Інстытут сацыялёгіі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку

Каардынаты: 53°55′1″ пн. ш. 27°36′11″ у. д. / 53.91694° пн. ш. 27.60306° у. д. / 53.91694; 27.60306

Інстытут сацыялёгіі
афіц. Інстытут сацыялогіі
Абрэвіятура ІС
Папярэднік Інстытут філязофіі і права
Дата ўтварэньня 16 студзеня 1990 (30 гадоў таму)
Тып навуковая
Юрыдычны статус дзяржаўная ўстанова
Мэта вывучэньне грамадзтва
Штаб-кватэра Першамайскі раён, вул. Сурганава, д. 1, корп. 2
Месцазнаходжаньне Менск
Дзейнічае ў рэгіёнах Беларусь
Афіцыйныя мовы расейская
Кіраўнік Генадзь Каршуноў
Намесьнік у навуковай працы Зьміцер Бязьнюк
Намесьнік у інавацыйнай працы Юры Чарняк
Навуковая сакратарка Ірына Лісоўская[1]
Асноўныя асобы Яўген Бабосаў, Мікалай Бараноўскі, Сяргей Шавель, Міхаіл Арцюхін[2]
Кіроўны орган Кіраўніцтва
Матчына кампанія Нацыянальная акадэмія навук Беларусі
Колькасьць супрацоўнікаў 67 (2020 год)[3]
Сайт socio.bas-net.by

Інстыту́т сацыялё́гіі (рас. Институт социологии, анг. Institute of Sociology) — дасьледчая ўстанова Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, заснаваная ў студзені 1990 году.

На 2020 год уваходзіў у склад Аддзяленьня гуманітарных навук і мастацтваў НАНБ[4]. Інстытут сацыялёгіі аказваў наступныя паслугі: збытавое дасьледаваньне пакупнікоў, таварнага знака і рынка; апытаньне грамадзкай думкі, дасьледаваньне перавагаў выбарцаў і грамадзка-гаспадарчы агляд двойчы на год; рэцэнзія дасьледаваньня, пасьлядыплёмнае навучаньне грамадазнаўцаў і падтрымка грамадазнаўчага дасьледаваньня[5]. З 2010 году выдае штогадовы «Сацыялягічны альманах» на ангельскай, беларускай і расейскай мовах[6]. У асьпірантуру і дактарантуру прымалі на 4 спэцыяльнасьці: 1) гаспадарчае грамадазнаўства і народанасельніцтва; 2) грамадзкая будова, грамадзкія ўстоі і працэсы; 3) палітычнае грамадазнаўства; 4) грамадазнаўства культуры[7]. Сумесныя дасьледаваньні ажыцьцяўлялі з навуковымі ўстановамі Летувы (Унівэрсытэт Вітаўта Вялікага), Нямеччыны, Расеі (Інстытут сацыялёгіі РАН), Украіны (Кіеўскі політэхнічны інстытут)[8].

Будова[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

На 2020 год Інстытут сацыялёгіі ўлучаў Асяродак агляду перасяленьня навуковых і навукова-пэдагагічных кадраў ды 8 аддзелаў: 1) апэратыўных дасьледаваньняў, 2) гаспадарчага грамадазнаўства, 3) грамадазнаўства грамадзкай галіны, 4) грамадазнаўства дзяржаўнага кіраваньня, 5) грамадазнаўства культуры, 6) грамадзкай тэорыі і мэтадалёгіі, 7) матэматычнага і мэтадычнага забесьпячэньня грамадазнаўчых дасьледаваньняў, 8) рэгіянальнага грамадазнаўства[9].

