Шахтар Данецк

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Шахтар Данецк
FK Šachtar Daneck.png
Поўная назва Шахтар Донецьк
Заснаваны 24 траўня 1936
Горад Данецк, Украіна
Стадыён Мэталіст, Харкаў
Умяшчальнасьць: 40 003
Прэзыдэнт Рынат Ахметаў
Кіраўнік Рынат Ахметаў
Галоўны трэнэр Луіш Каштру
Чэмпіянат Прэм’ер-ліга
 · 2018—2019 1 месца
Хатнія колеры
Выязныя колеры
https://shakhtar.com/

«Шахтар» (па-ўкраінску: Шахтар) — украінскі футбольны клюб з гораду Данецку. Заснаваны ў 1936 годзе. 12-разовы чэмпіён Украіны, 13-разовы ўладальнік Кубка Ўкраіны. Чатырохразовы ўладальнік Кубка СССР. Уладальнік Кубка УЭФА (2009). Прэзыдэнт футбольнага клюбу «Шахтар» — Рынат Ахмэтаў (з кастрычніка 1996 году). Адна з чатырох камандаў, якая ніводнага разу не пакідала найвышэйшую лігу чэмпіянату Ўкраіны з моманту ейнага заснаваньня. Каманду часта называюць «гарнякамі». Таксама вельмі папулярная мянушка — «краты», якая ўжываецца ворагамі клюбу, хоць у апошні час яна распаўсюдзілася сярод заўзятараў. Таксама на эмблеме ультрас «Шахтару» намаляваныя перакрыжаваныя малаткі ў крузе.

Клюб выступаў на «Данбас-Арэне», адкрыцьцё якой было праведзена 29 жніўня 2009 году. Першы матч на гэтым стадыёне «Шахтар» правёў 27 верасьня гэтага ж году. Матч скончыўся зь лікам 4:0, супернікам была кіеўская «Абалонь». Першы гол на новым стадыёне з пэнальці забіў Жадсан. Гуляючы на «Данбас-Арэне», «Шахтар» не прайграваў з моманту адкрыцьця стадыёну да 9 красавіка 2011 году — матч скончыўся зь лікам 0:1, супернікам была кіеўская «Абалонь».

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

1936—1945[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Да першага чэмпіянату СССР было дапушчана 27 камандаў, разьмеркаваных па сілах на чатыры групы. У групе «В» паводле рашэньня Ўсесаюзнага камітэту фізкультуры месца для ўдзелу ў спаборніцтвах было прадастаўлена камандзе вугальшчыкаў Данбасу. Каманда атрымала ганарлівае імя «Стаханавец» у гонар знакамітага наватара шахтарскага руху Аляксея Стаханава.

Касьцяк каманды склалі футбалісты гарлоўскага й сталінскага «Дынама». Першы матч (на першынство УССР) «стаханаўцы» правялі 12 траўня 1936 году ў Горлаўцы на стадыёне імя Баліцкага, супернікам стала каманда адэскага «Дынама». 15 тысячаў гледачоў сталі сьведкамі гэтай падзеі. Матч скончыўся зь лікам 2:3. Першы ж афіцыйны матч «Стаханавец» правёў у Казані супраць яшчэ аднаго «Дынама» й саступіў зь лікам 1:4 (аўтарам адзінага гола ў складзе «гарнякоў» і адпаведна першага ў чэмпіянатах стаў Фёдар Манаў).

Узмацніўшы склад найлепшымі футбалістамі Данбасу, «Стаханавец» у 1938 годзе дамогся права прадстаўляць свой край у групе наймацнейшых. І хоць наступныя тры гады каманда стабільна займала 11—12 месцы, прэса й футбольныя спэцыялісты давалі высокую ацэнку гульні Данбаскага калектыву. Вайна засьпела «Стаханавец» на пятым месцы турнірнай табліцы. Чэрвень 1941 году — адмысловая старонка ў гісторыі каманды. «Стаханавец» перамог у Маскве чэмпіёнаў краіны маскоўскае «Дынама», выйграў у Менску й зноўку ў Маскве (у другой прафзьвязнай каманды). А 24 чэрвеня, праз два дні пасьля пачатку Вялікай Айчыннай вайны, саступіў дома «Трактару» (пасьля пачатку вайны матчы згулялі ў Сталіна й Тбілісі).

