Рома Рым

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Рома
AS Roma Logo 2017.png
Поўная назва Associazione Sportiva Roma (A.S. Roma)
Заснаваны 22 ліпеня 1927
Горад Рым, Італія
Стадыён Стадыё Алімпіка
Умяшчальнасьць: 70 634
Прэзыдэнт Джэймз Палота
Галоўны трэнэр Эўсэбіё Дзі Франчэска
Чэмпіянат Сэрыя A
 · 2017—2018 3 месца
Хатнія колеры
Выязныя колеры
Афіцыйны сайт

«Ро́ма» (па-італьянску: Associazione Sportiva Roma) — італьянскі футбольны клюб з гораду Рым. Клюб быў заснаван ў выніку зьліцьця некалькіх футбольных клюбаў гораду ў 1927 годзе. «Рома» гуляе ў Сэрыі A з часоў свайго заснаваньня, але толькі адзін сэзон у пачатку 1950-х яны вымушаны былі прапусьціць, бо вылецелі ў Сэрыю Б.

«Рома» перамагала ў італьянскім чэмпіянаце тройчы, у сэзонах 1941—1942, 1982—1983 і 2000—2001 гадоў, а таксама дзевяць разоў станавілася ўладальнікам Кубка Італіі й двойчы Супэркубка краіны. На эўрапейскай арэне клюб сур’ёзных посьпехаў ня мае, двойчы «Рома» выходзіла ў фіналы эўрапейскіх кубкаў: Кубка эўрапейскіх чэмпіёнаў у 1984 годзе, але там яна атрымала паразу ў сэрыі пэнальці ад «Лівэрпулу», і Кубка УЭФА ў 1991 годзе, саступіўшы «Інтэру».

Хатнія гульні ў цяперашні час клюб праводзіць на «Стадыё Алімпіка», які яны падзяляюць са сваім асноўным супернікам клюбам «Ляцыё». Маючы ўмяшчальнасьць большую за 72 тысячы гледачоў, стадыён зьяўляецца другім па велічыні ў Італіі, саступаючы толькі мілянскаму «Сан-Сыра». У верасьні 2009 году кіраўніцтва клюбу абвесьціцла пра пляны будаўніцтва новага стадыёну ў заходнім прыгарадзе Рыму. Ягоны дызайн быў складзены па ўзоры ангельскіх футбольных стадыёнаў[1].

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Раньнія часы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Футбольны клюб «Рома» быў утвораны 22 ліпеня 1927 году ў выніку аб’яднаньня трох рымскіх камандаў: «Роман», «Альба-Аўдачэ» й «Фартытуда-Про Рома» (першапачаткова камандаў было пяць — «Роман», «Альба», «Аўдачэ», «Фартытуда» й «Про Рома»). Гэта было зроблена па ініцыятыве аднаго зь лідэраў фашысцкай партыі Італа Фоскі з мэтай зьяўленьня ў Вечным горадзе клюбу, здольнага пазмагацца з гегемоніяй паўночнаітальянскіх камандаў — «Джэноа», «Тарына», «Ювэнтусам», «Інтэрнацыянале» й «Балёньняй». Толькі адна рымская каманда змагла пазьбегнуць зьліцьця — «Ляцыё», дзякуючы намаганьням віцэ-прэзыдэнта клюбу генэрала міліцыі Джорджыё Вакара.

«Рома» стала ўдзельнікам італьянскай Сэрыі A ў сэзоне 1929—1930 гадоў. А ўжо ў наступным сэзоне «джаляросі» фінішавалі на другім месцы, прапусьціўшы наперад толькі «Ювэнтус». Найлепшымі гульцамі гэтага пэрыяду ў «Роме» былі капітан Атыліё Фэрарыс, а таксама Гвіда Мазэцьці, Фульвіё Бэрнардыні й Радольфа Воўк.

Капітан Джакама Лёсі з кубкам кірмашоў у 1961 годзе.

Пасьля пэрыяду рэзкага зьніжэньня вынікаў і страты некалькіх асноватворных гульцоў, у рэшце рэшт, «Рома» аднавіла склад і нават запрасіла ў каманду шэраг бамбардзіраў, як то аргентынскі форўард Энрыке Гуаіта[2]. Пад кіраўніцтвам Люіджы Барбэзына, рымскі клюб быў блізкі да свайго першага тытулу ў сэзоне 1935—1936 гадоў, аднак, толькі на адзіны пункт адстаў ад чэмпіяна таго сэзону клюбу «Балёньня»[3]. «Рома» сталася моцным калектывам напрыканцы 1930-х гадох. Аднак, першы трыюмф у нацыянальным першынстве сэзону 1941—1942 гадоў быў даволі нечаканым[4]. Важную ролю ў перамозе атрымаў бамбрадзір Амэдэо Амадэй, які забіў у браму супернікаў 18 гадоў. Акрамя таго, галоўны трэнэр Альфрэд Шафэр зрабіў важкі ўнёсак у атрыманьне першага чэмпіёнскага тытулу. На той час Італія была ўцягнутая ў Другую сусьветную вайну, і «Рома» праводзіла свае хатнія матчы на стадыёне «Нацыянальнай фашыскай партыі»[5].

У наступныя гады пасьля вайны рымскі клюб ня здолеў захаваць свае пазыцыі ў лізе й скончыў пяць чэмпіянатаў запар у ніжняй палове выніковай табліцы Сэрыі А. У рэшце рэшт у сэзоне 1950—1951 гадоў «Рома» нават не ўтрымалася ў найвышэйшым дывізіёне й патрапіла ў Сэрыю Б[6], прыкладна празь дзесяць гадоў пасьля свайго трыюмфу. Пад кіраўніцтвам трэнэра Джузэпэ Віяні, які ў будучыні ачоліў нацыянальную зборную Італіі, «Рома» здолела вярнуцца ў Сэрыю А[7].