Мінуўшчына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

16 студзеня 1990 году Савет міністраў Беларускай ССР ухваліў Пастанову № 12 аб стварэньні Інстытуту сацыялёгіі Акадэміі навук БССР на аснове Рэспубліканскага цэнтру сацыялягічных дасьледаваньняў (РЦСД) Інстытуту філязофіі і права, які налічваў 5 аддзелаў, і 2 аддзелаў Інстытуту эканомікі: 1) навуказнаўства, 2) дэмаграфіі і праблемаў народанасельніцтва. Сам РЦСД утварылі ў 1989 годзе ў складзе 5 аддзелаў: 1) тэорыі, мэтадалёгіі і мэтодыкі грамадазнаўчых дасьледаваньняў (загаднік Сяргей Шавель); 2) грамадазнаўства грамадзкай думкі (Галіна Сакалова); 3) грамадзкай дынамікі сельскага насельніцтва (Аляксандар Крукоўскі); 4) грамадзкіх праблемаў моладзі (Мікалай Бараноўскі)[10]. На 1998 год у Інстытуце сацыялёгіі налічвалася 7 навуковых аддзелаў: 1) сацыяльнай палітыкі, 2) сацыялёгіі працы і эканамічнай сацыялёгіі, 3) сацыялёгіі асобы і сацыяльнай стратыфікацыі, 4) сацыялёгіі культуры, 5) сацыялёгіі навукі, 6) сацыяльнай дэмаграфіі і занятасьці насельніцтва, 7) сацыяльнай псыхалёгіі асобы і калектыву. Кірункамі дасьледаваньняў былі: зрухі ў будове грамадзтва, зацікаўленасьцях і патрэбах па слаях насельніцтва, у іх становішчы і дзейнасьці; будова рынку і рухомасьць працоўнай сілы; паводзіны і асаблівасьці ўзаемінаў асобы ва надзвычайных умовах сутыкненьня і Чарнобыльскага бедзтва; назіраньне і прадказаньне грамадзкага разьвіцьця. Свае працы выдалі: Андрэй Ракаў «Дэмаграфічныя асновы народнагаспадарчага плянаваньня» (1990), Вячаслаў Оргіш «Вытокі хрысьціянства: культурна-гістарычны генэзіс» (1991), Ванда Русецкая «Сацыядынаміка навуковага калектыву» (1992), Анатоль Рубанаў «Сацыяльны суб'ект: матывы і дзейнасьць» (1994), Галіна Сакалова «Эканамічная сацыялёгія» і акадэмік Яўген Бабосаў «Катастрофы: сацыялягічны аналіз» (1995), Валер Кліменка «Адукацыя ў трансфармуемым грамадзтве» (1996) і Бабосаў «Асновы канфлікталёгіі» (1997)[11]. У 2007 годзе ў Інстытуце сацыялёгіі стварылі магістратуру[12].

Кіраўнікі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Адміністрацыя(рас.) // ДУ «Інстытут сацыялёгіі», 2020 г. Праверана 28 ліпеня 2020 г.
  2. ^ Навуковая рада(рас.) // ДУ «Інстытут сацыялёгіі», 2020 г. Праверана 28 ліпеня 2020 г.
  3. ^ Інстытут сёньня(рас.) // ДУ «Інстытут сацыялёгіі», 2020 г. Праверана 28 ліпеня 2020 г.
  4. ^ Аддзяленьне гуманітарных навук і мастацтваў // Нацыянальная акадэмія навук Беларусі, 2020 г. Праверана 28 ліпеня 2020 г.
  5. ^ Паслугі(рас.) // ДУ «Інстытут сацыялёгіі», 2020 г. Праверана 28 ліпеня 2020 г.
  6. ^ «Сацыялягічны альманах» // ДУ «Інстытут сацыялёгіі», 2020 г. Праверана 28 ліпеня 2020 г.
  7. ^ Асьпірантура і дактарантура(рас.) // ДУ «Інстытут сацыялёгіі», 2020 г. Праверана 28 ліпеня 2020 г.
  8. ^ Міжнародныя праекты(рас.) // ДУ «Інстытут сацыялёгіі», 2020 г. Праверана 28 ліпеня 2020 г.
  9. ^ Падразьдзяленьні(рас.) // ДУ «Інстытут сацыялёгіі», 2020 г. Праверана 28 ліпеня 2020 г.
  10. ^ Гісторыя(рас.) // ДУ «Інстытут сацыялёгіі», 2020 г. Праверана 28 ліпеня 2020 г.
  11. ^ Валер Кліменка. Інстытут сацыялёгіі // Беларуская энцыкляпэдыя ў 18 тамах / гал.рэд. Генадзь Пашкоў. — Менск: Беларуская энцыкляпэдыя імя Петруся Броўкі, 1998. — Т. 7: Застаўка — Кантата. — С. 272. — 608 с. — 10 000 ас. — ISBN 985-11-0130-3
  12. ^ Магістратура(рас.) // ДУ «Інстытут сацыялёгіі», 2020 г. Праверана 28 ліпеня 2020 г.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]