Старобін

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Старобін
трансьліт. Starobin
Сажалка ля местачковай школы ў Старобіне
Сажалка ля местачковай школы ў Старобіне
Першыя згадкі: 1646
Мястэчка з: 1938
Краіна: Беларусь
Вобласьць: Менская
Раён: Салігорскі
Плошча: 8,23 км²
Насельніцтва (2017)
колькасьць: 6175 чал.[1]
шчыльнасьць: 750,3 чал./км²
Часавы пас: UTC+3
Тэлефонны код: +375 174
Паштовы індэкс: 223730
СААТА: 6250562000
Нумарны знак: 5
Геаграфічныя каардынаты: 52°44′ пн. ш. 27°28′ у. д. / 52.733° пн. ш. 27.467° у. д. / 52.733; 27.467Каардынаты: 52°44′ пн. ш. 27°28′ у. д. / 52.733° пн. ш. 27.467° у. д. / 52.733; 27.467
Старобін на мапе Беларусі ±
Старобін
Старобін
Старобін
Старобін
Старобін
Старобін
Commons-logo.svg Галерэя здымкаў у Вікісховішчы

Старо́бін — мястэчка ў Беларусі, на рацэ Случы. Цэнтар сельсавету Салігорскага раёну Менскай вобласьці. Насельніцтва на 2017 год — 6175 чалавек[1]. Знаходзіцца за 12 км на поўдзень ад места і чыгуначнай станцыі Салігорск, за 145 км ад Менску. Аўтамабільныя дарогі на Салігорск, Любань, Мікашэвічы.

Старобін — мястэчка гістарычнай Случчыны.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вялікае Княства Літоўскае[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Упершыню Старобін ўпамінаецца ў ХVІ ст. як слабада Слуцкага княства. У розныя часы мясьціна знаходзілася ў валоданьні князёў Алелькавічаў, Радзівілаў, Вітгенштэйнаў, Гагенлёэ.

У 1654 годзе Старобін атрымаў права на штотыднёвы торг і 4 штогадовыя кірмашы, пад 1680 годам ён ўпамінаецца як мястэчка Наваградзкага ваяводзтва. У 1791 годзе мястэчка стала цэнтрам воласьці Случарэцкага павету.

Пад уладай Расейскай імпэрыі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Старобін апынуўся ў складзе Расейскай імпэрыі, у Слуцкім павеце Менскай губэрні. З 1863 году тут працавала народная вучэльня і паштовая станцыя. На 1886 год у мястэчку было 62 двары, валасная ўправа, 2 царквы, школа, 3 юдэйскія школы, піваварня, 2 крамы. У канцы ХІХ ст. у Старобіне было 108 дамоў, 724 жыхары[2].

Найноўшы час[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай Старобін абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 году ў адпаведнасьці з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі ён увайшоў у склад Беларускай ССР. З 17 ліпеня 1924 да 25 сьнежня 1962 году мястэчка было цэнтрам аднайменнага раёну. 27 верасьня 1938 году Старобін атрымаў афіцыйны статус пасёлку гарадзкога тыпу. У Другую сусьветную вайну з 26 чэрвеня 1941 да 2 ліпеня 1944 году мястэчка знаходзілася пад нямецкай акупацыяй.

25 сьнежня 1962 году Старобін увайшоў у склад Любанскага раёну, 7 сакавіка 1965 году — Салігорскага раёну.

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Дэмаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Торфабрыкетны камбінат у Старобіне
  • XIX стагодзьдзе: 1846 год — 469 чал. дарослага насельніцтва; 1886 год — 496 чал.
  • XX стагодзьдзе: 1939 год — 3,9 тыс. чал.; 2000 год — 5,8 тыс. чал.[3]
  • XXI стагодзьдзе: 2006 год — 6 тыс. чал.[4]; 2009 год — 5568 чал.[5] (перапіс); 2010 год — 5600 чал.[6]; 2013 — 5755 чал.; 2016 год — 6055 чал.[7]; 2017 год — 6175 чал.[1]

Адукацыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У Старобіне працуюць гімназія, музычная школа, дашкольная ўстанова.

Мэдыцына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Мэдычнае абслугоўваньне насельніцтва ажыцьцяўляюць паліклініка і лякарня.

Культура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Дзейнічаюць 2 бібліятэкі, дом культуры.

Эканоміка[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Прадпрыемствы паліўнай, лясной і дрэваапрацоўчай прамысловасьці.

Турыстычная інфармацыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Славутасьці[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Могілкі юдэйскія
  • Помнікі: мэмарыяльны комплекс савецкім ваярам, партызанам і землякам; помнік на магіле Героя Савецкага Саюзу Д. Гуляева.
  • Царква Сьвятога Мікалая (1859)

Асобы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б в Численность населения на 1 января 2017 г. и среднегодовая численность населения за 2016 год по Республике Беларусь в разрезе областей, районов, городов и поселков городского типа(рас.) Нацыянальны статыстычны камітэт Рэспублікі Беларусь
  2. ^ Jelski A. Starobin // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom XI: Sochaczew — Szlubowska Wola. — Warszawa, 1890. S. 246.
  3. ^ Рамановіч З. Старобін // ЭГБ. Т. 6. Кн. 1. — Менск, 2001. С. 411.
  4. ^ Туристская энциклопедия Беларуси. — Мн., 2007.
  5. ^ Перепись населения — 2009. Минская область(рас.) Нацыянальны статыстычны камітэт Рэспублікі Беларусь
  6. ^ Численность населения по Республике Беларусь, областям и г. Минску (тысяч человек) на 1 января 2010 года(рас.)
  7. ^ Численность населения на 1 января 2016 г. и среднегодовая численность населения за 2015 год по Республике Беларусь в разрезе областей, районов, городов и поселков городского типа(рас.) Нацыянальны статыстычны камітэт Рэспублікі Беларусь

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg Старобінсховішча мультымэдыйных матэрыялаў