Мікашэвічы

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Мікашэвічы
трансьліт. Mikaševičy
Мікашэвічы. Царква Раства Іаана Прадцечы (04).jpg
Coat of Arms of Mikaševičy, Belarus.svg Flag of Mikaševičy.svg
Герб Мікашэвічаў Сьцяг Мікашэвічаў


Краіна: Беларусь
Вобласьць: Берасьцейская
Раён: Лунінецкі
Насельніцтва: 12 665 чал. (2018)[1]
Часавы пас: UTC+3
Тэлефонны код: +375 1647
Паштовы індэкс: 225687
Нумарны знак: 1
Геаграфічныя каардынаты: 52°13′ пн. ш. 27°28′ у. д. / 52.217° пн. ш. 27.467° у. д. / 52.217; 27.467Каардынаты: 52°13′ пн. ш. 27°28′ у. д. / 52.217° пн. ш. 27.467° у. д. / 52.217; 27.467
Мікашэвічы на мапе Беларусі ±
Мікашэвічы
Мікашэвічы
Мікашэвічы
Мікашэвічы
Мікашэвічы
Мікашэвічы
Commons-logo.svg Галерэя здымкаў у Вікісховішчы

Мікашэ́вічы — места ў Беларусі, на рацэ Валхве. Уваходзяць у склад Лунінецкага раёну Берасьцейскай вобласьці. Насельніцтва на 2018 год — 12 665 чалавек[1]. Знаходзяцца за 54 км ад Лунінцу, за 282 км ад Берасьця. Чыгуначная станцыя на лініі Лунінец — Каленкавічы. Рачны порт на Мікашэвіцкім канале.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вялікае Княства Літоўскае[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Першы пісьмовы ўпамін пра Макашэвічы як сяло маёнтку Леніна Слуцкага княства датуецца 1785 годам. У гэты час яны налічвалі 3 двары і знаходзіліся ў валоданьні князёў Радзівілаў[2].

Пад уладай Расейскай імпэрыі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) Мікашэвічы апынуліся ў складзе Расейскай імпэрыі, у Ленінскай воласьці Мазырскага павету Менскай губэрні[3].

У 1880-я гады з пракладкай Палескіх чыгунак у Мікашэвічах пачала працаваць чыгуначная станцыя, неўзабаве паселішча стала мястэчкам. У пачатку XX ст. зямянін Агаркаў збудаваў у Мікашэвічах фанэрны завод дзеля перапрацоўкі драўніны, які здаў у арэнду Чуднеру; апошні пачаў узводзіць будынкі з чырвонай цэглы (цяперашнія дзіцячы садок, школьныя майстэрні).

Найноўшы час[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай Мікашэвічы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 году ў адпаведнасьці з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР.

Згодна з Рыскай мірнай дамовай 1921 году Мікашэвічы апынуліся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Лунінецкім павеце Палескага ваяводзтва.

У 1939 годзе Мікашэвічы ўвайшлі ў БССР, дзе ў студзені 1940 году атрымалі афіцыйны статус працоўнага пасёлку і сталі цэнтрам сельсавету Ленінскага раёну Берасьцейскай вобласьці. У Другую сусьветную вайну зь ліпеня 1941 да 9 ліпеня 1944 году мястэчка знаходзілася пад нямецай акупацыяй.

З 8 чэрвеня 1950 да 20 студзеня 1960 году Мікашэвічы былі цэнтрам раёну. 25 жніўня 2005 году яны атрымалі афіцыйны статус гораду раённага падпарадкаваньня.

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Дэмаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • XX стагодзьдзе: 1996 год — 12 777 чал.; 1998 год — 14,7 тыс. чал.[4]
  • XXI стагодзьдзе: 2006 год — 13,8 тыс. чал.; 2008 год — 13,9 тыс. чал.; 2009 год — 13 016 чал.[5] (перапіс); 2015 год — 12 855 чал.[6]; 2016 год — 12 759 чал.[7]; 2017 год — 12 693 чал.[8]; 2018 год — 12 665 чал.[1]

Адукацыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У Мікашэвічах працуюць 3 школы і гімназія, 4 дзіцячыя дашкольныя ўстановы, філія цэнтру дзіцячай творчасьці, навучальна-вытворчы камбінат.

Культура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У месьце дзейнічаюць 2 бібліятэкі, Палац культуры і музычная школа.

Спорт[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Заняткі спортам адбываюцца на мескім стадыёне, дзейнічае аўтамабільная школа «ДТСААФ», аддзелы дзіцяча-юнацкай спартовай школы.

Футбольны клюб «Граніт» гуляе ў першай лізе чэмпіянату Беларусі.

Эканоміка[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Прадпрыемствы будаўнічых матэрыялаў — РУВП «Граніт» і «Спэцжалезабэтон», харчовай прамысловасьці.

Турыстычная інфармацыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Інфраструктура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Побач зь Мікашэвічамі знаходзіцца маляўнічы гранітны кар’ер. Спыніцца можна ў мескай гасьцініцы.

Славутасьці[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Гаспадарчая пабудова (пачатак XX ст.; цяпер у будынку дзейнічае рымска-каталіцкая капліца)
  • Касьцёл (1920-я; цяпер у перабудаваным выглядзе выкарыстоўваецца як царква Беларускага экзархату Маскоўскага патрыярхату)
  • Школа (1904)

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б в Численность населения на 1 января 2018 г. и среднегодовая численность населения за 2017 год по Республике Беларусь в разрезе областей, районов, городов и поселков городского типа(рас.) Нацыянальны статыстычны камітэт Рэспублікі Беларусь
  2. ^ Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Лунінецкага р-на. — Менск: Беларусь, 1995.
  3. ^ Jelski A. Mikaszewicze // Słownik geograficzny... T. VI. — Warszawa, 1885. S. 393
  4. ^ БЭ. Т. 10. — Менск, 2000. С. 353.
  5. ^ Перепись населения — 2009. Брестская область(рас.) Нацыянальны статыстычны камітэт Рэспублікі Беларусь
  6. ^ Численность населения на 1 января 2015 г. и среднегодовая численность населения за 2014 год по Республике Беларусь в разрезе областей, районов, городов, поселков городского типа(рас.) Нацыянальны статыстычны камітэт Рэспублікі Беларусь
  7. ^ Численность населения на 1 января 2016 г. и среднегодовая численность населения за 2015 год по Республике Беларусь в разрезе областей, районов, городов и поселков городского типа(рас.) Нацыянальны статыстычны камітэт Рэспублікі Беларусь
  8. ^ Численность населения на 1 января 2017 г. и среднегодовая численность населения за 2016 год по Республике Беларусь в разрезе областей, районов, городов и поселков городского типа(рас.) Нацыянальны статыстычны камітэт Рэспублікі Беларусь

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg Мікашэвічысховішча мультымэдыйных матэрыялаў