Перайсьці да зьместу

Альгін

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Heligin
Паходжаньне
Мова(-ы) германскія
Утворанае ад Helgi + суфікс з элемэнтам -н- (-n-)
Іншыя формы
Варыянт(ы) Алгін, Элькін, Яўгін
Зьвязаныя артыкулы
якія пачынаюцца з «Альгін»

Альгі́н (Алгін, Элькін, Яўгін, Вольгін) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча. Жаночае імя — Альгіньня.

Паходжаньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўны артыкул: Імёны ліцьвінаў

Гэлігін, Алькін або Алькен (Heligin, Alkin[1], Alken[2]) — імя германскага паходжаньня[3]. Іменная аснова -алг- (-алк-, -гэлк-) (імёны ліцьвінаў Альгерд, Альгімонт; германскія імёны Algardus, Alcmunt) паходзіць ад гоцкага alhs 'бажніца', германскага helig 'сьвяты'[4]. Апроч таго, адзначалася германскае імя Augino[5] (Auginus, Augenus[6]).

У запісах мэтрыкі папскай сэмінарыі ў Браўнсбэргу адзначаецца ў 1584 годзе швэд Olaus Alginus[7].

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: in Olghenany (24 чэрвеня 1468 году)[8]; у Бряславли… земли пустовские… а Алгиновщину (26 кастрычніка 1514 году)[9]; на бояриню господарскую повету Витебъского, невестъку свою, Тишковую Богдановичъ Воишковича Олгинью… тая Ольгинья… тую Ольгинью (5 лютага 1539 году)[10]; челядь… Дорота, Олгинина дочка (28 ліпеня 1542 году)[11]; Алкгинишки сеножати (7 верасьня 1552 году)[12]; шляхтичовъ — панъ Станиславъ Волгиновичъ (1601 год)[13]; Olginiany (1744 год)[14].

Носьбіты[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Элькіны (Elkin) — літоўскі шляхецкі род[15].

У 1600 годзе ўпамінаўся маёнтак Яўгіны каля Вялёны[16].

На 1904 год існавала вёска Алгінкі Карабанава Займішча ў Парэцкім павеце Смаленскай губэрні[17].

У гістарычнай Прусіі існуе вёска Эльгнова, на гістарычнай ВіленшчынеАльгіняны.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule. T. III: Les noms de personnes contenus dans les noms de lieux. — Paris, 1985. P. 220.
  2. ^ Hartig J. Die münsterländischen Rufnamen im späten Mittelalter. — Köln — Graz, 1967. S. 132.
  3. ^ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 730.
  4. ^ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 16.
  5. ^ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 206.
  6. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule. T. III: Les noms de personnes contenus dans les noms de lieux. — Paris, 1985. P. 548.
  7. ^ Die Matrikel des päpstlichen Seminars zu Braunsberg 1578—1798. — Braunsberg, 1925. S. 37.
  8. ^ Kodeks dyplomatyczny katedry i diecezji Wilenskiej. T. 1, z. 2: 1468—1501. — Kraków, 1939. S. 294.
  9. ^ Lietuvos Metrika. Knyga 9 (1511—1518). — Vilnius, 2002. P. 257.
  10. ^ Литовская метрика. Книга № 228. — Москва, 2008. С. 178.
  11. ^ Lietuvos Metrika. Knyga 230 (11) (1542). — Vilnius, 2001. P. 20.
  12. ^ Акты, издаваемые Виленской Комиссией для разбора древних актов. Т. 24. — Вильна, 1897. С. 132.
  13. ^ Акты издаваемые Виленской археографической комиссией. Т. 8. — Вильна, 1875. С. 41.
  14. ^ Diecezja Wileńska, 1744, Pawet, 20 лютага 2011 г.
  15. ^ Ciechanowicz J. Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego. T. 6. — Rzeszów, 2006. S. 118.
  16. ^ Опись документов Виленского центрального архива древних актовых книг. Вып. 5. ― Вильна, 1907. С. 263.
  17. ^ Список населенных мест Смоленской губернии. — Смоленск, 1904. С. 291.