Црвена Зьвезда Бялград

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Црвена Зьвезда
RedStarLogo.png
Поўная назва Fudbalski Klub Crvena Zvezda
Заснаваны 4 сакавіка 1945
Горад Бялград, Сэрбія
Стадыён Црвена Зьвезда
Умяшчальнасьць: 55 538
Прэзыдэнт Драган Джаіч
Галоўны трэнэр Дэян Станкавіч
Чэмпіянат Супэрліга
 · 2020—2021 1 месца
http://www.crvenazvezdafk.com/

«Црвена Зьвезда» (па-сэрбску: Црвена звезда) — сэрбскі футбольны клюб з гораду Бялграду. Заснаваны ў 1945 годзе. 19-разовы чэмпіён Югаславіі, 5-разовы чэмпіён Сэрбіі і Чарнагорыі, 5-разовы чэмпіён Сэрбіі. 12-разовы ўладальнік Кубка Югаславіі, 9-разовы ўладальнік Кубка Сэрбіі і Чарнагорыі, трохразовы ўладальнік Кубка Сэрбіі. Уладальнік Кубка чэмпіёнаў (1991).

Паводле апытаньня, праведзенага ў 2008 годзе, «Црвена Зьвезда» зьяўляецца самым папулярным футбольным клюбам Сэрбіі, маючы падтрымку ў 48,2% апытаных[1]. Клюб таксама мае шмат прыхільнікаў у іншых былых югаслаўскіх рэспубліках і ў сэрбскіх дыяспарах за мяжой. Галоўнымі супернікамі клюбу зьяўляецца бялградзкі «Партызан». Матчы чэмпіянату паміж гэтымі двума клюбамі вядомыя як «Адвечнае дэрбі». Згодна са сьпісам Міжнароднай фэдэрацыі гісторыі футболу і статыстыкі «Црвена Зьвезда» ўваходзіць у лік лепшых 200 эўрапейскіх клюбаў XX стагодзьдзя, маючы самы высокі рэйтынг сярод сэрбскіх клюбаў і клюбаў былой Югаславіі, займаючы 27-ы радок у сьпісе разам зь нідэрляндзкім клюбам «Фэеноорд».

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У лютым 1945 году, падчас Другой сусьветнай вайны, група маладых людзей, актыўных гульцоў, студэнтаў і чальцоў Сэрбскай аб’яднанай антыфашысцкай моладзевай лігі прыняла рашэньне стварыць Моладзевае таварыства фізычнае культуры, якое паўстала 4 красавіка таго ж году ў Бялградзе. Раней, са сьнежня 1944 году, усе даваенныя сэрбскія клюбы былі распушчаныя, а 5 траўня 1945 году сакратар спорту паводле камуністычных пытаньняў Мітра Мітравіч падпісаў пастанову аб афіцыйным скачаваньні ўсіх даваенных клюбаў на тэрыторыі Сацыялістычнай Рэспублікі Сэрбія. Клюбы былі распушчаныя праз тое, што за часам нямецкае акупацыі была спроба арганізаваць лігу з удзелам існых клюбаў, таму ўсе гэтыя клюбы былі прызнаныя праціўнікамі камуністычнага рэжыму Ёсіпа Броза Ціта.

Двума найбольш папулярнымі клюбамі Бялграду на той час былі «Югаславія» і БСК. «Црвена Зьвезда» была сфарміраваная на рэштках клюбу «Югаславія», то бок новы клюб успадкаваў стадыён «Югаславіі», офіс, шэраг гульцоў і нават іхныя чырвона-белыя колеры, а таксама лягатып, на які дадалі чырвоную зорку. Назва клюбу «Црвена Зьвезда» (бел. Чырвоная зорка) была прынятая пасьля доўгіх дыскусіяў. Іншымі прапанаванымі назовамі былі «Народная зорка», «Сіняя зорка», «Пралетэр», «Сталін», «Ленін» і іншыя[2]. Чырвоная зорка неўзабаве была прынятая як сымбаль сэрбскага нацыяналізму ў Югаславіі і далучаная на сьцяг СФРЮ.

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Актуальны на 18 верасьня 2021 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
1 Сьцяг Сэрбіі Бр Зоран Попавіч 1988
2 Сьцяг Сэрбіі Аб Мілан Гаіч 1996
4 Сьцяг Чарнагорыі ПА Мірка Іваніч 1993
5 Сьцяг Аўстраліі Аб Мілаш Дэгенэк 1994
6 Сьцяг Сэрбіі Аб Радаван Панкаў 1995
7 Сьцяг Сэрбіі ПА Нэнад Крстычыч 1990
8 Сьцяг Габону ПА Гелёр Канга 1990
9 Сьцяг Сэрбіі Нап Мілан Паўкаў 1994
10 Сьцяг Сэрбіі Нап Аляксандар Катаі 1991
11 Сьцяг Італіі Нап Філіпа Фалька 1992
15 Сьцяг Аўстрыі Аб Аляксандар Драгавіч 1991
18 Сьцяг Сэрбіі ПА Негаш Петравіч 1999
21 Сьцяг Сэрбіі ПА Пэтар Станіч 2001
22 Сьцяг Сэрбіі ПА Вэлька Нікаліч 1999
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
23 Сьцяг Сэрбіі Аб Мілан Родыч 1991
25 Сьцяг Сэрбіі Аб Страхінья Эракавіч 2001
28 Сьцяг Сэрбіі Нап Марка Лазеціч 2004
30 Сьцяг Нідэрляндаў Нап Рышайра Жыўкавіч 1996
31 Сьцяг Каморскіх выспаў Нап Эль-Фарду Бэн-Набуан 1989
35 Сьцяг Кот-д’Івуару ПА Сэку Санаго 1989
39 Сьцяг Францыі Нап Ляіс Дыяні (ар. Анжэ) 1992
51 Сьцяг Сэрбіі Бр Мілаш Гордыч 2000
55 Сьцяг Сэрбіі ПА Славалюб Срніч 1992
77 Сьцяг Сэрбіі Аб Марка Гобэліч 1992
82 Сьцяг Канады Бр Мілан Боран (капітан) 1987
92 Сьцяг Сэрбіі Нап Алекса Вуканавіч 1992
93 Сьцяг Францыі Аб Аксэль Бакаяко 1998

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]