Судзівой Валімонтавіч

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Судзівой Валімонтавіч
POL COA Zadora.svg
Герб «Задора»
Асабістыя зьвесткі
Памёр каля 1460
Род Кезгайлы
Бацькі Валімонт Бушкавіч
Дзеці Станіслаў (Станька)

Судзівой Валімонтавіч (Сандзівой; ? — каля 1460) — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага. Намесьнік смаленскі (у невядомы дакладна час паміж 1441 і 1448), намесьнік ковенскі (1450—1451), канцлер вялікі літоўскі (1441), кашталян віленскі (1451 — не пазьней за 1458)

Імя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Гісторык Павал Урбан зьвяртае ўвагу на тое, што Судзівой — стараславянскае імя яшчэ паганскіх часоў[1]. Мовазнаўца Паўла Чучка(uk) ставіць імя Судзівой побач з імём Будзівой[2].

Фармант -суд- празь імя Судзімонт зьвязвае Судзівоя зь імём Жыгімонтлітоўскай (беларускай) формай старажытнага пашыранага германскага (гоцкага) імя Sigimunt, якое трапіла ў хрысьціянскі іменаслоў[3].

Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: Sudziwoy Wolimuntowicz (1434 год), pan Sudzywoy namyesnyk Kowyensky (1451 год), Sudywogius castellanus Vilnensis (1452 год), Dominos Sandiwogius castellanus Vilnensis (1459 год)[4], Sandiwogius Wolymunthowicz, Sudywoy, Sudiway, Sudway, Sudewoye, Судивои[5].

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Зь літоўскага баярскага роду, сын Валімонта Бушкавіча. Меў братоў Яўнута, Кезгайлу, Румбольда, Шадзібора і Гудзігерда.

Пісаўся, як і іншыя Валімонтавічы, «зь Дзевялтова». Захавалася пячаць Судзівоя (1434 год), з гербам «Задора» і надпісам «† s: sudiwoionis: de daviltov».

Меў сына Станіслава (Станьку).

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Урбан П. Старажытныя ліцьвіны: мова, паходжаньне, этнічная прыналежнасьць. — Менск: 2001. С. 42.
  2. ^ Чучка П. Слов'янськi особовi iмена украïнцiв: iсторико-етимологiчний словник. — Ужгород, 2011. С. 107.
  3. ^ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 14.
  4. ^ Урбан П. Старажытныя ліцьвіны: мова, паходжаньне, этнічная прыналежнасьць. — Менск: 2001. С. 195.
  5. ^ Пятраўскас Р. Літоўская знаць у канцы XIV—XV ст.. — 2-е выд. — Смаленск, 2014. С. 302.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]