ПСВ Эйндговэн

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
ПСВ
Logo psv eindhoven.png
Поўная назва Philips Sport Vereniging NV
Заснаваны 31 жніўня 1913
Горад Эйндговэн, Нідэрлянды
Стадыён Філіпс
Умяшчальнасьць: 35 186
Галоўны трэнэр Рогер Шміт
Чэмпіянат Эрэдывізія
 · 2020—2021 2 месца
Хатнія колеры
Выязныя колеры
https://www.psv.nl/

ПСВ (па-нідэрляндзку: PSV; поўная назва: Philips Sport Vereniging) — нідэрляндзкі футбольны клюб з гораду Эйндговэн. Заснаваны ў 1913 годзе. 23-разовы чэмпіён Нідэрляндаў і 9-разовы ўладальнік Кубка Нідэрляндаў. Уладальнік Кубка чэмпіёнаў (1988), уладальнік Кубка УЭФА (1978). Клюб зьяўляецца адным з трох нідэрляндзкіх клюбаў, якія валодалі Эўрапейскім кубкам, побач з «Аяксам» і «Фэеноордам». Перамогу ў Кубку эўрапейскіх чэмпіёнаў ПСВ атрымаў у 1988 годзе ў гульні супраць «Бэнфікі», што зрабіла яго другім нідэрляндзкім клюбам, які дасягнуў Залатога хэт-трыку.

Клюб мае мянушку «буры» (нід. boeren — «фэрмэры») у сувязі зь іхным паходжаньнем, як правінцыйны клюб. Хатняй арэнай клюбу зьяўляецца стадыён «Філіпс», які месьціцца ў эйндговэнскім раёне Стрэйп.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Клюб у 1929 годзе

Пасьля таго, як Герард і Антон Філіпсы стварылі сваё прадпрыемства электронікі, 31 жніўня 1913 году быў створаны на базе завода футбольны клюб з нагоды стагодзьдзя паразы французаў у вайне з Напалеонам. Хатні стадыён, «Філіпс», які быў вядомы тады пад назовам «Philips Sportpark», быў пабудаваны ў часы стварэньня клюбу, хоць рамонты й паляпшэньне пляцоўкі праводзіліся на працягу многіх гадоў. З-за сваіх цесныя сувязяў з кампаніяй «Філіпс», ПСВ носіць на футболцы назоў прадпрымства бесьперапынна з 1982 году, што зьяўляецца рэкордам для нідэрляндзкага футболу.

У сярэдзіне й канцы 1970-х гадоў ПСВ атрымаў неверагодны росквіт. У тыя часы за клюб гулялі такія гульцы, як Вілі ван дэр Кайлен, браты ван дэ Керкгофы, Ян ван Бэвэрэн, Ян Пуртфліт, Гары Любсэ й Гуўб Стэвэнс. Разам зь імі клюб перамог у двух розыгрышах Кубка Нідэрляндаў і трох айчынных чэмпіянатах. ПСВ таксама перамог у розыгрышу Кубка УЭФА, перамогшы ў фінале 1978 году францускі клюб «Бастыя» зь лікам 3:0 у матчы ў адказ, калі першы матч скончыўся нулявой нічыёй[1].

У 1988 годзе, калі галоўным трэнэрам клюбу быў Гуўс Гідынк, а за каманду выступалі такія гульцы як Рональд Куман, Эрык Герэтс, Сёрэн Лербі й Вім Кіфт, ПСВ перамог у розыгрышу Кубка эўрапейскіх чэмпіёнаў у першы й пакуль адзіны раз у сваёй гісторыі, абыграўшы па пэнальці «Бэнфіку» пасьля асноўнага часу, які скончыўся ўнічыю 0:0[2]. Вырашальны пэнальці адбіў галкіпэр эйндговэнскага клюбу Ганс ван Брокелен. Цікава, што ПСВ узяў трафэй, нягледзячы на тое, што ў апошніх пяці матчаў ў турніры клюб ня зьведваў перамогаў, ПСВ пакрочыў у фінал згуляўшы ўнічыю ў абодвух матчах як з «Бардо», гэтак і з «Рэалам», апынуўшыся мацней толькі паводле большай колькасьці галоў на чужым полі.

Стадыён[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Стадыён «Філіпс»

Хатняй арэнай клюбу зьяўляецца стадыён «Філіпс» у Эйндговэне. Стадыён быў пабудаваны ў 1913 годзе, і з часу заснаваньня клюб не пакідаў сваю арэну. Умяшчальнасьць стадыёну складае 35 тысячаў месцаў, аднак разглядаецца далейшае павелічэньне ёмістасьці стадыёну да 45 тысячаў. Улетку 2005 году савет дырэктараў клюбу прыняў рашэньне прыбраць высокія рашоткі вакол поля, замяніўшы іх 90-сантымэтровай агароджай, якая адлучае гледачоў ад газона. Пакараньне за несанкцыянаваны выхад на поле складае 15 тысячаў эўра й дзесяцігадовую забарону на наведваньне арэны.

На стадыёне праводзіліся матчы Кубка эўрапейскіх чэмпіёнаў, а таксама праводзіла свае міжнародныя хатнія сустрэчы зборная Нідэрляндаў. У 2000 годзе на стадыёне прайшлі тры матчы чэмпіянату Эўропы, а ў 2006 годзе на стадыёне прайшоў фінал Кубка УЭФА.

Тытулы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Актуальны на 6 верасьня 2021 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
3 Сьцяг Нідэрляндаў Аб Ёрдан Тэзэ 1999
4 Сьцяг Нідэрляндаў Аб Арманда Абіспа 1999
5 Сьцяг Бразыліі Аб Андрэ Рамальлю 1992
6 Сьцяг Кот-д’Івуару ПА Ібраім Сангарэ 1997
7 Сьцяг Ізраілю Нап Эран Загаві 1987
8 Сьцяг Нідэрляндаў ПА Марка ван Гінкель (капітан) 1992
9 Сьцяг Бразыліі Нап Карлус Вінісіюс (ар. Бэнфіка) 1995
10 Сьцяг Ангельшчыны Нап Ноні Мадуэке 2002
11 Сьцяг Нідэрляндаў Нап Кодзі Гакпа 1999
13 Сьцяг Нямеччыны Бр Вінсэнт Мюлер 2000
14 Сьцяг Нідэрляндаў ПА Даві Пропэр 1991
15 Сьцяг Мэксыкі ПА Эрык Гут’ерэс 1995
16 Сьцяг Нідэрляндаў Бр Ёэль Дромэль 1996
17 Сьцяг Бразыліі ПА Маўру Жуніёр 1999
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
18 Сьцяг Францыі Аб Аліўе Баскальлі 1997
19 Сьцяг Партугаліі Нап Брума 1994
20 Сьцяг Аргентыны Нап Максіміляна Рамэра 1999
21 Сьцяг Бэльгіі Бр Максім Дэлянь 2001
25 Сьцяг Японіі Нап Рыцу Доан 1998
27 Сьцяг Нямеччыны ПА Марыё Гёцэ 1992
29 Сьцяг Аўстрыі Аб Філіп Мвэнэ 1994
30 Сьцяг Новай Зэляндыі ПА Раян Томас 1994
31 Сьцяг Нямеччыны Аб Філіп Макс 1993
32 Сьцяг Бэльгіі Нап Ёрбэ Вэртэсэн 2001
34 Сьцяг Бэльгіі ПА Дантэ Рыга 1998
37 Сьцяг ЗША ПА Рычард Ледэсма 2000
38 Сьцяг Швайцарыі Бр Івон Мваго (ар. РБ Ляйпцыг) 1994

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]