Барусія Дортмунд

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Барусія Дортмунд
Borussia Dortmund logo.svg
Поўная назва Ballspiel-Verein Borussia 1909 e. V. Dortmund
Заснаваны 19 сьнежня 1909
Горад Дортмунд, Нямеччына
Стадыён Сыгнал Ідуна Парк
Умяшчальнасьць: 81 359
Прэзыдэнт Райнгард Раўбаль
Галоўны трэнэр Люсьен Фаўр
Чэмпіянат Бундэсьліга
 · 2017—2018 4 месца
Хатнія колеры
Выязныя колеры
Афіцыйны сайт

«Барусія» (па-нямецку: Borussia) — нямецкі футбольны клюб з гораду Дортмунд. Клюб быў заснаваны ў 1909 годзе сямнаццацьцю футбалістамі з Дортмунду. 8-разовы чэмпіён Нямеччыны і чатырохразовы ўладальнік Кубка Нямеччыны. Уладальнік Кубка чэмпіёнаў (1997), уладальнік Кубка ўладальнікаў кубкаў (1966). «Барусія» зьяўляецца адным з самых пасьпяховых клюбаў у гісторыі нямецкага футболу[1][2].

З 1974 году Дортмунд гуляў свае хатнія матчы на «Вэстфаленштадыёне». Стадыён зьяўляецца самым вялікім стадыёнам у Нямеччыне. Чорны й жоўты зьяляюцца традыцыйнымі колерамі клюбу. Клюб мае даўняе суперніцтва з суседзямі па рурскім рэгіёне клюбам «Шальке-04». Матчы паміж гэтымі двума клюбамі маюць назоў рурскае дэрбі. «Барусія» таксама мае суперніцтва з «Баварыяй», вядомае як «Клясыка» (ням. Der Klassiker)[3][4]. З пункту гледжаньня фінансавых прыбыткаў, клюб з Дортмунду зьяўляецца другім па велічыні спартовым клюбам у Нямеччыне й адзінаццатым найбуйнейшым футбольным клюбам у сьвеце, зарабіўшы ў 2012 годзе 189,1 млн эўра. Дэвізам клюбу ёсьць «Сапраўднае каханьне» (ням. Echte Liebe).

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Раньнія гады[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Клюб быў заснаваны 19 сьнежня 1909 году групай незадаволеных сэмінарыстаў у бары Zum Wildschütz (ням. «У стралка дзічыны»)[5]. Прычынай іхняй незадаволенасьці было тое, што іхны настаўнік, пастар Дэвальд ненавідзеў футбол і не жадаў уключаць яго ў праграму спартовага гуртка. Па іншай вэрсіі: сам пастар Дэвальд футбол не забараняў, больш за тое, заахвочваў гульню й нават купіў маладым вернікам мяч на царкоўныя грошы. Але Дэвальду не падабалася, што ягоныя падшэфныя пасьля футбольных матчаў дружнай кампаніяй накіроўваліся ў піўную. Пастар пашкадаваў, што далучыў маладых людзей да футболу, і стаў пераконваць іх вярнуцца ва ўлоньне Касьцёла. Частка юнакоў адраклася ад футболу, але 18 хлопцаў на чале з Францам Якабі добрай рады не прынялі. Імя «Барусія» паходзіць ад лацінскай назвы Прусіі й суседняй браварні. Спачатку каманда гуляла ў бела-блакітных паласатых кашулях з чырвонай паласой і чорных трусах. Сучасныя чорна-жоўтыя колеры зьявіліся ў 1913 годзе. Першыя гады існаваньня каманда правяла ў акруговых лігах. У часы Першай сусьветнай вайны большасьць гульцоў «Барусіі» забралі ў жаўнеры. Вярнуліся не шматлікія й у 1920-я гады каманду прыйшлося ствараць ці ледзь не з нуля. З суседзямі па Вэстфаліі «Барусія» гуляла зь пераменным посьпехам, вось толькі з «Шальке-04» адносіны не складаліся. Клюб з Гельзэнкірхэну стала абыгрываў дортмундцаў. Тым ня менш, уздыму «Барусіі» ў галоўную лігу Вэстфаліі ў 1936 годзе спрыяў адзін з найвялікшых гульцоў «Шальке» — Эрнст Куцора, які пачаў сваю трэнэрскую дзейнасьць у варожым лягеры.

Пасьля вайны[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пасьля вайны клюб, як і многія іншыя арганізацыі, так ці інакш, зьвязаныя з Трэцім Райхам, быў распушчаны. Таксама былі праведзены спробы аб’яднаць клюб з двума іншымі: Werksportgemeinschaft Hoesch і Freier Sportverein 98, як Sportgemeinschaft Borussia von 1898, але ў выніку было абрана імя Ballspiel-Verein Borussia (BVB). Першы сур’ёзны посьпех прыйшоў да клюбу ў 1947 годзе, калі «Барусія» атрымала перамогу ў чэмпіянаце Вэстфаліі, упершыню ва ўласнай гісторыі абыграўшы «Шальке-04». Адбылася гэтая падзея 18 траўня 1947 году. Матч скончыўся зь лікам 3:2. Тры галявыя перадачы ў гэтым матчы зрабіў капітан і лідэр «Барусіі» Аўгуст Ленц, які гуляў яшчэ ў даваеннай камандзе. У тым жа годзе «Барусія» выйшла ў фінал Брытанскай зоны акупацыі, але прайграла там «Гамбургу» зь лікам 0:1. А ў сэзоне 1947—1948 гадоў Барусія стала пераможцам толькі што створанай Заходняй Обэрлігі[6].

