Віцебск (футбольны клюб)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Віцебск
Поўная назва Футбольны клюб «Віцебск»
Заснаваны 1960
Горад Віцебск, Беларусь
Стадыён Цэнтральны спарткомплекс
Умяшчальнасьць: 8144
Дырэктар Мікалай Вайцюхоўскі[1]
Галоўны трэнэр
Чэмпіянат Найвышэйшая ліга
 · 2023 Першая ліга, 3 месца (паніжэньне)
Афіцыйны сайт

«Віцебск» — беларускі футбольны клюб з гораду Віцебску, заснаваны ў 1960 годзе. Уладальнік Кубка Беларусі (1998).

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Каманда была створана ў 1960 годзе. У савецкія часы выступала ў другой лізе чэмпіянату СССР.

Першыя гады незалежнасьці[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У найвышэйшай лізе чэмпіянату Беларусі каманда гуляла з 1992 па 2011 год, акрамя сэзонаў 2003 і 2005 гадоў. Найлепшыя сэзоны клюб праводзіў у 1990-х гадох, калі трывала вёў барацьбу за мэдалі, атрымаў перамогу ў Кубку Беларусі. У першай палове 2000-х гадоў гульня пайшла на спад, і двойчы паводле вынікаў сэзонаў 2002 і 2004 гадоў клюб выбываў у першую лігу, але адразу вяртаўся ў вышэйшы дывізіён. Другая палова 2000-х прайшла пры чарговым уздыме віцебскага клюбу, які, хоць і не змагаўся за мэдалі, але знаходзіўся ў верхняй палове табліцы.

З 2009 году пачаўся чарговы заняпад. Каманда займала месца ўнізе, недалёка ад зоны вылету. У сэзоне 2011 году няўдалы фініш пакінуў каманду на перадапошнім месцы. Саступіўшы ў пераходных матчах менскаму «Партызану» (0:2 і 2:1), каманда выбыла ў першую лігу[2].

У першай лізе[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Сэзон 2012 году каманда правяла ў барацьбе за вяртаньне ў эліту. Да апошняга моманту віцебскі клюб захоўваў шанец на другое месца, якое давала права на стыкавыя матчы за месца ў вышэйшай лізе, але ў выніку гульцы віцебскага клюбу скончылі сэзон трэцімі. Сэзон 2013 году пачаўся для каманды няўдала, але пазьней клюб выйшаў на другую пазыцыю ў турнірнай табліцы. У сярэдзіне 2013 году з-за дрэннага фінансаваньня з клюбу сышлі асноўныя гульцы, але «Віцебск» працягваў весьці барацьбу за месца ў эліце. У выніку, аднак, клюб зноўку апынуўся на трэцім месцы, ня здолеўшы вярнуцца ў найвышэйшую лігу.

У сэзоне 2014 году склад каманды папоўніўся моцнымі для ўзроўню першай лігі гульцамі, што дазваляла разьлічваць на добрыя вынікі ў чэмпіянаце. Але віцебскі клюб пацярпеў паразы ад асноўных канкурэнтаў і ў выніку скончыў першы этап на пятым месцы. Пасьля гэтага ў ліпені 2014 году быў звольнены галоўны трэнэр Юры Канаплёў. Разам з новым трэнэрам Сяргеем Вехцевым «Віцебск» падвысіў свае паказчыкі і неўзабаве ўзняўся да трэцяга радку, які здолеў захаваць да канца чэмпіянату. У стыкавых матчах «Віцебск» перайграў магілёўскі «Дняпро» (2:0, 1:1) і праз тры гады вярнуўся ў найвышэйшую лігу.

Узвышэньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Сэзон 2015 году каманда пачала ў найвышэйшай лізе, аднак ужо ўлетку праз дрэнныя паказчыкі з клюбу быў звольнены галоўны трэнэр Сяргей Вехцеў, а ў пачатку ліпеня выконваючым абавязкі быў назначаны Сяргей Ясінскі, які да гэтага часу трэнэраваў дубль «Віцебску». Не зважаючы на тое, што клюб скончыў чэмпіянат на перадапошнім 13-м месцы, гульня ў цэлым і колькасьць набраных пунктаў зь Ясінскім значна палепшылася, а клюб захаваў месца ў эліце[3]. 23 жніўня 2015 году Ясінскі стаў паўнавартнасным галоўным трэнэрам, а ў сьнежні падоўжыў працоўнае пагадненьне з клюбам на 2 гады. Яшчэ адной прыкметнай падзеяй 2015 году стала тое, што клюб упершыню за апошнія гады распачаў сэзон без даўгоў.

