Кезгайла Валімонтавіч

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Кезгайла Валімонтавіч
Herb Zadora.PNG
POL COA Zadora.svg
Герб «Задора»
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся каля 1380
Дзявалтаў, Deltuva Eldership[d], Вілкамірскі раён, Летувіская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка, СССР
Памёр 1449
Крожы, Жамойцкае староства[d], Вялікае Княства Літоўскае
Род Кезгайлы
Бацькі Валімонт Бушкавіч
Жонка Алена
Дзеці Міхал, Ян, Дабяслаў, Пётар

Кезгайла Валімонтавіч (у каталіцтве Міхал; каля 13801449) — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага. Староста генэральны жамойцкі (14121432, 1440 і з 1445), кашталян віленскі1445). Заснавальнік роду Кезгайлаў.

Валодаў часткай Дзевялтова, Солаў і Сьвядасьці. Ад вялікага князя Вітаўта атрымаў Крожы, Плоцеле і іншыя маёнткі ў Жамойці[1]. Трымаў Вількамірскае староства (14091412).

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Зь літоўскага баярскага роду, сын Валімонта Бушкавіча. Меў братоў Яўнута, Румбольда, Шадзібора, Судзівоя і Гудыгерда.

Упершыню згадваецца ў 1401 пры складаньні Віленска-Радамскай уніі. Быў заўзятым прыхільнікам Вітаўта, пры падтрымцы якога зрабіўся старостам жамойцкім. Актыўна спрыяў хрысьціянізаціі паганцаў-жамойтаў, у 1418 здушыў сялянскае паўстаньні, а ў 1419 выкрыў змову мясцовага баярства супраць вялікага князя.

Па сьмерці Вітаўта ў 1430 разам з братамі Румбольдам і Яўнутам падтрымаў абраньне вялікім князем Сьвідрыгайлы. Быў сярод падпісантаў антыпольскай Хрыстмэмэльскай дамовы (1431). Па тым, як у 1432 у выніку перавароту да ўлады прыйшоў Жыгімонт Кейстутавіч, Валімонтавічаў узялі ў палон. Румбольда і Яўнута пакаралі сьмерцю, тым часам Кезгайлу вярнулі ўсе ягоныя ўладаньні. Магчыма, да гэтага прычынілася тое, што ягоная дачка ажанілася зь Янам Гаштольдам — уплывовым хаўрусьнікам Жыгімонта. Пазьней удзельнічаў у складаньні Гарадзенска-Троцкай уніі.

Ажаніўся з Аленаю (невядомага паходжаньня), меў сыноў Міхала, Яна, Дабяслава і Пятра.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Насевіч В. Кезгайлы // ВКЛ. Энцыкл. Т. 2. — Менск, 2005. С. 80.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]