Румбольд Валімонтавіч

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Румбольд Валімонтавіч
POL COA Zadora.svg
Герб «Задора»
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся 1371
Памёр 1432
Род Род Кезгайлаў[d]
Бацькі Валімонт Бушкавіч
Дзеці Міхал

Румбольд Валімонтавіч (Рамбольд (Румбольт) Валімунтавіч; 1371 — лістапад 1432) — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага. Староста генэральны жамойцкі (1409—1411), маршалак земскі (1412—1432), нямесьнік віцебскі (згадваецца ў 1422[1]).

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Зь літоўскага баярскага роду, сын Валімонта Бушкавіча. Меў братоў Яўнута, Кезгайлу, Шадзібора, Судзівоя і Гудыгерда.

Адзін з радцаў вялікага князя Вітаўта. У 1409 годзе згадваецца пад хрысьціянскім імем Лямбэрт. Паводле Яна Длугаша, у чэрвені 1409 году на загад Вітаўта выправіўся з войскам у Жамойць, дзе заняў усе нямецкія замкі і ўзяў у палон ордэнскага фогта Жамойці Міхайла Кухмайстра і такім чынам вярнуў гэтую зямлю пад уладу ВКЛ[2]. Узначальваў дэлегацыю ВКЛ на Канстанцкім саборы (1414—1418).

Падтрымліваў Сьвідрыгайлу. У лістападзе 1432 году быў разам з братам Яўнутам пакараны сьмерцю на загад Жыгімонта Кейстутавіча.

Меў сына Міхала, які ў сярэдзіне XV стагодзьдзя атрымаў ад вялікага князя Казімера 7 сялянскіх сем’яў у Вількамірскім старостве. Трымаў палову Блужаў у Крэўскім старостве[3].

Крыніцы і заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Як староста віцебскі запісаны ў Мельніцкай дамове (1422)
  2. ^ Ян Длугош. Грюнвальдская битва. М. Изд. АН СССР. 1962. С. 46. Я. Длугаш пазначыў гэтыя падзеі пад 1408 годам, назваўшы Румбольда маршалкам, але як маршалак ён вядомы толькі з 1412, і падзеі адбываліся ў 1409.
  3. ^ Vitoldiana. № 23. S. 30-31; Ochmański J. Powstanie i rozwój latyfundium biskupstwa wileńskiego (1387—1550): Ze studiów nad rozwojem wielkiej własności na Litwie i Białorusi w średniowieczu. Poznań, 1963. S. 56-57; Другую палову Блужаў трымаў за выслугу Андрэй Друцкі (+1399 на Ворскле), а пазьней яго беспатомныя нашчадкі, гэтую палову як вымарачную Вітаўт 19.4.1411 перадаў Віленскаму капітулу.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]