Мілян (футбольны клюб)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Мілян
Logo of AC Milan.svg
Поўная назва Associazione Calcio Milan S.p.A.
Заснаваны 16 сьнежня 1899
Горад Мілян, Італія
Стадыён Сан-Сыра
Умяшчальнасьць: 80 018
Прэзыдэнт Паолё Скароні
Кіраўнік Elliott Management Corporation[d]
Галоўны трэнэр Стэфана Піёлі
Чэмпіянат Сэрыя A
 · 2020—2021 2 месца
Хатнія колеры
Выязныя колеры
https://www.acmilan.com/

«Мілян» (па-італьянску: Milan) — італьянскі футбольны клюб з гораду Мілян. Заснаваны ў 1899 годзе. 18-разовы чэмпіён Італіі, пяціразовы ўладальнік кубка Італіі. Сяміразовы ўладальнік Кубка чэмпіёнаў, двухразовы Кубка ўладальнікаў кубкаў. «Мілян» зьяўляецца адным з самых пасьпяховых італьянскіх клюбаў па колькасьці тытулаў за ўсю гісторыю й самым пасьпяховым клюбам сьвету па колькасьці міжнародных кубкаў (18 трафэеў). У 1963 годзе «Мілян» стаў першым італьянскім клюбам, які выйграў Кубак эўрапейскіх чэмпіёнаў, перамогшы ў фінале партугальскую «Бэнфіку» зь лікам 2:1. Акрамя таго, «Мілян» зьяўляецца рэкардсмэнам па колькасьці пераможаных Супэркубкаў УЭФА (5 перамог). Таксама «Мілян» зьяўляецца адной зь пяці эўрапейскіх камандаў, якія заслужылі права захоўваць у сябе трафэй Лігі чэмпіёнаў, які клюб заваёўваў сем разоў.

Хатнія матчы «Мілян» праводзіць на «Сан-Сыра», таксама вядомага як стадыён Джузэпэ Мэаццы. Стадыён, які знаходзіцца ў сумесным валоданьні зь «Інтэрам», зьяўляецца найбуйнейшым у італьянскім футболе, і ў цэлым здольны ўмясьціць 80 018 чалавек[1]. Інтэр лічыцца галоўным супернікам клюбу, і матчы паміж гэтымі двума камандамі называюць Дэрбі дэля Мадоны, якое таксама зьяўляецца адным з найстарэйшых дэрбі ў гісторыі футболу[2]. На 2010 год, «Мілян» зьяўляецца трэцім самым падтрымліваемым клюбам у Італіі[3], і сёмым найбольш падтрымліваемым у Эўропе[4].

Уладальнікам клюбу зьяўляецца былы прэм’ер-міністар Італіі Сыльвіё Бэрлюсконі, і віцэ-прэзыдэнт Адрыяна Гальліяні. На дадзены момант клюб уваходзіць у дзясятку футбольных клюбаў з самым высокім прыбыткам[5]. У красавіку 2011 году часопіс Forbes ацаніў клюб у $ 838 млн[6]. Клюб быў адным з заснавальнікаў ня дзейнай цяпер групы G-14, арганізацыі вядучых футбольных клюбаў Эўропы, а таксама ягонай замены, Эўрапейскай клюбнай асацыяцыі[7].

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Раньнія гады[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Гэрбэрт Кілпін
Мілян у 1901 годзе

«Крыкетны й футбольны клюб Мілян» (анг. Milan Cricket and Foot-Ball Club) быў заснаваны 16 сьнежня 1899 году ў піўной на вуліцы Бэрке ў Міляне. Ягонымі заснавальнікамі былі ангельцы Альфрэд Эдўардс і Гэрбэрт Кілпін, аматары футболу, які ў той час быў галоўным па папулярнасьці на іхняй радзіме ў Ангельшчыне. Аб заснаваньні клюбу грамадзкасьць была апавешчана двума днямі пазьней: у панядзелак 18 сьнежня 1899 году ў газэце «La Gazzetta Dello Sport». Эдўардс, у той час быў брытанскім віцэ-консулам у Міляне й вядомай асобай у мясцовым найвышэйшым сьвеце, стаў першым прэзыдэнтам клюбу. Першапачаткова клюб складаўся з сэкцыі крыкету, якую ўзначаліў Эдўард Бэры, і сэкцыі футболу, якой кіраваў Дэйвід Элісан.

