Падбродзьдзе
| Падбродзьдзе лет. Pabradė | |||
| Населены пункт | |||
 | |||
| |||
| Краіна | Летува | ||
|---|---|---|---|
| Павет | Віленскі | ||
| Раён | Сьвянцянскі | ||
| Першыя згадкі | XV стагодзьдзе | ||
| Горад з | 1919 | ||
| Геаграфія | |||
| Плошча | 11,11 км² | ||
| Вышыня НУМ | 124 м | ||
| Часавы пас | |||
| Каардынаты | 54°58′50″ пн. ш. 25°46′00″ з. д.HGЯO | ||
| Насельніцтва | |||
| Колькасьць | 5459 чал. (2018) | ||
| Лічбавыя ідэнтыфікатары | |||
| Паштовы індэкс | 18175 | ||
| Сайт | svencionys.lt/lit/I_prad… | ||
| Падбродзьдзе на мапе Летувы   Падбродзьдзе | |||
Падбродзьдзе (па-летувіску: Pabradė) — горад у Летуве, знаходзіцца ў Сьвянцянскім раёне Віленскага павету. Горад адносіцца да этнаграфічнага рэгіёну Аўкштота. Падбродзе знаходзіцца на рацэ Жэймяне, пры ўпадзеньні ў яе ракі Дубінкі. Горад аддалены ад Сьвянцянаў на 38 км. Да 1939 году горад уваходзіў у склад Польшчы (Сьвянцянскі павет), зьяўляўся буйным чыгуначным вузлом на лініі Варшава — Дзьвінск.
Войска
[рэдагаваць | рэдагаваць код]На 2021 год на вайсковым палігоне ў Падбродзьдзі за 15 км ад беларуска-летувіскай мяжы знаходзілася батальённая тактычная група[1].
Гісторыя
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Першыя ўспаміны аб Падбродзе датуюцца канцом XV стагодзьдзя. У гэтыя час гэта выла невялікая вёска, у якой да 1928 году не было нават школы. У канцы ХІХ стагодзьдзя, разам з пракладкай Варшаўска-Пецярбурскай чыгункі, у паселішчы значна ўзрасла колькасьць насельніцтва (да 312 хатаў). Большасьсь жыхароў была непісьменная, і тыя хто меў дастаткова грошаў езьдзіў вучыцца ў Беларусь у Кемелішкі[Крыніца?].
У 1905 годзе ў вёсцы Баярэле, каля Падбродзьдзя (цяпер гэта частка гораду), была пабудавана трохгадовая пачатковая школа. Усе тры клясы вучыліся ў адным пакоі.
У 1919 годзе праездам да роднага дома ў вёсцы Зулаве, тут затрымаўся Юзэф Пілсудзкі. Жыхары зьвярнуліся да маршала з просьбай надаць Падбродзю статуса гораду і гэты статус быў атрыманы[Крыніца?].
У 1928 годзе пачалася пабудова сямігадовай школы. Праз тры гады, у 1931 годзе будова была скончана і школа атрымала імя Пілсудзкага.
У 1939 годзе горад, разам зь Віленшчынай быў далучаны да БССР, але ў 1940 годзе адыйшоў да Летувіскай ССР.
Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- ↑ «Не насьцярожваць нас гэта ня можа» - Вальфовіч аб ваеннай актыўнасьці НАТА ўздоўж граніц Беларусі // Беларускае тэлеграфнае агенцтва, 18 траўня 2021 г. Праверана 18 траўня 2021 г.