Сарман
| Сарман лац. Sarman | |
| Saraman | |
| Паходжаньне | |
|---|---|
| Мова(-ы) | германскія |
| Утворанае ад | Saro + Mann |
| Іншыя формы | |
| Варыянт(ы) | Шараман, Сермана, Зэрман |
| Вытворныя формы | Сурман |
| Зьвязаныя артыкулы | |
| якія пачынаюцца з «Сарман» | |
Сарман (Шараман, Сермана, Зэрман) — мужчынскае імя і вытворнае ад яго прозьвішча.
Паходжаньне
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Сараман або Сарэман (Saraman, Saremannus[1]) — імя германскага паходжаньня[2][3][1]. Іменная аснова -сар- (-сер-) (імёны ліцьвінаў Сарвід, Сарвіла, Саргоўд; германскія імёны Sarvidis, Sarvilo, Saregaud) паходзіць ад гоцкага і германскага sarwa 'зброя'[4], а аснова -ман- (імёны ліцьвінаў Мангерд, Дзерман, Есьман; германскія імёны Mangerðr, Derman, Esmann) — ад гоцкага manna[5], германскага man 'чалавек'[6]. Такім парадкам, імя Сарман азначае «чалавек зброі»[3].
Адпаведнасьць імя Сарман (лац. Sarmonas) германскаму імю Saraman прызнае летувіскі лінгвіст Ёзас Юркенас(lt)[7].
Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Saramon[8].
У Чэхіі бытавала імя Šarman[9].
Варыянты імя ў гістарычных крыніцах: мы есмо бояре господара короля его милости Марковского повету, имена ихъ: Сермана зъ братьею своею зъ Мишкомъ, а зъ Мацовтою (7 чэрвеня 1483 году)[10]; в тивуна жижъморского в Сармана (27 сакавіка 1486 году)[11]; Sazon Szaraman (1726 год)[12]; Kazimierz Sarman (1807 год)[13].
Носьбіты
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Зэрмановічы (Zermanowicz) — літоўскі шляхецкі род з Наваградзкага ваяводзтва[14].
Глядзіце таксама
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- 1 2 Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule du VIe au XIIe siècle. T. I: Les noms issus du germanique continental et les créations gallo-germaniques. — Paris, 1971. P. 195.
- ↑ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 1300.
- 1 2 Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 25.
- ↑ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 18.
- ↑ Morlet M.-T. Les noms de personne sur le territoire de l’ancienne Gaule du VIe au XIIe siècle. T. I: Les noms issus du germanique continental et les créations gallo-germaniques. — Paris, 1971. P. 167.
- ↑ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 23.
- ↑ Юркенас, Ю. Основы балтийской и славянской антропонимики. — Вильнюс, 2003. С. 130.
- ↑ Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 5: Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego. — Kraków, 1997. S. 218.
- ↑ Archiv český: čili, Staré písemné památky české i moravské, sebrané z archivů domácích i cizích. Dil. XXX. — Praha, 1913. S. 217.
- ↑ Акты, относящиеся к истории Южной и Западной России, собранные и изданные Археографической комиссией. Т. 1. — СПб., 1863. С. 22.
- ↑ Lietuvos Metrika. Knyga 4 (1479—1491). — Vilnius, 2006. P. 39.
- ↑ Историко-юридические материалы, извлеченные из актовых книг губерний Витебской и Могилевской, хранящихся в Центральном архиве в Витебске. Вып. 28. — Витебск, 1900. С. 79.
- ↑ Dudy, Geneteka baza Polskiego Towarzystwa Genealogicznego
- ↑ Polska encyklopedja szlachecka. T. 12. — Warszawa, 1939. S. 318.
Літаратура
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. Аўтарскае выданне. — Менск, 2019. — 459 с. — (сьціслая вэрсія кнігі: Вытокі Вялікае Літвы. — Менск, 2021. — 89 с.)