Перайсьці да зьместу

Віталь Лісаковіч

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Віталь Лісаковіч
Пэрсанальная інфармацыя
Нарадзіўся 8 лютага 1998(1998-02-08)[1][2] (28 гадоў)
Рост 179 см
Вага 73 кг[4]
Пазыцыя нападнік
Клюбная інфармацыя
Клюб Табол
Нумар 99
Клюбы
Гады Клюб Гульні (галы)¹
2016—2020 Шахцёр Салігорск 47 (16)
2019 → Рудэш Заграб 14 (4)
2019 → Вараждзін[d] 11 (1)
2020—2021 Лякаматыў Масква 41 (4)
2022—2024 Рубін Казань 42 (14)
2024 → Балтыка 12 (4)
2024—2025 Балтыка 18 (6)
2025 Цэле 9 (0)
2026 Тарпэда-БелАЗ 8 (3)
2026—4 Табол 10 (5)
Зборныя
2016—2018 Беларусь (да 21) 6 (1)
2019—4 Беларусь 32 (7)

¹ Колькасьць гульняў і галоў за прафэсійны клюб лічыцца толькі
для нацыянальнай лігі, адкарэктавана на
31 кастрычніка 2026.
² Колькасьць гульняў і галоў за нацыянальную зборную
ў афіцыйных матчах, адкарэктавана на
6 кастрычніка 2026.

Віта́ль Лісаковіч (нар. 8 лютага 1998 году) — беларускі футбаліст, нападнік казаскага «Таболу» і нацыянальнай зборнай Беларусі.

Выхаванец узьдзенскага футболу, у 2011 годзе трапіў у салігорскі «Шахцёр». У сэзоне 2014 году быў заяўлены за ўзьдзенскі клюб Другой лігі «Беліта-Вітэкс», аднак гэтак і не згуляў за яго, вярнуўшыся ў дубль салігорскага «Шахцёру». Разглядаўся як асноўны гулец дублю, але ў пачатку 2015 году атрымаў траўму ў матчы за юнацкую зборную, празь якую прапусьціў большую частку сэзону. Перад сэзонам 2016 году стаў трэнавацца разам з асноўнай камандай «Шахцёра». 15 сакавіка 2016 году дэбютаваў за клюб у афіцыйным матчы, выйшаўшы на замену ў матчы за Супэркубак Беларусі супраць барысаўскага БАТЭ (1:2). Пазьней стаў трывала зьяўляцца ў асноўнай камандзе салігорцаў, нярэдка ў стартавым складзе. 29 красавіка 2016 году зарабіў свой першы гол у Найвышэйшай лізе, ужо праз хвіліну пасьля выхаду на зьмену, улучыўшы мяч у браму наваполацкага «Нафтану». У траўні 2016 году атрымаў чарговае пашкоджаньне, вярнуўшы ў табар толькі ў верасьні. Пачатак сезону 2017 году прапусьціў праз траўмы, але ўжо ў траўні замацаваўся ў пачатковым складзе салігорцаў. У верасьні праз траўмы страціў месца ў аснове, стаўшы толькі зрэдку выходзіць на зьмены. Усяго ў сэзоне 2017 году паклаў на свой рахунак 8 галоў (6 у чэмпіянаце Беларсі і 2 у Кубку).

У студзені 2018 году аддадзены ў арэнду заграбскаму «Дынама» да канца сэзону 2017—2018 гадоў[5]. У чэрвені 2018 году вярнуўся ў «Шахцёр» з арэнды[6]. У студзені 2019 году аддадзены ў арэнду харвацкаму клюбу «Рудэш» да 30 чэрвеня 2019 году[7]. У ліпені 2019 году аддадзены ў арэнду харвацкаму клюбу «Вараждзін» да 30 чэрвеня 2020 году[8].