У студзені 1900 году «Мілян» уступіў у Італьянскую фэдэрацыю футболу. З гэтага моманту каманда пачала набываць шырокую папулярнасьць і прэстыж. Ужо ў красавіку таго ж году клюб перамог Каралеўскі мэдаль, абыграўшы «Ювэнтус» зь лікам 2:0. Узнагарода, якую прымацаваў да сьцяга клюбу сам кароль Італіі Умбэрта Савойскі, стала першым трафэем, які заваяваў клюб. У наступным годзе «Мілян» паўтарыў гэты посьпех. «Чырвона-чорныя» хутка прагрэсавалі й ужо ў 1901 годзе атрымалі свой першы тытул чэмпіёнаў краіны, у фінале зь лікам 3:0 яны абыгралі генуэскі «Джэноа», перапыніўшы ягоную працяглую сэрыю перамог. Праз год мілянская каманда пад кіраўніцтвам Кілпіна ў фінале саступіла той жа «Джэноа». Другі чэмпіёнскі тытул мілянцам атрымалася здабыць толькі ў 1906 годзе. Гульня праходзіла ў Турыне на стадыёне «Ювэнтусу» — гэтую прывілегію ён атрымаў дзякуючы лепшай розьніцы забітых і прапушчаных мячоў, але асноўны й дадатковы час матчу скончыліся нулявой нічыёй. У 1936 годзе адбываецца зьмена назвы каманды з «Футбольны клюб „Мілян“» на «Спартовая асацыяцыя „Мілян“». У кіраўніцтве клюбу ў гэты ж час адбываюцца шматлікія зьмены, у выніку якіх прэзыдэнтам «Міляну» стаў Умбэрта Трабатоні, які кіраваў камандай з 1940 па 1954 гады. Чэмпіянат Італіі для «Міляну» складваўся ня лепшым чынам — каманда перажывала пэрыяд нестабільнасьці. «Расанэры» курсавалі ўверх-уніз па турнірнай табліцы, традыцыйна фінішуючы ў сярэдзіне, і вельмі рэдка займаючы месца ў чацьвёрцы найлепшых камандаў.

1946—1961[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Першая цаглінка ў мур супэрклюбу была пакладзена ў 1940 годзе, калі прэзыдэнтам клюбу стаў Умбэрта Трабатоні. Пад ягоным кіраўніцтвам і з дапамогай паплечніка Антоніё Бузіні «Мілян» да канца саракавых ўшчыльную падабраўся да вяршыні. Пасьля трагедыі 4 траўня 1949 году, якая забрала жыцьці футбалістаў вялікага «Тарына», клюб разам зь «Інтэрам» і «Ювэнтусам» распачаў спробу заняць апусьцелы трон. Шлях да «скудэта» пралягаў праз Швэцыю, там «Мілян» падпісаў магутнага форварда Гунара Нордаля. А праз год дадаў у склад клюбу яшчэ дваіх швэдаў: Гунара Грэна й Нільса Лідгольма. На трэнэрскую пасаду быў прызначаны вугорац Лаяш Шчайзьлер, які зрабіў зь сьціплага «Нарчэпінгу» добры клюб.

Заўзятары[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Заўзятары клюбу сьвяткуюць чарговую перамогу ў чэмпіянаце

«Мілян» зьяўляецца адным з добра падтрымоўваных футбольных клюбаў у Італіі, паводле зьвестак дасьледаваньняў, праведзеных італьянскай газэтай La Repubblica[8]. Гістарычна склалася так, што «Мілян» падтрымліваецца гарадзкой працоўнай клясай і прафзьвязамі[9]. Зь іншага боку, асноўныя супернікі клюбу «Інтэр», у асноўным, падтрымліваецца больш квітнеючай клясай, як правіла мілянскай сярэдняй клясай.

