Дамінік Сямашка

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Дамінік Сямашка
Daminik Siamaszka.jpg
Міністар беларускіх справаў Летувы
1920 — 1922
Прэзыдэнт: Антанас Сьмятона, Аляксандрас Стульгінскіс
Прэм’ер-міністар: Казыс Грынюс, Эрнэстас Галванаўскас
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся: 16 жніўня 1878
Вільня, Расейская імпэрыя
Памёр: 27 лістапада 1932 (54 гады)
Коўна, Летува

Дамінік Сямашка (16 жніўня 1878, Вільня, Расейская імпэрыя — 27 лістапада 1932, Коўна, Летува) — беларускі й летувіскі грамадзка-палітычны дзяяч.

Дзейнасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 18981901 гадах сябар замежнага зьвязу польскіх сацыялістаў у Парыжы, Львове й Цюрыху. У Парыжы быў сябрам студэнцкае арганізацыі «Сувязь». Пазьней выступаў за аднаўленьне Вялікага Княства Літоўскага ў межах на 1772 год са значнай аўтаноміяй для беларусаў. Быў зьвязаны зь віленскімі масонскімі ложамі «Літва» (ад 1911) і «Беларусь» (ад 1914). У сьнежні 1915 году ўвайшоў у склад Часовае Рады Канфэдэрацыі Вялікага Княства Літоўскага, у якой разам зь беларусамі дзейнічалі жыды й летувісы. Канфэдэрацыя выдала Ўнівэрсал, які абвяшчаў аднаўленьне гістарычнае Літвы. Быў аўтарам праекту стварэньня народнага ўнівэрсытэту імя Адама Міцкевіча.

Уваходзіў у Віленскую беларускую раду. 25 сакавіка 1918 году ў Менску ўдзельнічаў у пасяджэньні Рады Беларускае Народнае Рэспублікі, якая абвесьціла незалежнасьць БНР. У красавіку 1918 году прадстаўляў Віленскую беларускую раду ў перамовах зь Летувіскай Тарыбай, у выніку якіх беларусы дамагліся наяўнасьці 1/4 беларускіх месцаў у летувіскіх палітычных органах, Беласток і Бельск-Падляскі адышлі да Летувы, а беларускія землі атрымлівалі аўтаномію ў Летувіскай дзяржаве.

27 лістапада 1918 году разам зь іншымі пяцьцю беларускімі дзеячамі ўвайшоў у склад Тарыбы (у красавіку 1919 іх ужо было 9). Прадстаўляў Летуву на Парыскай мірнай канфэрэнцыі ў лютым 1919, выступаў за далучэньне да Летувы Віленшчыны й Гарадзеншчыны. У 1920 — лютым 1922 — міністар беларускіх справаў Летувы. Як «прадстаўнік беларускага насельніцтва Віленскай і Гарадзенскай губэрняў» браў удзел у перамовах Летувы з РСФСР у чэрвені — ліпені 1920, падчас якіх выступаў за Вялікую Летуву й дамагаўся ад Расеі перадачы ёй этнічна беларускіх земляў.

Пасьля сканчэньня палітычнае кар’еры працаваў у Летуве пажарнікам.

Папярэднік
Язэп Варонка
Міністар беларускіх справаў Летувы
19201922
Наступнік
Эрнэстас Галванаўскас

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]