Пасьля вяртаньня ў Сэрыю А «Рома» здолела ня толькі захаваць сваё месца ў эліце, але нават увайсьці да ліку клюбаў зь верхняй паловы табліцы, дзякуючы гэткім гульцамі, як то Эджыста Пандальфіні, Дына Да Коста й Гэльге Бранэ[8]. Іхны лепшы сэзон адбыўся за пэрыядам, калі каманду ачольваў ангельскі спэцыяліст Джэс Карвэр, у сэзоне 1954—1955 гадоў. Каманда скончыла той сэзон на другім радку, прапусьціўшы наперад толькі «Мілян» і «Ўдынэзэ», аднак, апошні зь іх быў дыскваліфікаваны за карупцыю[8]. Хоць «Рома» ня здолела прабіцца ў першую чацьвёрку на працягу наступнага дзесяцігодзьдзя, яны дасягнулі пэўных посьпехаў у кубкавых розыгрышах. У сэзоне 1960—1961 гадоў «Рома» ўпершыню ў гісторыі атрымала перамогу ў міжнародным кубку, атрымаўшы перамогу ў фінале Кубку кірмашоў над «Бірмінггэм Сіці» зь лікам 4:2[9]. Празь некалькі гадоў пасьля гэтага «Рома» атрымала Кубка Італіі сэзону 1963—1964 гадоў, забіўшы адзіны гол фіналу ў матчы супраць «Тарына»[10].

Аднак, ужо ў сэзоне 1964—1965 гадоў клюб чакала няўдача, калі галоўны трэнэр Хуан Карляс Лярэнса абвесьціў, што каманда ня можа заплаціць сваім гульцам і наўрад ці змогуць дазволіць сабе паехаць да «Вічэнца» на чарговы матч чэмпіянату. Заўзятары клюбу аб’явілі аб зборы грошай на ўтрыманьне клюбу ў Сыкстынскім тэатры, а банкруцтва ўдалося пазьбегнуць праз выбраньне новага прэзыдэнта клюба Франка Эванджэлісьці. Свой другі Кубак Італіі «Рома» атрымала ў сэзоне 1968—1969 гадоў[10]. Менавіта ў 1969 годзе Джакама Лёсі ўсталяваў рэкорд клюбу, правёўшы 450 матч за клюб ва ўсіх спаборніцтвах. Гэты рэкорд трымаўся наступныя 38 гадоў[11].

Дасягненьні[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Стадыёны[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Актуальны на 28 жніўня 2018 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
1 Сьцяг Швэцыі Бр Робін Ульсэн 1990
2 Сьцяг Нідэрляндаў Аб Рык Карсдорп 1995
3 Сьцяг Італіі Аб Люка Пэлегрыні 1999
4 Сьцяг Італіі ПА Браян Крыстантэ 1995
5 Сьцяг Бразыліі Аб Жэсус 1991
7 Сьцяг Італіі ПА Лярэнца Пэлегрыні 1996
8 Сьцяг Аргентыны ПА Дыега Пэроцьці 1988
9 Сьцяг Босьніі і Герцагавіны Нап Эдзін Джэка 1986
11 Сьцяг Сэрбіі Аб Аляксандар Калараў 1985
14 Сьцяг Чэхіі Нап Патрык Шык 1996
15 Сьцяг Гішпаніі Аб Іван Маркана 1987
16 Сьцяг Італіі ПА Даніеле Дэ Росі 1983
17 Сьцяг Турэччыны ПА Джэнгіз Ундэр 1997
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
18 Сьцяг Італіі Аб Давідэ Сантон 1991
19 Сьцяг Харватыі ПА Антэ Чорыч 1997
20 Сьцяг Аргентыны Аб Фэдэрыка Фасіё 1987
22 Сьцяг Італіі ПА Нікалё Дзаніёлё 1999
24 Сьцяг Італіі ПА Алясандра Флярэнці 1991
27 Сьцяг Аргентыны ПА Хавіер Пасторэ 1989
28 Сьцяг Францыі Аб Вільям Біянда 2000
34 Сьцяг Нідэрляндаў Нап Джастын Клюйвэрт 1999
42 Сьцяг Францыі ПА Стывэн Нзанзі 1988
44 Сьцяг Грэцыі Аб Костас Маноляс 1991
63 Сьцяг Бразыліі Бр Даніел Фузата 1997
83 Сьцяг Італіі Бр Антоніё Мірантэ 1983
92 Сьцяг Італіі Нап Стэфан эль-Шаараві 1992

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ «Roma stadium to be inspired by English Model». soccernet.com.
  2. ^ «Tutti i calciatori dell'A.S. Roma». Viva la Roma.
  3. ^ «1935–'36: Io Faccio I Gol Non La Guerra!». ASRomaUltras.it.
  4. ^ «Campionato 1941–42 – Roma campione d'Italia». ASRTalenti.
  5. ^ «I Campi da Gioco». ASRomaUltras.it.
  6. ^ «Italy 1951–52 – Serie B». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation.
  7. ^ «Gli Allenatori dell'A.S. Roma dal 1927 al Oggi». Viva la Roma.
  8. ^ а б Panini Edizioni. «Almanacco Illustrato del Calcio – La Storia 1898–2004». Modena. 2005.
  9. ^ «Inter-Cities Fairs Cup 1960–61». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation.
  10. ^ а б «TIM Cup – Coppa Italia». Vilacom Sports.
  11. ^ «Rekordok, statisztikák». ASRoma Hunsports.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg Рома Рымсховішча мультымэдыйных матэрыялаў