У 2016 годзе на балянс клюбу перайшоў «Цэнтральны спарткомплекс», на якім клюб праводзіць хатнія матчы. Паводле словаў дырэктара клюбу Мікалая Вайцюхоўскага, гэта дало магчымасьць клюбу зарабляць грошы за кошт стадыёну, якія ў тым ліку пайшлі на мадэрнізацыю комплекса[4]. У чэмпіянаце клюб заняў высовае 6-е месца, зрабіўшы стаўку ў тым ліку на мясцовых выхаванцаў. Найлепшым бамбардзірам клюбу стаў Раман Воўкаў, кантракт зь якім клюб падпісаў напярэдадні сэзону. На рахунку нападніка 9 мелася галоў. Таксама ў сярэдзіне сэзону да клюбу далучыўся нападнік Кірыл Вяргейчык, які аднак у асноўным выходзіў на замену.

На новы сэзон клюб здолеў захаваць у сваім складзе лідэраў каманды, аднак сэзон распачаўся наўядала. Першую перамогу «Віцебск» атрымаў толькі ў пятым туры, калі ў гасьцёх перамог гарадзенскі «Нёман» зь лікам 1:4, такім чынам гэта старт стаў найгоршым для клюбу з 2011 году. Аднак у хуткім часе клюб спраўна стаў зарабляць пункты і падвысіў сваю пазыцыю ў турнірнай табліцы. Сапраўднай сэнсацыяй стала падпісаньне кантракту з былым гульцом менскага «Дынама» Рафаэлам Ледэсмам[5]. Клюб амаль да апошняга меў шанец на 4-е месца, якое ў некаторых выпадках дае магчымасьць выступіць у Лізе Эўропы, аднак усё ж такі прапусьціў наперад канкурэнтаў і заняў выніковае 8-е месца.

У 2018 годзе «Віцебск» страціў некалькіх выдатных гульцоў, як то Арцёма Салаўя, які перайшоў у менскае «Дынама», і Віталя Квашука, які перайшоў у гарадзенскі «Нёман». Аднак, такія страты клюб здолеў кампенсаваць, падпісаўшы адразу некалькіх былых гульцоў менскага «Дынама», як то Бруну Фурлана і Ненада Адамавіча. Дзякуючы ўзмацненьню, клюб выдаў свой найлепшы старт з 2010 году, атрымаўшы дзьве перамогі і аднойчы згуляўшы ў нічыю ў трох першых турах[6], выдатны сэзон праводзілі Антон Матвеенка, Кірыл Вяргейчык, Мікалай Золатаў і Арцём Скітоў. «Віцебск» увесь сэзон знаходзіўся ў групе лідэраў і нават прэтэндаваў на мэдалі турніру, але хатняя паразу ад менскага «Дынама» зь лікам 0:1 перакрэсьліла ўсе надзеі на п’едыстал. Паўночнікі ў выніку фінішавалі на 4 месцы. Паводле вынікаў году кіраўніцтва гораду падзякавала камандзе за посьпехі і пастанавіла клюбу ў новым сэзоне паўтарыць ці пераўзысьці выніку 2018 году. «Віцебск» страціў Вяргейчыка, які па сканчэньні кантракту перабраўся ў менскае «Дынама», але агулам здолеў захаваць асноўных лідэраў.

Чарговы заняпад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пачатак сэзону склаўся ўдала, то бок паўночнікі ў розыгрышу Кубка двойчы перагулялі гомельскі «Лякаматыў» у 1/4 фіналу, а таксама ў двубоі былі мацней за менскіх дынамаўцаў. У фінале, які дарэчы ладзіўся ў Віцебску, дружына атрымала паразу ад салігорскага «Шахцёра» зь лікам 0:2. За гульнёй каманды назіралі 7954 заўзятары. У чэмпіянаце выніку былі жахлівымі, то бок з шэрагам нічый клюб першую перамогу здабыў толькі ў 6 туры ў гасьцявой сустрэчы супраць «Гомлю». Улетку дружыну чакаў яшчэ адзін благі адрэзак безь перамогаў. Гэтак жа «Віцебск» пасьля 20 гадоў павярнуўся ў эўракубкі, саступіўшы ў 1 кваліфікацыйным раўндзе фінскаму КуПСу. Дружына скончыла сэзон на 13 радку, а наступны сэзон 2020 году на 12 месцы. У розыгрышу Кубка Беларусі 2021—2022 гадоў «Віцебск» прасунуўся да паўфіналу, але там саступіў пераможцу даго турніру «Гомлю». Нягодны для клюбу апынуўся сэзон 2022 году, дружына адразу пасунулася на дно турнірнай табліцы без шанцаў выцягнуць сябе адтуль. У кастрычніку «Віцебск» у хатнім матчы з «Шахцёрам» саступіў зь лікам 0:5. На заканчэньне сэзону койданаўскі «Арсэнал» абышоў паўночнікаў у табліцы, у выніку чаго «Віцебск» фінішаваў на перадапошнім месцы і страціў сваё месца ў найвышэйшай лізе. З каманду напрыканцы сэзону сышоў Сяргей Ясінкі, а на ягоную пасаду быў прызначаны Аляксндар Паўлаў[7].

