Мінгін
| Мінґін лац. Mingin / Minhin | |
| Mennigen | |
| Паходжаньне | |
|---|---|
| Мова(-ы) | германскія |
| Утворанае ад | Menno + Genno Menno + суфікс -кін (-kin) |
| Іншыя формы | |
| Варыянт(ы) | Менгін, Мінген, Мінкін, Мэнкін |
| Зьвязаныя артыкулы | |
| якія пачынаюцца з «Мінґін» | |
Мінгін, Мінген, Менгін, Мінкін, Мэнкін — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.
Паходжаньне
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Мінкін, Менікін або Менкен, пазьней Мэніген (Minchin[1], Mennikin, Menekinus[2], Menken[3], Mennigen[4]) — імя германскага паходжаньня[5]. Іменная аснова -мін- (-мен-) (імёны ліцьвінаў Мінят, Асьміна, Гальмін; германскія імёны Miniatus, Osminna, Galmin) паходзіць ад гоцкага minan 'менаваць, памятаць, любіць'[6], minthi 'памяць'[7], а аснова -гін- (-ген-, -кін-) (імёны ліцьвінаў Гендрута, Кімунд, Гінет; германскія імёны Genedrudis, Ginmund, Genet) — ад гоцкага gin- 'пачатак'[8] (гоцкае *ginnan, германскае *gennan 'пачынаць'[9]). Апроч таго, у германскіх імёнах адзначаецца суфікс-пашыральнік -кін (-кен)[10].
У ваколіцах Мэмэлю адзначалася прозьвішча Menken[11].
Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: людеи Медницкого повета за Велею… а Павила Менкгиновича (25 верасьня 1509 году)[12]; до бояр Минъкгенов (26 верасьня 1585 году)[13]; Adam Mingin[14], Walenti Stanisławowicz Mingin[15], Marek Mingin[16] (20 кастрычніка 1655 году); Stefanem Minginem[17], Jan Stefanowicz Kojalewicz z Mingin[18], od p. Mikołaja Mingina… p. Matyjasz Mingin po rodzicu Andrzeju Minginie z p. Janem Minginem; p. Mikołaj Mingin po rodzicu Walentym Minginie niedzielnego z Wojciechem i Władysławem Minginami[19] (1690 год); Cristina Minginowna (1697 год)[20]; Michał Minginowicz (1770 год)[21]; Dorothea Menkin (1776 год)[22]; Antoni Mingin (20 верасьня 1789 году)[23]; Zachar Minginowicz (15 сакавіка 1794 году)[24]; Marcjanna Minginiewicz (1801 год)[25]; Antoni Mingin (1807 год)[26]; Katarzyna Minkin (1845 год)[27]; Laurentyna Mingin (10 жніўня 1886 году)[28].
Носьбіты
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- Адам, Валенці Станіслававіч і Марак Мінгіны — літоўскія шляхцічы, якія засьведчылі Кейданскую унію
- Вольга Рубанава-Мінгіновіч (Рубаніха; 1896—?) — беларуская грамадзкая дзяячка і пэдагог[29]
- Фэлікс Мінгін — ксёндз-беларус з ваколіцаў Вялейкі на 1912 год[30]
- Марыя Мінгіновіч-Сіліч (1897—1938) — беларуска з ваколіцаў Смалявічаў, забітая ўладамі СССР[31]
Мінгіны (Mingin) гербу Сыракомля[32] — літоўскі шляхецкі род[33].
Мінгены (Mingen) — шляхецкі род Рэчы Паспалітай з Бытамскага павету[34].
Глядзіце таксама
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- ↑ Ferguson R. English Surnames: And Their Place in the Teutonic Family. — London and New York, 1858. P. 247—248.
- ↑ Dräger K. Deutscher Familiennamenatlas. Bd. 6. — Berlin; Boston, 2017. S. 405.
