Перайсьці да зьместу

Віляш

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Willusch
Паходжаньне
Мова(-ы) германскія
Утворанае ад Wilo + суфікс з элемэнтам -ш- (-sch-)
Іншыя формы
Варыянт(ы) Вілюш
Зьвязаныя артыкулы
якія пачынаюцца з «Віляш»

Віляш, Вілюш — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

Асноўны артыкул: Імёны ліцьвінаў

Вілюш (Willusch) — імя германскага паходжаньня[1][2]. Іменная аснова -віл- (імёны ліцьвінаў Вільбут, Вільгейда, Мунтвіл; германскія імёны Willebut, Williheid, Muntwil) паходзіць ад гоцкага wilja 'воля'[3].

Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Wilasz (Wilusz, Wilusz)[4]: Willusius (1336 год), Willusch (1345, 1392 і 1407 гады), Willusz (1367 год), Wylusch (1419, 1456, 1458 і 1490 гады), Wylussz (1455 год), Vilusch (1492 год), Vilusz (1456 год), Vylaz (1475 год)[5].

У Прусіі бытавала імя Вілюш: Willuso (1320 год)[6]; Willusch (1392 год)[6].

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: бояре земли Жомойтское… Виляшу (1432 год)[7]; homines videlicet Jaczko Vyliasowicz (18 сакавіка 1496 году)[8].

Вілюшы (Williusz) гербу Божая Волялітоўскі шляхецкі род зь Віленскага ваяводзтва[11]

  1. ^ Reichert H. Die deutschen Familiennamen: nach breslauer quellen des 13. und 14. Jahrhunderts. — Breslau, 1908. S. 9, 23, 56.
  2. ^ Dräger K. Deutscher Familiennamenatlas. Bd. 6. — Berlin; Boston, 2017. S. 575.
  3. ^ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 17.
  4. ^ Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 5: Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego. — Kraków, 1997. S. 288.
  5. ^ Słownik staropolskich nazw osobowych. T. 6. — Wrocław, 1981—1983. S. 99, 109.
  6. ^ а б Trautmann R. Die altpreußischen Personennamen. — Göttingen, 1925. S. 118.
  7. ^ Lietuvos Metrika. Knyga 225 (6) (1528—1547). — Vilnius, 1995. P. 269.
  8. ^ Kodeks dyplomatyczny katedry i diecezji Wilenskiej. T. 1, z. 2: 1468—1501. — Kraków, 1939. S. 511.
  9. ^ Saviščevas E. Polityka nadań wielkich książąt litewskich na Żmudzi w pierwszej połowie XV wieku // Prace historyczne 141, z. 2 (2014). P. 506.
  10. ^ Опись документов Виленского центрального архива древних актовых книг. Вып. 5. ― Вильна, 1907. С. 248.
  11. ^ Ciechanowicz J. Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego. T. 6. — Rzeszów, 2006. S. 369.