Юры Гедыгольд

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Юры Гедыгольд
POL COA Leliwa.svg
Герб «Ляліва»
Асабістыя зьвесткі
Памёр па 9 чэрвеня 1435
Пахаваны Касьцёл Сьвятых Станіслава й Уладыслава
Род Гедыгольдавічы[d]
Бацькі Кайлікін
Дзеці Сенька

Гедыгольд (у каталіцтве Юры; ? — па 9 чэрвеня 1435) — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага. Ваявода кіеўскі (1411), намесьнік смаленскі (каля 1424), ваявода віленскі (14261432).

Валодаў маёнткамі Вішнеў, Волма, Дзераўная, Камень, Налібакі, Радашкавічы ў Менскім павеце, Мір і Сьвержань у Наваградзкім павеце[1]; ад Жыгімонта Кейстутавіча атрымаў маёнтак Вішнеў ў Ашмянскім павеце. Трымаў Падольскае строства (14111423).

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Зь літоўскага баярскага роду, сын Кайлікіна (Гайлігіна). Меў брата Войцеха Манівіда. Пры складаньні Гарадзельскай уніі (1413) прыняў герб «Ляліва».

Упершыню згадваецца ў 1401 як маршалак надворны Вітаўта. Падпісаў як сьведка акт Віленска-Радамскай уніі (1401), Торунскі мір (1411). У 1415 езьдзіў на Канстанцкі сабор (14141418). У 1429 быў паслом да Ягайлы ў справе каранацыі Вітаўта каралеўскай каронай[2].

За часамі фэўдальнай вайны (14311435) сьпярша падтрымліваў Сьвідрыгайлу. Пры замаху на жыцьцё апошняга ў Ашмянах (1432) быў у ліку малога аддзелу, разам зь якім Сьвідрыгайла зьбег да Полацку. У бітве пад Ашмянамі 8 сьнежня 1432 трапіў у палон да Жыгімонта Кейстутавіча. Тады ж пазбавіўся ваяводзкага ўраду. Пазьней вызнаў уладу Жыгімонта і сьведчыў на ягоных дакумэнтах ў якасьці пана на Вішнёве да 1435[3]

Меў сына Сеньку.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Пазднякоў В. Гедыгольд // ВКЛ. Энцыкл. Т. 1. — Менск, 2005. С. 522.
  2. ^ Пазднякоў В. Гедыгольд // ВКЛ. Энцыкл. Т. 1. — Менск, 2005. С. 521.
  3. ^ Kodeks dyplomatyczny katedry i diecezji wileńskiej. Nr 139.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]