Перайсьці да зьместу

Жутаўт

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Zotolt
Паходжаньне
Мова(-ы) германскія
Утворанае ад Zotto + Walt
Іншыя формы
Варыянт(ы) Зутаўт, Жутальт, Жутульт, Зотаўт
Зьвязаныя артыкулы
якія пачынаюцца з «Жутаўт»

Жутаўт (Жутальт, Жутульт), Зутаўт, Зотаўт — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

Паходжаньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўны артыкул: Імёны ліцьвінаў

Зоталт (Zotolt) — імя германскага паходжаньня[1]. Іменная аснова зот- (зут-), магчыма, паходзіць ад стараверхненямецкага zota 'грыва, валасы'[1] або ад асновы суд- (сут-), а аснова -валд- (-алд, -олт) (імёны ліцьвінаў Геральт, Левалт, Рамвольт; германскія імёны Gerwald, Lewolt, Romuald) — ад гоцкага і германскага waldan 'валодаць, гаспадарыць' або wulþus 'слава, мажнасьць'[2].

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: Талко Жутультовичъ (1528 год)[3]; Жутовту, боярину земли Жомоитское, два чоловеки у волости оиракголскои… того Жутовта (12 жніўня 1597 году)[4]; Kazimierz Zutowt… Stanisław Zutowt[5], Kazimierz Matyaszewicz Zutowt[6], Samuel Zutowt[7] (1690 год); Antoni Zutowt (10 лютага 1779 году, 21 жніўня 1780 году)[8]; Antoni Zutowt… Jan Zutowt (21 жніўня 1780 году)[9]; Jakub Żutaut (1784 год)[10]; Parafia Remigolska… Zotawty (1784 год)[11].

Носьбіты[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Жутаўты гербу Грымала[14] — літоўскі шляхецкі род[15].

У XVI ст. існавала сяло Жутальты (Жутольты) у Жамойцкім старостве[16].

Глядзіце таксама[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 1676.
  2. ^ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 17.
  3. ^ Перапіс войска Вялікага княства Літоўскага 1528 года. Метрыка Вялікага княства Літоўскага. Кн. 523. — Менск, 2003. С. 160.
  4. ^ Jablonskis K. Nauji Vytauto laikotarpio aktai // Praeitis. T. 2. — Kaunas, 1933. P. 388.
  5. ^ Metryka Litewska. Rejestry podymnego Welkiego Ksiestwa. Księstwo Żmudzkie 1690 r. — Warszawa, 2009. S. 43.
  6. ^ Metryka Litewska. Rejestry podymnego Welkiego Ksiestwa. Księstwo Żmudzkie 1690 r. — Warszawa, 2009. S. 72.
  7. ^ Metryka Litewska. Rejestry podymnego Welkiego Ksiestwa. Księstwo Żmudzkie 1690 r. — Warszawa, 2009. S. 104.
  8. ^ Akta sejmiku kowieńskiego z lat 1733—1795. — Warszawa, 2019. S. 289, 325.
  9. ^ Akta sejmiku kowieńskiego z lat 1733—1795. — Warszawa, 2019. S. 322.
  10. ^ Акты, издаваемые Виленской Комиссией для разбора древних актов. Т. 25. — Вильна, 1898. С. 531.
  11. ^ Komosa Ł. A. Dekanat wiłkomierski w 1784 r. w świetle opisów parafii. — Białystok, 2013. S. 116, 122.
  12. ^ Mackavičius A. Žemaitijos valsčių surašymas 1537—1538 m. — Vilnius, 2003. P. 399.
  13. ^ Опись документов Виленского центрального архива древних актовых книг. Вып. 5. ― Вильна, 1907. С. 119.
  14. ^ Brzezina Winiarski A. Herby Rzeczypospolitej. — Przemyśl, 2008. S. 221.
  15. ^ Сьпіс шляхецкіх родаў, прозьвішчы якіх пачынаюцца на Ж, Згуртаваньне беларускай шляхты
  16. ^ Спрогис И. Я. Географический словарь древней Жомойтской земли XVI столетия. — Вильна, 1888. С. 119.