Загальле

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Загальле
Вобласьць: Гомельская
Раён: Хойніцкі
Сельсавет: Судкоўскі
Насельніцтва: 43 (2004)
Тэлефонны код: +375 2346
Аўтамабільны код: 3
Геаграфічныя каардынаты: 51°54′30″ пн. ш. 29°48′27″ у. д. / 51.90833° пн. ш. 29.8075° у. д. / 51.90833; 29.8075Каардынаты: 51°54′30″ пн. ш. 29°48′27″ у. д. / 51.90833° пн. ш. 29.8075° у. д. / 51.90833; 29.8075
Загальле на мапе Беларусі
Загальле
Загальле
Загальле

Зага́льле[1] — вёска ў Беларусі, каля ракі Віці. Уваходзіць у склад Судкоўскага сельсавету Хойніцкага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 43 чал. (2004). Знаходзіцца за 10 км на захад ад места чыгуначнай станцыі Хойнікі (лінія Васілевічы — Хойнікі); на аўтамабільнай дарозе Хойнікі — Мазыр.

Загальле — даўняе мястэчка гістарычнай Рэчыччыны (Панізоўя).

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вялікае Княства Літоўскае[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Упершыню Загальле ўпамінаецца ў XVI ст. як шляхецкае ўладаньне ў складзе Рэчыцкага павету Менскага ваяводзтва. Пад 1567 паселішча значыцца ў попісе войска Вялікага Княства Літоўскага.

У 1649 дзеля абароны ад набегаў казакоў у Загальлі некаторы час стаяў полк Валовіча, які ўваходзіў у склад войска Януша Радзівіла. У інвэнтарах XVIII ст. паселішча значыцца як мястэчка. У 1792 тут збудавалі драўляную царкву Ўзьнясеньня Гасподняга.

Пад уладай Расейскай імпэрыі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Загальле апынулася ў складзе Расейскай імпэрыі, у Рэчыцкім павеце[2] Менскай губэрні. У канцы XVIII ст. пачала дзейнічаць рудня для мясцовых патрэбаў. На 1795 у мястэчку быў 31 двор. У 1824 на месцы старога збудавалі новы драўляны будынак царквы.

У 1858 Загальле перайшло ў дзяржаўны скарб. Паводле вынікаў перапісу (1897) тут было 35 двароў, хлебазапасны магазын, народная вучэльня. У 1898 збудавалі новы будынак царквы.

Найноўшы час[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

25 сакавіка 1918 згодна з Трэцяй Устаўной граматай Загальле абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 згодна з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала мястэчка разам зь іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1926 Загальле вярнулі БССР, дзе яно стала цэнтрам сельсавету (цяпер у Судкоўскім сельсавеце). На 2004 у вёсцы было 24 гаспадаркі.

1 сьнежня 2009 году з зьвязку зь ліквідацыяй Казялускага сельсавету Загальле перадалі ў Дварышчанскі сельсавет, перайменаваны ў Судкоўскі[3].

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Дэмаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Забудова[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Плян складаецца з кароткай вуліцы (на абодвух баках аўтамабільнай дарогі), да якой з поўдня далучаецца другая кароткая вуліца. Жылыя хаты драўляныя, сядзібнага тыпу.

Турыстычная інфармацыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Страчаная спадчына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гомельская вобласць: нарматыўны даведнік / Н. А. Багамольнікава і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2006. — 382 с. ISBN 985-458-131-4. (pdf)
  2. ^ Jelski A. Zahal // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich(пол.). S. 278.
  3. ^ «Об изменении административно-территориального устройства Хойникского района». Гомельской области. Решение Гомельского областного Совета депутатов от 1 декабря 2009 г. № 290(рас.)
  4. ^ Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя ў 15 тамах. Т. 2, кн. 2. Гомельская вобласць / С. В. Марцэлеў; Рэдкалегія: Г. П. Пашкоў (галоўны рэдактар) і інш. — Менск: БелЭн, 2005.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]