1946—1955[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

1946 год, як і наступны 1947, каманда правяла ў другой групе. Наступствы вайны ўсё яшчэ адбіваліся ня толькі на камплектаваньні каманды, але й на трэніровачным працэсе. Так, на зборы ў Сочы «Стаханавец» з-за элемэнтарнай адсутнасьці нетраўмаваных брамнікаў прыцягваў да трэніровачных гульняў маладога галкіпэра сухумскага «Дынама» Ўладзімера Марганія, які пасьля стаў вядомым брамнікам тбіліскага «Дынама».

У ліпені 1946 году таварыства «Стаханавец» было пераўтворана й атрымала назву «Шахтар», якое з гэтага часу аб’ядноўвала калектывы фізкультуры вугальных прадпрыемстваў усіх басэйнаў краіны. Наймацнейшая каманда Данбасу стала называцца «Шахтар» (Сталіна). У 1947 годзе каманду ўзначаліў вопытны маскоўскі трэнэр Аляксей Кастылёў. Як сьледзтва, каманда ва ўкраінскай зоне заняла другое месца з 13 удзельнікаў. А ўжо наступны сэзон паказаў, што каманда перарасла ўзровень другога эшалёну. Стабільныя вынікі, якія дэманстраваў «Шахтар» апошнія гады, давалі падставу прэтэндаваць на месца сярод найлепшых камандаў краіны, што і адбылося ў чэмпіянаце 1949 году.

Дасягненьні[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Уладальнік Кубка Ўкраіны (12):
    • 1995, 1997, 2001, 2002, 2004, 2008, 2011, 2012, 2013, 2016, 2017, 2018, 2019

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Актуальны на 5 траўня 2020 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
1 Сьцяг Украіны Бр Аляксей Шаўчэнка 1992
4 Сьцяг Украіны Аб Сяргей Крыўцоў 1991
5 Сьцяг Грузіі Аб Давід Хачалава 1993
6 Сьцяг Украіны ПА Тарас Сьцепаненка 1989
7 Сьцяг Бразыліі Нап Тайсан 1988
8 Сьцяг Бразыліі ПА Маркус Антонію 2000
9 Сьцяг Бразыліі ПА Дэнтыньню 1989
10 Сьцяг Украіны Нап Жуніёр Мараэс 1987
11 Сьцяг Украіны Нап Марлус 1988
12 Сьцяг Бразыліі Нап Вэлінгтан Нэм 1992
14 Сьцяг Бразыліі Нап Тэтэ 2000
15 Сьцяг Украіны Нап Яўген Канаплянка 1989
17 Сьцяг Украіны ПА Максім Малышаў 1992
19 Сьцяг Ізраілю Нап Манор Саламон 1999
20 Сьцяг Украіны ПА Віктар Каваленка 1996
21 Сьцяг Бразыліі ПА Алан Патрык 1991
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
22 Сьцяг Украіны Аб Мікола Матвіенка 1996
23 Сьцяг Украіны Нап Уладзіслаў Вакула 1999
27 Сьцяг Бразыліі ПА Майкон 1997
28 Сьцяг Бразыліі Аб Маркіньюс Сыпрыяну 1999
30 Сьцяг Украіны Бр Андрэй Пятаў (капітан) 1984
31 Сьцяг Бразыліі Аб Ісмаілі 1990
45 Сьцяг Украіны Нап Даніла Сікан 2001
49 Сьцяг Бразыліі Аб Вітан 2000
50 Сьцяг Украіны Аб Сяргей Болбат 1993
75 Сьцяг Украіны ПА Арцём Бандарэнка 2000
76 Сьцяг Украіны ПА Аляксандар Піхалёнак 1997
77 Сьцяг Украіны Аб Валеры Бондар 1999
81 Сьцяг Украіны Бр Анатоль Трубін 2001
98 Сьцяг Бразыліі Аб Доду 1998
99 Сьцяг Бразыліі Нап Фэрнанду 1999

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg Шахтар Данецксховішча мультымэдыйных матэрыялаў