Супрасьлеўскі летапіс

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Супрасьлеўскі летапіс
Жанр: летапіс
Мова арыгіналу: старажытнаруская мова
Год напісаньня: XV стагодзьдзе
Публікацыя: 1823

Су́прасьлеўскі ле́тапіс — помнік беларуска-літоўскага летапісаньня XV стагодзьдзя, самы поўны сьпіс 2-й рэдакцыі Беларуска-літоўскага летапісу 1446 году[1].

Адкрыцьцё й даследаваньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Захаваўся ў рукапісе 1519 году. Сам рукапіс быў выяўлены М.К. Баброўскім у пачатку XIX ст. ў бібліятэцы Супрасьлеўскага Дабравешчанскага манастыра (адсюль назва, глядзіце таксама Супрасьлеўскі рукапіс).

Упершыню летапіс быў апублікаваны І. М. Даніловічам у 1823—24 гг. у часопісе «Дзёньніку Віленскім» лацінскім шрыфтам[1]. У 1905 годзе рукапіс апісаў таксама А. А. Шахматаў[2]. Цалкам на кірыліцы летапіс быў выдадзены ў 1907 годзе ў 17 томе Поўнага збору рускіх летапісаў, перавыдадзены ў 35 томе з прадмоваю Мікалая Ўлашчыка[3]. Зьберагаецца ў Архіве Санкт-Пецярбускае філіі Інстытута расейскай гісторыі Расейскай АН.

Зьмест летапісу[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Складаецца зь дзьвюх асноўных частак[1]:

У канцы рукапісу перапісьнік пакінуў запіс[2]:

« «Как заець рад избегал тенета, так же всяки мистр радуется, свое делцо искончав. Исписан сии летописець в лето 7028, луна 17, индикта 9, октября 6, на паметь святого апостола Фомы замышлениемь благоверного и христолюбивого князя Симиона Ивановича Одинцевича его милости на здорове и на щастье и на жизнь вечную, на отпущение грехов. Боже милостивы, их милости даи его милости княгини Екатирине, их милости чадомь. Рукоделъе многогрешного раба божиего Григория Ивановича, богу в честь и во славу во векы. Аминь» »

і ніжэй пасьля віньеткі: «Преставлъшего помени, господи, ерея Ивана».

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б в Чамярыцкі, 2005
  2. ^ а б Улащик Н. Н. Предисловие // Полное собрание русских летописей. — Т. 35. — М., 1980. — С. 6.
  3. ^ Шахматов А. А. О Супрасльском списке Западнорусской летописи // Летопись занятий Археографической комиссии. — Вып. 13. — СПб., 1901. — С. 4-5.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]