- ↑ Andresen K. G. Konkurrenzen in der Erklärung der deutschen Geschlechtsnamen. — Heilbronn, 1883. S. 71.
- ↑ Kapff R. Deutsche Vornamen: mit den von ihnen abstammenden Geschlechtsnamen sprachlich erläutert. — Nürtingen am Neckar, 1889. S. 62.
- ↑ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 1089.
- ↑ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 18.
- ↑ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule du VIe au XIIe siècle. T. I: Les noms issus du germanique continental et les créations gallo-germaniques. — Paris, 1971. P. 169.
- ↑ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 17.
- ↑ G // Köbler G. Gotisches Wörterbuch. 4. Aufl, 2014.
- ↑ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 356.
- ↑ MENKEN, Verein für Computergenealogie e.V. (CompGen)
- ↑ Lietuvos Metrika. Knyga 8 (1499—1514). — Vilnius, 1995. P. 328.
- ↑ Istorijos archyvas. T. 1: XVI amžiaus Lietuvos inventoriai. — Kaunas, 1934. P. 266.
- ↑ Błaszczyk G. Herbarz szlachty żmudzkiej. T. 4. — Warszawa, 2015. S. 299, 303, 325.
- ↑ Błaszczyk G. Herbarz szlachty żmudzkiej. T. 4. — Warszawa, 2015. S. 310, 330.
- ↑ Błaszczyk G. Herbarz szlachty żmudzkiej. T. 4. — Warszawa, 2015. S. 326, 339.
- ↑ Metryka Litewska. Rejestry podymnego Welkiego Ksiestwa. Województwo trockie 1690 r. — Warszawa, 2000. S. 192.
- ↑ Metryka Litewska. Rejestry podymnego Welkiego Ksiestwa. Województwo trockie 1690 r. — Warszawa, 2000. S. 196.
- ↑ Metryka Litewska. Rejestry podymnego Welkiego Ksiestwa. Województwo trockie 1690 r. — Warszawa, 2000. S. 198.
- ↑ Pasvalio Šv. Jono Krikštytojo parapijos jungtuvių įrašai 1697—1705 m., Nepriklausomas virtualus archyvas GENMETRIKA
- ↑ Traby, Geneteka baza Polskiego Towarzystwa Genealogicznego
- ↑ Dorothea MENKIN, Verein für Computergenealogie e.V. (CompGen)
- ↑ Акты издаваемые Виленской комиссией для разбора древних актов. Т. 35. — Вильна, 1910. С. 560.
- ↑ Акты издаваемые Виленской комиссией для разбора древних актов. Т. 38. — Вильна, 1914. С. 203.
- ↑ Abele, Geneteka baza Polskiego Towarzystwa Genealogicznego
- ↑ Traby, Geneteka baza Polskiego Towarzystwa Genealogicznego
- ↑ Michaliszki, Geneteka baza Polskiego Towarzystwa Genealogicznego
- ↑ Сакалоўская А. Кальварыя. — Менск, 1997. С. 110.
- ↑ Ляхоўскі Ў. Ад гоманаўцаў да гайсакоў. Чыннасць беларускіх маладзёвых арганізацый у 2-й палове ХІХ ст. — 1-й палове ХХ ст. (да 1939 г.). — Смаленск, 2015. С. 463.
- ↑ Прибавление к № 61 Виленских Губернских Ведомостей, 1912. С. 4.
- ↑ Мінгіновіч-Сіліч Марыя Антонаўна (1897), Адкрыты спіс ахвяраў палітычных рэпрэсій у СССР
- ↑ Gajl T. Herby Szlacheckie Rzeczypospolitej Obojga Narodow. — Gdańsk, 2003. S. 294.
- ↑ Сьпіс шляхецкіх родаў, прозьвішчы якіх пачынаюцца на М, Згуртаваньне беларускай шляхты
- ↑ Polska encyklopedja szlachecka. T. 8. — Warszawa, 1937. S. 278.