Паводле зьвестак дасьледаваньняў, з 2010 году «Мілян» зьяўляецца самым падтрымліваемым італьянскім клюбам у Эўропе й сёмым у цэлым па сьвеце, маючы больш чым 18,4 млн прыхільнікаў. «Мілян» мае высокую сярэднюю наведвальнасьць сярод эўрапейскіх футбольных клюбаў, саступаючы толькі «Барусіі» (Дортмунд), «Барсэлёне», «Манчэстэр Юнайтэд», «Рэалу», «Баварыі», «Шальке», «Арсэналу» й «Гамбургу»[10].

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Актуальны на 7 верасьня 2021 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
1 Сьцяг Румыніі Бр Чыпрыян Тэтэрушану 1986
2 Сьцяг Італіі Аб Давідэ Калябрыя 1996
4 Сьцяг Альжыру ПА Ісмаэль Бэнасэр 1997
5 Сьцяг Сэнэгалу Аб Фадэ Баё-Турэ 1997
7 Сьцяг Гішпаніі Нап Саму Кастэльеха 1995
8 Сьцяг Італіі ПА Сандра Таналі 2000
9 Сьцяг Францыі Нап Аліўе Жыру 1986
10 Сьцяг Гішпаніі ПА Браім Дыяс (ар. Рэал) 1999
11 Сьцяг Швэцыі Нап Златан Ібрагімавіч 1981
12 Сьцяг Харватыі Нап Антэ Рэбіч 1993
13 Сьцяг Італіі Аб Алесіё Раманьёлі (капітан) 1995
14 Сьцяг Італіі Аб Андрэа Конці 1994
16 Сьцяг Францыі Бр Майк Мэньян 1995
17 Сьцяг Партугаліі Нап Рафаэл Леан 1999
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
19 Сьцяг Францыі Аб Тэо Эрнандэс 1997
20 Сьцяг Францыі Аб П’ер Калюлю 2000
23 Сьцяг Ангельшчыны Аб Фікаё Таморы 1997
24 Сьцяг Даніі Аб Сыман К’ер 1989
25 Сьцяг Італіі Аб Алясандра Флярэнці (ар. Рома) 1991
27 Сьцяг Італіі ПА Даніель Мальдыні 2001
30 Сьцяг Бразыліі ПА Жуніёр Мэсіяс (ар. Кратонэ) 1991
33 Сьцяг Босьніі і Герцагавіны ПА Радэ Круніч 1993
41 Сьцяг Францыі ПА Т’емуэ Бакаяко (ар. Чэлсі) 1994
46 Сьцяг Італіі Аб Матэо Габія 1999
56 Сьцяг Бэльгіі Нап Алексіс Салемакерс 1999
64 Сьцяг Італіі Нап П’етра Пэльегры (ар. Манака) 2001
77 Сьцяг Італіі Бр Алясандра Пліцары 2000
79 Сьцяг Кот-д’Івуару ПА Франк Кесье 1996

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ «Struttura». sansiro.net. (італ.)
  2. ^ «Is this the greatest derby in world sports?». Theroar.com.au. (анг.)
  3. ^ «Italia, il paese nel pallone» (PDF). demos.it. (італ.)
  4. ^ «Calcio, Barcellona club con più tifosi in Europa, Inter 8/a». la Repubblica. (італ.)
  5. ^ Manchester United fall behind Barcelona on Deloitte rich list. Guardian.co.uk (анг.)
  6. ^ Forbes: 10 самых дорогих футбольных клубов мира. Forbes.ru (рас.)
  7. ^ «ECA Members». ecaeurope.com. European Club Association. (анг.)
  8. ^ «Research: Supporters of football clubs in Italy». La Repubblica
  9. ^ «AC Milan vs. Inter Milan». FootballDerbies.com
  10. ^ «Italian Serie A Stats: Team Attendance - 2010-11»(недаступная спасылка). ESPNsoccernet.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]