Перайсьці да зьместу

Бімунт

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Bemund
Паходжаньне
Мова(-ы) германскія
Утворанае ад Ben + Munt
Зьвязаныя артыкулы
якія пачынаюцца з «Бімунт»

Бімунт — мужчынскае імя.

Паходжаньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўны артыкул: Імёны ліцьвінаў

Бенімунд або Бемунд (Benimund, Bemundus[1], Bemund[2]) — імя германскага паходжаньня[3]. Іменная аснова бін- (бен-) (імёны ліцьвінаў Беніка, Бінель, Бінэрт; германскія імёны Bennico, Benilo, Benard) паходзіць ад стараверхненямецкага bina 'пчала'[4] або ёсьць скаротам асновы берн- (бірн-)[5], а аснова -мунд- (-мунт-, -монт-) (імёны ліцьвінаў Монтгерд, Валімонт, Жыгімонт; германскія імёны Mundgerd, Walmont, Sigimunt) паходзіць ад германскага *mundô 'рука, абарона, крэўнасьць'[6] або гоцкага munds 'моц розуму, імкненьне', mundrs 'гарлівы, палкі'[7].

Германскі характар літоўскіх імёнаў з асновай -монт- (-мант-) — як і запазычаньне самой асновы з германскіх моваў — сьцьвердзілі францускі лінгвіст-германіст Раймонд Шмітляйн[8] і амэрыканскі лінгвіст Альфрэд Зэн[9].

У хроніцы Віганда ўпамінаецца dominus Bemunt[10].

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: Bimunt (26 траўня 1390 году)[11].

Носьбіты[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Глядзіце таксама[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Acten der Erfurter Universitaet: Päpstliche Stiftungsbullen. Statuten von 1447. Allgemeine Studentenmatrikel, erste Hälfte (1392—1492). — Universität Erfurt, 1976. P. 214.
  2. ^ Bæksted A. Nordiske guder og helter: myter og sagn fra førkristen tid. — Aschehoug, 2002. S. 242.
  3. ^ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 258.
  4. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule du VIe au XIIe siècle. T. I: Les noms issus du germanique continental et les créations gallo-germaniques. — Paris, 1971. P. 58.
  5. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule du VIe au XIIe siècle. T. I: Les noms issus du germanique continental et les créations gallo-germaniques. — Paris, 1971. P. 54.
  6. ^ Kremer D. Die Germanischen Personennamen in Katalonien // Estudis romànics. Nr. 14, 1972. S. 180.
  7. ^ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 18.
  8. ^ Schmittlein R. Toponymes finnois et germaniques en Lituanie // Revue internationale d’onomastique. Nr. 2, 1948. P. 102.
  9. ^ Senn A. Zur Bildung litauischer Gewässernamen // Annali. Sezione Slava. Istituto Universitario Orientale di Napoli. 2 (1959). P. 46.
  10. ^ Scriptores rerum Prussicarum. Bd. 2. — Leipzig, 1863. S. 558.
  11. ^ Codex epistolaris Vitoldi. — Cracoviae, 1882. P. 23.