Былыя назвы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • КІМ (1992—1994)
  • «Дзьвіна» (1994—1995)
  • «Лякаматыў-96» (1996—2002)
  • «Лякаматыў» (2003—2006)
  • «Віцебск» (з 2007)

Дасягненьні[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Актуальны на 26 жніўня 2023 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
1 Нацыянальны сьцяг Беларусі Бр Дзьмітры Гушчанка 1988
2 Нацыянальны сьцяг Беларусі Аб Яўген Гулецкі 2001
3 Нацыянальны сьцяг Беларусі Аб Мікіта Кастамараў 1999
4 Нацыянальны сьцяг Беларусі Аб Арцём Скітоў 1991
5 Сьцяг Расеі ПА Уладзіслаў Давыдаў 1999
7 Нацыянальны сьцяг Беларусі ПА Раман Лісоўскі 2001
9 Нацыянальны сьцяг Беларусі Нап Руслан Цевераў 1994
11 Нацыянальны сьцяг Беларусі Нап Антон Матвеенка 1986
12 Нацыянальны сьцяг Беларусі Бр Дзьмітры Харытонаў 1997
13 Нацыянальны сьцяг Беларусі ПА Максім Дробыш 2001
14 Нацыянальны сьцяг Беларусі Нап Захар Чарвякоў 2002
15 Нацыянальны сьцяг Беларусі ПА Глеб Міхайлаў 2005
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
18 Нацыянальны сьцяг Беларусі Аб Ян Масесаў 2000
19 Нацыянальны сьцяг Беларусі Нап Мікіта Вехцеў 2005
20 Нацыянальны сьцяг Беларусі ПА Яўген Красноў 1998
21 Сьцяг Расеі Аб Юры Палавінкін 2003
22 Сьцяг Расеі Аб Сямён Ягораў 1999
23 Нацыянальны сьцяг Беларусі Аб Дзьмітры Вараб’ёў 2001
24 Нацыянальны сьцяг Беларусі ПА Ян Скібскі (капітан) 2002
25 Сьцяг Расеі ПА Вадзім Ткачэнка 2003
44 Нацыянальны сьцяг Беларусі ПА Уладзіслаў Глінскі 2000
77 Нацыянальны сьцяг Беларусі Нап Карэн Варданян 2003
99 Нацыянальны сьцяг Беларусі Нап Фрол Панарын 2002
Нацыянальны сьцяг Беларусі Нап Уладлен Анікееў 2004

Статыстыка[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Чэмпіянат і Кубак Беларусі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Сэзон Ліга Месца Г В Н П РМ Пкт Кубак
2012 Першая 3 28 19 2 7 57–30 59 1/16
2013 Першая 3 30 16 7 7 40–29 55 1/16
2014 Першая 3 30 15 5 10 44–30 50 1/4
2015 Найвышэйшая 13 26 4 9 13 21–47 21 1/8
2016 Найвышэйшая 6 30 12 6 12 30–26 42 1/8
2017 Найвышэйшая 8 30 12 7 11 35–38 43 1/8
2018 Найвышэйшая 4 30 19 5 6 47–20 62 Ф 2Фіналіст
2019 Найвышэйшая 13 30 8 7 15 24–39 31 1/8
2020 Найвышэйшая 12 30 8 12 10 30–38 36 1/4
2021 Найвышэйшая 7 30 9 10 11 37–41 37 1/2
2022 Найвышэйшая 15 30 4 10 16 28–49 22 1/4

Удзел у эўракубках[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Кубак Г В Н П М
Ліга Эўропы 2 0 1 1 1—3
Кубак уладальнікаў кубкаў 2 0 1 1 2—9
Кубак Інтэртота 2 0 1 1 3—4
Усяго 6 0 3 3 6—16
Сэзон Кубак Раўнд Клюб Дома У гасьцях
1998—1999 Кубак кубкаў к/р Сьцяг Баўгарыі Леўскі 1:1 1:8
1999 Кубак Інтэртота 1 раўнд Сьцяг Харватыі Вартэкс 1:2 2:2
2019—2020 Ліга Эўропы 1 к/р Сьцяг Фінляндыі КуПС 1:1 0:2

Галоўныя трэнэры[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]