Мілян (футбольны клюб)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Мілян
AC Milan.png
Поўная назва Associazione Calcio Milan S.p.A.
Заснаваны 16 сьнежня 1899
Горад Мілян, Італія
Стадыён Сан-Сыра
Умяшчальнасьць: 80 018
Галоўны трэнэр Джэнара Гатуза
Чэмпіянат Сэрыя A
 · 2016—2017 6 месца
Хатнія колеры
Выязныя колеры
Афіцыйны сайт

«Мілян» (па-італьянску: Milan) — італьянскі футбольны клюб з гораду Мілян. Заснаваны ў 1899 годзе. 18-разовы чэмпіён Італіі, пяціразовы ўладальнік кубка Італіі. Сяміразовы ўладальнік Кубка чэмпіёнаў, двухразовы Кубка ўладальнікаў кубкаў. «Мілян» зьяўляецца адным з самых пасьпяховых італьянскіх клюбаў па колькасьці тытулаў за ўсю гісторыю й самым пасьпяховым клюбам сьвету па колькасьці міжнародных кубкаў (18 трафэеў). У 1963 годзе «Мілян» стаў першым італьянскім клюбам, які выйграў Кубак эўрапейскіх чэмпіёнаў, перамогшы ў фінале партугальскую «Бэнфіку» зь лікам 2:1. Акрамя таго, «Мілян» зьяўляецца рэкардсмэнам па колькасьці пераможаных Супэркубкаў УЭФА (5 перамог). Таксама «Мілян» зьяўляецца адной зь пяці эўрапейскіх камандаў, якія заслужылі права захоўваць у сябе трафэй Лігі чэмпіёнаў, які клюб заваёўваў сем разоў.

Хатнія матчы «Мілян» праводзіць на «Сан-Сыра», таксама вядомага як стадыён Джузэпэ Мэаццы. Стадыён, які знаходзіцца ў сумесным валоданьні зь «Інтэрам», зьяўляецца найбуйнейшым у італьянскім футболе, і ў цэлым здольны ўмясьціць 80 018 чалавек[1]. Інтэр лічыцца галоўным супернікам клюбу, і матчы паміж гэтымі двума камандамі называюць Дэрбі дэля Мадоны, якое таксама зьяўляецца адным з найстарэйшых дэрбі ў гісторыі футболу[2]. На 2010 год, «Мілян» зьяўляецца трэцім самым падтрымліваемым клюбам у Італіі[3], і сёмым найбольш падтрымліваемым у Эўропе[4].

Уладальнікам клюбу зьяўляецца былы прэм’ер-міністар Італіі Сыльвіё Бэрлюсконі, і віцэ-прэзыдэнт Адрыяна Гальліяні. На дадзены момант клюб уваходзіць у дзясятку футбольных клюбаў з самым высокім прыбыткам[5]. У красавіку 2011 году часопіс Forbes ацаніў клюб у $ 838 млн[6]. Клюб быў адным з заснавальнікаў ня дзейнай цяпер групы G-14, арганізацыі вядучых футбольных клюбаў Эўропы, а таксама ягонай замены, Эўрапейскай клюбнай асацыяцыі[7].

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Раньнія гады[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Гэрбэрт Кілпін
Мілян у 1901 годзе

«Крыкетны й футбольны клюб Мілян» (анг. Milan Cricket and Foot-Ball Club) быў заснаваны 16 сьнежня 1899 году ў піўной на вуліцы Бэрке ў Міляне. Ягонымі заснавальнікамі былі ангельцы Альфрэд Эдўардс і Гэрбэрт Кілпін, аматары футболу, які ў той час быў галоўным па папулярнасьці на іхняй радзіме ў Ангельшчыне. Аб заснаваньні клюбу грамадзкасьць была апавешчана двума днямі пазьней: у панядзелак 18 сьнежня 1899 году ў газэце «La Gazzetta Dello Sport». Эдўардс, у той час быў брытанскім віцэ-консулам у Міляне й вядомай асобай у мясцовым найвышэйшым сьвеце, стаў першым прэзыдэнтам клюбу. Першапачаткова клюб складаўся з сэкцыі крыкету, якую ўзначаліў Эдўард Бэры, і сэкцыі футболу, якой кіраваў Дэйвід Элісан.

У студзені 1900 году «Мілян» уступіў у Італьянскую фэдэрацыю футболу. З гэтага моманту каманда пачала набываць шырокую папулярнасьць і прэстыж. Ужо ў красавіку таго ж году клюб перамог Каралеўскі мэдаль, абыграўшы «Ювэнтус» зь лікам 2:0. Узнагарода, якую прымацаваў да сьцяга клюбу сам кароль Італіі Умбэрта Савойскі, стала першым трафэем, які заваяваў клюб. У наступным годзе «Мілян» паўтарыў гэты посьпех. «Чырвона-чорныя» хутка прагрэсавалі й ужо ў 1901 годзе атрымалі свой першы тытул чэмпіёнаў краіны, у фінале зь лікам 3:0 яны абыгралі генуэскі «Джэноа», перапыніўшы ягоную працяглую сэрыю перамог. Праз год мілянская каманда пад кіраўніцтвам Кілпіна ў фінале саступіла той жа «Джэноа». Другі чэмпіёнскі тытул мілянцам атрымалася здабыць толькі ў 1906 годзе. Гульня праходзіла ў Турыне на стадыёне «Ювэнтусу» — гэтую прывілегію ён атрымаў дзякуючы лепшай розьніцы забітых і прапушчаных мячоў, але асноўны й дадатковы час матчу скончыліся нулявой нічыёй. У 1936 годзе адбываецца зьмена назвы каманды з «Футбольны клюб „Мілян“» на «Спартовая асацыяцыя „Мілян“». У кіраўніцтве клюбу ў гэты ж час адбываюцца шматлікія зьмены, у выніку якіх прэзыдэнтам «Міляну» стаў Умбэрта Трабатоні, які кіраваў камандай з 1940 па 1954 гады. Чэмпіянат Італіі для «Міляну» складваўся ня лепшым чынам — каманда перажывала пэрыяд нестабільнасьці. «Расанэры» курсавалі ўверх-уніз па турнірнай табліцы, традыцыйна фінішуючы ў сярэдзіне, і вельмі рэдка займаючы месца ў чацьвёрцы найлепшых камандаў.