Упершыню чэмпіёнам дортмундзкі клюб мог стаць ў 1949 годзе, але ў фінале нацыянальнай лігі «Барусія» атрымала паразу ў дадатковы час футбольнаму клюбу «Мангайм» зь лікам 3:2. У 1956 і 1957 гадох дортмундзкі клюб упершыню стаў чэмпіёнам Нямеччыны. У 1956 годзе ў фінале зь лікам 4:2 быў перайграны «Карльсруэ», а ў 1957 годзе — «Гамбург» зь лікам 4:1. Характэрна, што абедзьве гэтыя гульні сталі пераможнымі адным і тым жа складам. Пасьля гэтага «Барусія» ўпершыню прыняла ўдзел у Кубку ўладальнікаў кубкаў. Таксама, у 1957 годзе, клюб быў названы найлепшым клюбам году. У апошнім чэмпіянаце Нямеччыны, які праходзіў у «старым стылі», у 1963 годзе перамогу таксама трываў клюб з Дортмунду. На эўрапейскай арэне «Барусія» дамагчыся вялікіх посьпехаў ня здолела, спачатку ў Кубку чэмпіёнаў, «Барусія» на стадыі 1/8 фіналу атрымала паразу ад «Манчэстэр Юнайтэд», а ў наступным годзе была слабейшая за «Мілян», але ўжо на стадыі 1/4 фіналу.

Стадыён[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Сыгнал Ідуна Парк (Вэстфаленштадыён). Хатняя арэна «Барусіі»
Асноўны артыкул: Вэстфаленштадыён

Стадыён «Барусіі», «Вэстфаленштадыён», у цяперашні час мае назоў «Сыгнал Ідуна Парк». Стадыён зьяўляецца найбуйнейшым стадыёнам у Нямеччыне й шостым паводле велічыні ў Эўропе. «Вэстфаленштадыён» замяніў стадыён «Ротэ Эрдэ», які знаходзіцца па суседзтве[7], што было зьвязана з ростам папулярнасьці клюбу. Адбылася гэтая падзея ў 1974 годзе, асноўная доля грошай была дадзена клюбу з боку адміністрацыі гораду Дортмунд, бо новы стадыён павінен быў праводзіць матчы чэмпіянату сьвету па футболе 1974 году.

«Вэстфаленштадыён» зьведаў некалькі рэканструкцыяў на працягу сваёй гісторыі, каб павялічыць памеры стадыёну, у тым ліку пашырэньне стадыёну да чэмпіянату сьвету 2006 году. У 2008 годзе на стадыёне адчыніў дзьверы клюбны музэй. У 2011 годзе Барусія ўсталявала прыстасаваньні для атрыманьня сонечнай энэргіі на даху стадыёну дзякуючы камапніі Q-Cells[8].

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Актуальны на 31 жніўня 2018 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
1 Сьцяг Швайцарыі Бр Роман Бюркі 1990
2 Сьцяг Францыі Аб Дан-Аксэль Загаду 1999
4 Сьцяг Францыі Аб Абду Дыяльлё 1996
5 Сьцяг Марока Аб Ашраф Гакімі 1998
6 Сьцяг Даніі ПА Томас Дылэйні 1991
7 Сьцяг Ангельшчыны ПА Джэйдан Санча 2000
9 Сьцяг Гішпаніі Нап Пака Алькасэр 1993
10 Сьцяг Нямеччыны ПА Марыё Гётцэ 1992
11 Сьцяг Нямеччыны ПА Марка Ройс 1989
13 Сьцяг Партугаліі Аб Рафаэл Герэйру 1993
14 Сьцяг Швэцыі Нап Аляксандар Ісак 1999
15 Сьцяг Нямеччыны Аб Джэрэмі Тальян 1994
16 Сьцяг Швайцарыі Аб Мануэль Аканджы 1995
17 Сьцяг Гішпаніі ПА Сэрхіё Гомэс 2000
18 Сьцяг Нямеччыны ПА Сэбастыян Родэ 1990
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
19 Сьцяг Нямеччыны ПА Магмуд Даўд 1996
20 Сьцяг Нямеччыны Нап Максыміліян Філіп 1994
22 Сьцяг ЗША ПА Крыстыян Пулісіч 1998
23 Сьцяг Японіі ПА Сіндзі Кагава 1989
26 Сьцяг Польшчы Аб Лукаш Пішчэк 1985
27 Сьцяг Нямеччыны Нап Марыюс Вольф 1995
28 Сьцяг Бэльгіі ПА Аксэль Вітсэль 1989
29 Сьцяг Нямеччыны Аб Марсэль Шмэльцэр 1988
32 Сьцяг Нямеччыны ПА Джэніс Бурніч 1998
33 Сьцяг Нямеччыны ПА Юліян Вайгль 1995
34 Сьцяг Даніі ПА Якаб Бруўн Лярсэн 1998
35 Сьцяг Швайцарыі Бр Марвін Гіц 1987
36 Сьцяг Турэччыны ПА Эмэр Тапрак 1989
40 Сьцяг Нямеччыны Бр Эрык Эльшлегель 1995

Рэзэрвовая каманда[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg Барусія Дортмундсховішча мультымэдыйных матэрыялаў