У лютым 2020 году арэнда датэрмінова была скасаваная, і нападнік вярнуўся ў «Шахцёр»[9], дзе ў першай палове 2020 году быў асноўным нападнікам. У жніўні 2020 году перайшоў у маскавіцкі «Лякаматыў»[10]. Часта зьяўляўся ў аснове чыгуначнікаў, аднак ня меў трывалага месца ў стартавым складзе. Нярэдка выходзіў на замену. У студзені 2022 году стаў гульцом казанскага «Рубіна», падпісаўшы кантракт на 3,5 гады[11]. Паводле вынікаў сэзону 2021—2022 гадоў «Рубін» страціў месца ў Прэм’ер-лізе, аднак Віталь застаўся ў камандзе і на наступны сэзон дапамог ёй вярнуцца ў элітны дывізіён. У сэзоне 2023—2024 гадоў быў выцесьнены зь першага складу, пасьля чаго ў студзені 2024 году быў накіраваны ў арэнду ў калінінградзкую «Балтыку»[12]. Па вяртаньні з арэнды гулец ня браў удзелу ў матчах казанскага клюбу. У выніку ў верасьні футбаліст вярнуўся ў «Балтыку», склаўшы паўнавартасны трохгадовы кантракт[13]. Паводле зьвестак, гулец стаў самым высокааплатным футбалістам расейскай Першай лігі[14]. У верасьні далучыўся да славенскага «Цэле»[15]. Пратэкцыю беларусу склаў суайчыньнік Іван Маеўскі, які працаваў у трэнэрскім штабе славенскай каманды. 14 студзеня 2026 году футбаліст пакінуў каманду, пэўны час застаючыся вольным агентам. 6 красавіка 2026 году нападнік прыяднаўся да жодзінскага «Тарпэда-БелАЗ»[16]. З траўня пачаў зьяўляцца ў складзе каманды, а ў сваім апошнім матчы, які быў згуляны 27 чэрвеня, адзначыўся галявым дублем у браму БАТЭ. Пасьля гэтага стала вядома, што футбаліст сыходзіць з клюбу[17], а потым прыяднаўся да казаскага «Таболу»[18].

Выступаў за юнацкую зборную ў кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Эўропы ўвосень 2014 году. 26 сакавіка 2016 году дэбютаваў у складзе моладзевай зборнай Беларусі ў таварыскім матчы супраць зборнай Польшчы. 10 кастрычніка 2019 году дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі ў адборачным матчы чэмпіянату Эўропы супраць зборнай Эстоніі, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы.

«Шахцёр»:

«Лякаматыў»:

КлюбСэзонЧэмпіянат
ДывізіёнМатчыГалы
Шахцёр Салігорск2016Найвышэйшая ліга111
2017Найвышэйшая ліга166
2018Найвышэйшая ліга20
2020Найвышэйшая ліга189
  1. ↑ Vitali Lisakovich // Transfermarkt (мн.) — 2000.
  2. ↑ Vitaly Lisakovich // FBref (анг.)
  3. ↑ https://www.pressball.by/articles/football/belarus/94835
  4. ↑ https://teams.by/lisakovich-vitaly-mikhaylovich/player-16111/
  5. ↑ Виталий Лисакович перешел в загребское «Динамо» (рас.)
  6. ↑ В понедельник Виталий Лисакович возвращается из аренды в загребском «Динамо» (рас.)
  7. ↑ «Шахтер» отправил Лисаковича в аренду в команду-аутсайдер чемпионата Хорватии (рас.)
  8. ↑ «Шахтер» вновь отправил Лисаковича в Хорватию (рас.)
  9. ↑ "Шахтер" отозвал Лисаковича из аренды в "Вараждине"
  10. ↑ "Локомотив" объявил о подписании контракта с Лисаковичем
  11. ↑ "Рубин" объявил о подписании контракта с Виталием Лисаковичем
  12. ↑ "Удачи, Лис!" "Рубин" сообщил о переходе Лисаковича в "Балтику" (рас.)
  13. ↑ Источник: Виталий Лисакович подпишет трехлетний контракт с "Балтикой" (рас.)
  14. ↑ Виталий Лисакович будет самым высокооплачиваемым игроком российского Д2 (рас.)
  15. ↑ Виталий Лисакович подписал полуторагодичный контракт с "Целе" (рас.). Football.by (2025-09-02). Праверана 2025-09-03 г.
  16. ↑ Виталий Лисакович стал игроком "Торпедо-БелАЗа" (рас.). Football.by (2026-04-06). Праверана 2026-04-06 г.
  17. ↑ Официально: Виталий Лисакович покинул "Торпедо-БелАЗ" (рас.). Football.by (2026-07-06). Праверана 2026-07-10 г.
  18. ↑ Виталий Лисакович перешел в "Тобол" (рас.). Football.by (2026-07-31). Праверана 2026-11-16 г.

Вонкавыя спасылкі

[рэдагаваць | рэдагаваць код]