Табарышкі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Табарышкі
лет. Tabariškės
Касьцёл
Касьцёл
Краіна: Летува
Павет: Віленскі
Раён: Салечніцкі
Насельніцтва: 275 чал. (2011)
Часавы пас: UTC+2
летні час: UTC+3
Геаграфічныя каардынаты: 54°26′20″ пн. ш. 25°36′29″ у. д. / 54.43889° пн. ш. 25.60806° у. д. / 54.43889; 25.60806Каардынаты: 54°26′20″ пн. ш. 25°36′29″ у. д. / 54.43889° пн. ш. 25.60806° у. д. / 54.43889; 25.60806
Табарышкі на мапе Летувы
Табарышкі
Табарышкі
Табарышкі
Commons-logo.svg Галерэя здымкаў у Вікісховішчы

Табарышкі (лет. Tabariškės) — вёска ў Летуве, на рацэ Мерачанцы. Уваходзяць у склад Тургельскага староства Салечніцкага раёну Віленскага павету. Насельніцтва на 2011 год — 275 чалавек. Знаходзяцца на паўночны ўсход ад Салечнікаў, каля беларуска-летувіскай граніцы.

Табарышкі — даўняе мястэчка гістарычнай Віленшчыны, на беларускай этнічнай тэрыторыі. Да нашага часу тут захаваўся каьцёл Сьвятога Міхала Арханёла, помнік традыцыйнай беларускай драўлянай архітэктуры XVIII ст. Сярод мясцовых славутасьцяў вылучалася сядзіба Важынскіх, помнік архітэктуры XIX ст.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вялікае Княства Літоўскае[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Першы пісьмовы ўпамін пра Рукойні датуецца 1507 годам, калі яны ўваходзілі ў склад Віленскага павету Віленскага ваяводзтва.

У 1770 годзе ў Табарышках збудавалі касьцёл.

Пад уладай Расейскай імпэрыі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795 год) Табарышкі апынуліся ў складзе Расейскай імпэрыі, у Віленскім павеце Віленскай губэрні.

На 1859 год у Табарышках было 15 будынкаў.

Найноўшы час[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай Табарышкі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 году ў адпаведнасьці з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР[1]. У 1920 годзе Табарышкі апынуліся ў складзе Сярэдняй Літвы, у 1922 годзе — у складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі.

З пачаткам Другой сусьветнай вайны ў верасьні 1939 году ўлады СССР перадалі мястэчка Летуве.

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Дэмаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • XIX стагодзьдзе: 1859 год — 166 чал.[2]
  • XXI стагодзьдзе: 2011 год — 275 чал.

Турыстычная інфармацыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Капліца прыдарожная

Славутасьці[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Гаспадчы двор Важынскіх
  • Капліца прыдарожная
  • Касьцёл Сьвятога Міхала Арханёла (1770)
  • Могілкі старыя каталіцкія, капліца

Страчаная спадчына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Сядзіба Важынскіх (XIX ст.)

Асобы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Войцех Табар (~1453—1507) — рэлігійны і дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага, біскуп віленскі

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ 150 пытанняў і адказаў з гісторыі Беларусі / Уклад. Іван Саверчанка, Зьміцер Санько. — Вільня: Наша Будучыня, 2002. — 238 с. ISBN 9986-9229-6-1.
  2. ^ Krzywicki J. Taboryszki (3) // Słownik geograficzny... T. XII. — Warszawa, 1892. S. 138.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg Табарышкісховішча мультымэдыйных матэрыялаў