Перайсьці да зьместу

Вількін

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Вількін
лац. Vilkin
Wilkin
Паходжаньне
Мова(-ы) германскія
Утворанае ад Willo + Ginn
Willo + суфікс -кін (-kin)
Іншыя формы
Варыянт(ы) Вількен
Зьвязаныя імёны Гінівіл
Зьвязаныя артыкулы
якія пачынаюцца з «Вількін»

Вількін, Вількен — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

Паходжаньне

[рэдагаваць | рэдагаваць код]

Вілікін, Вілкін, Вількен або Вілегін (Willikin, Wilkin[1][2], Wilken[3], Willegin[4]) — імя германскага паходжаньня[5]. Іменная аснова -віл- (імёны ліцьвінаў Вільбут, Вільгейда, Мунтвіл; германскія імёны Willebut, Williheid, Muntwil) паходзіць ад гоцкага wilja 'воля', а аснова -гін- (-ген-, -кін-) (імёны ліцьвінаў Гендрута, Кімунд, Менгін; германскія імёны Genedrudis, Ginmund, Mennigen) — ад гоцкага gin- 'пачатак'[6] (гоцкае *ginnan, германскае *gennan 'пачынаць'[7]). Апроч таго, у германскіх імёнах адзначаецца суфікс-пашыральнік -кін (-кен)[8]. Такім парадкам, імя Вількін азначае «пачатак волі» (тое ж, што і імя Гінвіл)[9].

Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Wilkin[10]: Vilkinius (1255 год)[11], Wilkini (1276 год)[12].

У Памор’і адзначаліся прозьвішчы Wilkin[13] і Wilcken[14].

У Прусіі бытавала імя Вількін: Wilkyn / Wilkine (1393 год)[15].

У Польшчы адзначаецца прозьвішча Вількен (Wilken, Wilkien)[16].

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: Wilkyn von Labiow[17], Wilkine von Labiow[18] (Паведамленьні аб літоўскіх дарогах); mlinarz Siman Wilkin (1563 год)[19]; po zeszłym ur. Janie Wilkinie (13 траўня 1659 году)[20]; po zmarłym bezpotomnie ur. Janie Wilkinie (20 ліпеня 1661 году)[21]; Franciszek Woysznar Wilkinowicz[22], Jan Wilkinowicz[23] (1690 год); Anna Wilkin (1804 год)[24]; Teresa Wilkien (1811 год)[25][a].

Носьбіты

[рэдагаваць | рэдагаваць код]

Вількіны (Wilkin) — вольныя людзі зь мястэчка Жалудку, якія ўпамінаюцца ў XIX стагодзьдзі[29].

Вількіны  — літоўскі шляхецкі род зь Лідзкага павету[30].

У дэкрэце Лідзкага падкаморскага суду 1774 году ўпамінаўся грунт Вількінішкі[31].

У гістарычнай Прусіі існуе вёска Вількінэн.

Глядзіце таксама

[рэдагаваць | рэдагаваць код]

Заўвагі

[рэдагаваць | рэдагаваць код]
  1. ↑ Таксама:
    • Зьвілген (параўн.: Dawid Żminigajło Jawgiel, т. б. z Minigajła[26]): Swilgenne (1409 год)[27]

Крыніцы

[рэдагаваць | рэдагаваць код]
  1. ↑ Briggs K. An index to personal names in English place-names. — Nottingham, 2023. P. 292.
  2. ↑ Sveriges medeltida personnamn — förnamnsregister Abbe-Øxvidh, Institutet för språk och folkminnen
  3. ↑ Andresen K. G. Konkurrenzen in der Erklärung der deutschen Geschlechtsnamen. — Heilbronn, 1883. S. 18, 143.
  4. ↑ Freie M. J. Die Einverleibung der fremden Personamen durch die mittelhochdeutsche höfische Epik. Text. — H. J. Paris; Amsterdam, 1933. S. 261.
  5. ↑ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 355.
  6. ↑ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 17.
  7. ↑ G // Köbler G. Gotisches Wörterbuch. 4. Aufl, 2014.
  8. ↑ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 356.
  9. ↑ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 22.
  10. ↑ Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 5: Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego. — Kraków, 1997. S. 288.
  11. ↑ Codex diplomaticus Poloniae. T. 2. — Varsaviae, 1848. P. 53.
  12. ↑ Codex diplomaticus Poloniae. T. 2. — Varsaviae, 1848. P. 91.
  13. ↑ WILKIN, Verein für Computergenealogie e.V. (CompGen)
  14. ↑ WILCKEN, Verein für Computergenealogie e.V. (CompGen)
  15. ↑ Trautmann R. Die altpreußischen Personennamen. — Göttingen, 1925. S. 117.
  16. ↑ Walkowiak J. B. Litewskie nazwiska Polaków: słownik etymologiczno-frekwencyjny. — Poznań, 2019. S. 358.
  17. ↑ Scriptores rerum Prussicarum. Bd. 2. — Leipzig, 1863. S. 673.
  18. ↑ Scriptores rerum Prussicarum. Bd. 2. — Leipzig, 1863. S. 672, 673, 675.
  19. ↑ Писцовая книга Гродненской экономии с прибавлениями, изданная Виленской Комиссией для разбора древних актов. Ч. 2. — Вильна, 1882. С. 410.
  20. ↑ Metryka Litewska. Księga wpisów Nr. 131. — Warszawa, 2001. S. 201.
  21. ↑ Metryka Litewska. Księga wpisów Nr. 131. — Warszawa, 2001. S. 304.
  22. ↑ Metryka Litewska. Rejestry podymnego Welkiego Ksiestwa. Województwo wileńskie 1690 r. — Warszawa, 1989. S. 109.
  23. ↑ Metryka Litewska. Rejestry podymnego Welkiego Ksiestwa. Województwo wileńskie 1690 r. — Warszawa, 1989. S. 145.
  24. ↑ Nacza, Geneteka baza Polskiego Towarzystwa Genealogicznego
  25. ↑ Nacza, Geneteka baza Polskiego Towarzystwa Genealogicznego
  26. ↑ Akta zjazdów stanów Wielkiego Księstwa Litewskiego. T. 2. — Warszawa, 2009. S. 303, 443.
  27. ↑ Trautmann R. Die altpreußischen Personennamen. — Göttingen, 1925. S. 102.
  28. ↑ ВКЛ. Энцыкл. — Мн.: 2010 Т. 3. С. 132.
  29. ↑ Malewski Cz. Rodziny szlacheckie na Litwie w XIX wieku. — Warszawa, 2016. S. 211.
  30. ↑ Malewski Cz. Rodziny szlacheckie na Litwie w XIX wieku. — Warszawa, 2016. S. 218.
  31. ↑ Indeks alfabetyczny miejscowości dawnego wielkiego Księstwa Litewskiego: A—K (Abakanowicze — Kujany). Wilno, 1929. S. 143.

Літаратура

[рэдагаваць | рэдагаваць код]
Атрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Вількін&oldid=2674198»