Уладзімер Пракулевіч

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Уладзімер Пракулевіч
Prakulevich.jpeg
здымак з крымінальнай справы (1938)
Род дзейнасьці беларускі грамадзка-палітычны дзяяч, публіцыст, журналіст, юрыст
Дата нараджэньня сьнежань 1887
Месца нараджэньня Сьцяг Расеі в. Красналукі Барысаўскі павет
Дата сьмерці 20 жніўня 1938
Месца сьмерці Сьцяг РСФСР 1918 Сьвярдлоўская вобласьць
Грамадзянства расейскае, польскае, летувіскае, савецкае
Альма-матэр Маскоўскі дзяржаўны ўнівэрсытэт
Занятак публіцыст і журналіст

Уладзімер Пракулевіч (сьнежань 1887, в. Красналукі Барысаўскі павет, Менская губэрня — 20 жніўня 1938, Сьвярдлоўская вобласьць, РСФСР) — беларускі грамадзка-палітычны дзяяч, публіцыст, журналіст, юрыст.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Нарадзіўся ў сьнежні 1887 году ў в. Красналукі Барысаўскага павету Менскай губэрні (цяпер Чашніцкі раён Віцебскай вобласьці). Скончыў Смаленскую гімназію. У 1912 годзе скончыў юрыдычны факультэт Маскоўскага ўнівэрсытэту. Падчас вучобы быў сакратаром марксісцкага часопісу «Возрождение», загадчыкам аддзела хронікі ў газэце «Копейка». Прымаў удзел у працы РСДРП і Бунду[1]. З 1912 працаваў у Менскай казённай палаце, з 1914 у Менскім акруговым судзе.

Пад час Першай сусьветнай вайны зьехаў у Маскву. Рахункавод у структуры Ўсерасейскага камітэту земскіх і гарадзкіх саюзаў па забесьпячэньні войска. Вярнуўся ў Менск у ліпені 1917. У 1918 абраны старшынём Слуцкага зьезда міравых судзьдзяў. У 1919—1920 гадах — міравы судьдзя мястэчка Вызна (цяпер Чырвоная Слабада). Прыхільнік Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянэраў. З прыходам савецкай улады — судзьдзя ў Слуцку.

На зьезьдзе Случчыны абраны старшынём Беларускай рады Случчыны. Адзін з кіраўнікоў Слуцкага збройнага чыну 1920. У 1921 годзе пераехаў у Вільню. Уваходзіў у склад Беларускага нацыянальнага камітэту ў Вільні. З-за ўзмоцненай агітацыі супраць выбараў у Віленскі Сойм ў ночы з 19 на 20 студзеня 1922 году арыштаваны польскімі ўладамі ў ліку 33 беларускіх і летувіскіх актывістаў. Знаходзіўся ў вязьніцы. Дзякуючы ціску Летувы ў лютым 1922 году перададзены летувіскаму боку.

Пасьля дэпартацыі жыў у Коўне. Са жніўня 1923 году — дзяржаўны сакратар урада БНР на чале з Аляксандрам Цьвікевічам, разам зь якім пераехаў у Прагу. На Бэрлінскай беларускай канфэрэнцыі адзін з падпісантаў рэзалюцыі аб ліквідацыі незалежніцкага ўраду[2].

З траўня 1926 году — у БССР. Працаваў у Дзяржаўнай бібліятэцы БССР сакратаром бібліяграфічнай камісыі Інбелкульта і БелАН. Арыштаваны ДПУ БССР 19 ліпеня 1930 году па справе «Саюза вызваленьня Беларусі». Пастановай Калегіі АДПУ СССР ад 10 красавіка 1932 году сасланы на 5 гадоў у Перм. Зноў арыштаваны УНКВД у Сьвярдлоўскай вобласьці 9 студзеня 1938 году і 10 ліпеня 1938 году асуджаны да расстрэлу. Расстраляны 20 жніўня 1938 году.

Па першым прысудзе рэабілітаваны 10 чэрвеня 1988 году, па другім — 26 красавіка 1989 году.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ «Слуцкі збройны чын 1920 ў дакумантах і ўспамінах», Менск 2006
  2. ^ Імёны Свабоды: Уладзімер Пракулевіч

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]