Альмін

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Almin
Паходжаньне
Мова(-ы) германскія
Утворанае ад Alo + Minno
Зьвязаныя артыкулы
якія пачынаюцца з «Альмін»

Альмін — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.

Паходжаньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўны артыкул: Імёны ліцьвінаў

Альмін або Альмен (Almin, Almen[a]) — імя германскага паходжаньня[1]. Іменная аснова ал- (імёны ліцьвінаў Альбут, Алігут, Аламунт; германскія імёны Albot, Algut, Alamunt) паходзіць ад гоцкага alls 'увесь, кожны'[2], а аснова -мін- (-мен-) (імёны ліцьвінаў Мінят, Асьміна, Гальмін; германскія імёны Miniatus, Osminna, Galmin) — ад гоцкага minan 'менаваць, памятаць, любіць'[3], minthi 'памяць'[4].

Варыянты імя ў гістарычным крыніцах: Stanisław Olminowicz na miejscu Jerzego Olminowicza (1667 год)[5]; Dawid Almin (1675—1677 гады)[6].

Носьбіты[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Аламэн або Алеман (Alamenus, Alemani) гербу ўласнага — шляхецкі род Рэчы Паспалітай зь Любліну і Плоцку[7].

Альмэн (Almen) — шляхецкі род Рэчы Паспалітай зь Інфлянтаў[8].

У гістарычнай Прусіі існуе вёска Альмэнгаўзэн.

Глядзіце таксама[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Паводле назваў мясцовасьцяў Alminishus, Almenesdorf, Almenswiler

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 53.
  2. ^ Kremer D. Die Germanischen Personennamen in Katalonien // Estudis romànics. Nr. 14, 1972. S. 52.
  3. ^ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 18.
  4. ^ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule du VIe au XIIe siècle. T. I: Les noms issus du germanique continental et les créations gallo-germaniques. — Paris, 1971. P. 169.
  5. ^ Błaszczyk G. Herbarz szlachty żmudzkiej. T. 1. — Warszawa, 2015. S. 55.
  6. ^ Žemaičių vyskupijos vizitacija 1675—1677 m. // Fontes Historiae Lituaniae. Vol. X, 2011. P. 779.
  7. ^ Polska encyklopedja szlachecka. T. 4. — Warszawa, 1936. S. 93.
  8. ^ Polska encyklopedja szlachecka. T. 4. — Warszawa, 1936. S. 98.