1946—1961[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Першая цаглінка ў мур супэрклюбу была пакладзена ў 1940 годзе, калі прэзыдэнтам клюбу стаў Умбэрта Трабатоні. Пад ягоным кіраўніцтвам і з дапамогай паплечніка Антоніё Бузіні «Мілян» да канца саракавых ўшчыльную падабраўся да вяршыні. Пасьля трагедыі 4 траўня 1949 году, якая забрала жыцьці футбалістаў вялікага «Тарына», клюб разам зь «Інтэрам» і «Ювэнтусам» распачаў спробу заняць апусьцелы трон. Шлях да «скудэта» пралягаў праз Швэцыю, там «Мілян» падпісаў магутнага форварда Гунара Нордаля. А праз год дадаў у склад клюбу яшчэ дваіх швэдаў: Гунара Грэна й Нільса Лідгольма. На трэнэрскую пасаду быў прызначаны вугорац Лаяш Шчайзьлер, які зрабіў зь сьціплага «Нарчэпінгу» добры клюб.

Заўзятары[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Заўзятары клюбу сьвяткуюць чарговую перамогу ў чэмпіянаце

«Мілян» зьяўляецца адным з добра падтрымоўваных футбольных клюбаў у Італіі, паводле зьвестак дасьледаваньняў, праведзеных італьянскай газэтай La Repubblica[8]. Гістарычна склалася так, што «Мілян» падтрымліваецца гарадзкой працоўнай клясай і прафзьвязамі[9]. Зь іншага боку, асноўныя супернікі клюбу «Інтэр», у асноўным, падтрымліваецца больш квітнеючай клясай, як правіла мілянскай сярэдняй клясай.

Паводле зьвестак дасьледаваньняў, з 2010 году «Мілян» зьяўляецца самым падтрымліваемым італьянскім клюбам у Эўропе й сёмым у цэлым па сьвеце, маючы больш чым 18,4 млн прыхільнікаў. «Мілян» мае высокую сярэднюю наведвальнасьць сярод эўрапейскіх футбольных клюбаў, саступаючы толькі «Барусіі» (Дортмунд), «Барсэлёне», «Манчэстэр Юнайтэд», «Рэалу», «Баварыі», «Шальке», «Арсэналу» й «Гамбургу»[10].

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Актуальны на 8 верасьня 2017 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
1 Сьцяг Бразыліі Бр Габрыел 1992
2 Сьцяг Італіі Аб Давідэ Калябрыя 1996
4 Сьцяг Італіі ПА Хасэ Маўры 1996
5 Сьцяг Італіі ПА Джакама Банавэнтура 1989
7 Сьцяг Харватыі Нап Нікола Калініч 1988
8 Сьцяг Гішпаніі Нап Суса 1993
9 Сьцяг Партугаліі Нап Андрэ Сылва 1995
10 Сьцяг Партугаліі Нап Хакан Чалганоглу 1994
11 Сьцяг Італіі Нап Фабіё Барыні 1991
12 Сьцяг Італіі Аб Андрэа Конці 1994
13 Сьцяг Італіі Аб Алесіё Раманьёлі 1995
15 Сьцяг Парагваю Аб Густава Гомэс 1993
17 Сьцяг Калюмбіі Аб Крыстыян Сапата 1986
18 Сьцяг Італіі ПА Рыкарда Манталіва 1985
19 Сьцяг Італіі Аб Леанарда Бануччы 1987
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
20 Сьцяг Італіі Аб Іньяцыё Абатэ 1986
21 Сьцяг Аргентыны ПА Люкас Більля 1986
22 Сьцяг Аргентыны Аб Матэо Мусакіё 1990
29 Сьцяг Італіі Аб Габрыель Палета 1986
30 Сьцяг Італіі Бр Марка Старары 1977
31 Сьцяг Італіі Аб Люка Антанэльлі 1987
45 Сьцяг Італіі ПА Ніколё Дзанэлята 1998
46 Сьцяг Італіі Аб Матэо Габія 1999
63 Сьцяг Італіі Нап Патрык Кутронэ 1998
68 Сьцяг Швайцарыі Аб Рыкарда Радрыгес 1992
73 Сьцяг Італіі ПА Мануэль Лякатэльлі 1998
79 Сьцяг Кот-д’Івуару ПА Франк Кесье 1996
90 Сьцяг Італіі Бр Антоніё Данарума 1990
99 Сьцяг Італіі Бр Джанлюіджы Данарума 1999

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg Мілян (футбольны клюб)сховішча мультымэдыйных матэрыялаў