьцях
2001—2002 Кубак УЭФА к/р Сьцяг Баўгарыі ЦСКА Сафія 1:2 1:3
2004—2005 Кубак УЭФА 1 к/р Сьцяг Малдовы Ністру Атач 1:2 1:1
2006—2007 Ліга чэмпіёнаў 1 к/р Сьцяг Босьніі і Герцагавіны Шырокі Брыег 0:1 0:1
2011—2012 Ліга Эўропы 2 к/р Сьцяг Латвіі Вэнтсьпілс 0:1 2:3
2012—2013 Ліга Эўропы 2 к/р Сьцяг Аўстрыі Рыд 1:1 0:0
2013—2014 Ліга Эўропы 2 к/р Сьцяг Малдовы Мілсамі Архэй 1:1 1:1 (2:4, пэн.)
2014—2015 Ліга Эўропы 2 к/р Сьцяг Ірляндыі Дэры Сіці 5:1 1:0
3 к/р Сьцяг Бэльгіі Зюльтэ-Варэгем 2:2 5:2
Плэй-оф Сьцяг Нідэрляндаў ПСВ Эйндговэн 0:2 0:1
2015—2016 Ліга Эўропы 1 к/р Сьцяг Паўночнай Ірляндыі Гленавон Лурган 3:0 2:1
2 к/р Сьцяг Аўстрыі Вольфсбэрг 0:1 0:2
2016—2017 Ліга Эўропы 1 к/р Сьцяг Фарэрскіх выспаў Рунавік 5:0 2:0
2 к/р Сьцяг Славеніі Дамжале 1:1 1:2
2017—2018 Ліга Эўропы 1 к/р Сьцяг Летувы Судува Мар’ямпаль 0:0 1:2
2018—2019 Ліга Эўропы 1 к/р Сьцяг Ўэйлзу Конас-Кій Номадс 2:0 3:1
2 к/р Сьцяг Польшчы Лех Познань 1:1 1:3

Галоўныя трэнэры[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]