Дагейка
| Даґейка лац. Dagiejka / Dahiejka | |
| Dageke | |
| Паходжаньне | |
|---|---|
| Мова(-ы) | германскія |
| Утворанае ад | Dago + суфікс з элемэнтам -к- (-k-) |
| Іншыя формы | |
| Варыянт(ы) | Дакейка |
| Зьвязаныя артыкулы | |
| якія пачынаюцца з «Даґейка» | |
Дагейка, Дакейка — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.
Паходжаньне
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Дагіка або Дайка, пазьней Дагека (Dagiko, Daiko, Dageke[1]) — імя германскага паходжаньня[2]. Іменная аснова -даг- (-дак-, -таг-) (імёны ліцьвінаў Дакіла, Шыдаг, Ядаг; германскія імёны Dacilo, Sidag, Adago) паходзіць ад германскага daga 'палымяны, зіхатлівы, яркі, бліскучы'[3].
У Прусіі бытавала імя Tayko (1401 год)[4].
Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: бояръ господарыни королевое ее милости оболецъкихъ, наймя… Пашка Докгейковича (6 чэрвеня 1532 году)[5]; Степан Дакейко (1655 год)[6].
Носьбіты
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- Пашка Дагейкавіч — абалецкі баярын, які ўпамінаецца ў 1532 годзе
Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- ↑ Hartig J. Die münsterländischen Rufnamen im späten Mittelalter. — Köln — Graz, 1967. S. 131.
- ↑ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 391.
- ↑ Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 5: Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego. — Kraków, 1997. S. 30.
- ↑ Trautmann R. Die altpreußischen Personennamen. — Göttingen, 1925. S. 103.
- ↑ Беларускі архіў. Т. 2. — Менск, 1928. С. 89.
- ↑ Памятники истории Восточной Европы. Источники 15-17 вв. Том 4. (Monumena Historica Res Gestas Europae Orientalis Illustrantia). Крестоприводная книга шляхты Великого княжества Литовского 1655 г. — Москва — Варшава, 1999. С. 110.