Цырын

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Цырын
трансьліт. Cyryn
Каплічка
Каплічка
Coat of Arms of Cyryn.png Flag of Cyryn.png
Герб Цырына Сьцяг Цырына


Краіна: Беларусь
Вобласьць: Гарадзенская
Раён: Карэліцкі
Сельсавет: Цырынскі
Насельніцтва: 500 чал. (2010)
Часавы пас: UTC+3
Тэлефонны код: +375 1596
Паштовы індэкс: 231455
Нумарны знак: 4
Геаграфічныя каардынаты: 53°24′11″ пн. ш. 26°9′45″ у. д. / 53.40306° пн. ш. 26.1625° у. д. / 53.40306; 26.1625Каардынаты: 53°24′11″ пн. ш. 26°9′45″ у. д. / 53.40306° пн. ш. 26.1625° у. д. / 53.40306; 26.1625
Цырын на мапе Беларусі ±
Цырын
Цырын
Цырын
Цырын
Цырын
Цырын
Commons-logo.svg Галерэя здымкаў у Вікісховішчы

Цы́рын[1] — вёска ў Беларусі, на рацэ Сэрвачы. Цэнтар сельсавету Карэліцкага раёну Гарадзенскай вобласьці. Знаходзіцца на аўтамабільнай дарозе Туганавічы — Варонча.

Цырын — даўняе магдэбурскае мястэчка гістарычнай Наваградчыны.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вялікае Княства Літоўскае[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Упершыню Цырын (Цэрын) упамінаецца ў XVI стагодзьдзі як уладаньне вялікіх князёў. У 1432 годзе Ягайла надаў Цэрынскае староства двараніну Наваградзкай зямлі Севестрыяну Сегеню. У канцы XVI стагодзьдзя тут праводзіліся павятовыя соймікі. У XVI—XVIII стагодзьдзях мястэчка было цэнтрам староства Наваградзкага павету.

Местачковы герб, 1792 год

У Цырыне кароль і вялікі князь Жыгімонт Ваза сустракаў войска, што вярталася з Масквы. На 1718 год у мястэчку было 62 дымы, на 1795 год — 75 двароў. 5 чэрвеня 1792 году кароль і вялікі князь Станіслаў Аўгуст Панятоўскі пацьвердзіў Цырыну Магдэбурскае права і надаў яму герб: «у блакітным полі стаячы алень з залатым крыжам паміж рагамі»[2].

Пад уладай Расейскай імпэрыі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Царква, каля 1900 году

У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Цырын апынуўся ў складзе Расейскай імпэрыі, дзе стаў цэнтрам воласьці Наваградзкага павету. У 1852 годзе расейскія ўлады збудавалі тут драўляную царкву. У 1862 годзе адкрылася прыходзкая школа, у 2-й палове 1880-х — народная вучэльня.

У канцы XIX — пачатку XX стагодзьдзяў у Цырыне існавалі валасная і мяшчанская ўправы, царква, 2 капліцы, юдэйскі малітоўны дом, багадзельня, хлебазапасны магазын, вадзяны млын; штогод праводзіліся 2 кірмашы. На 1908 год у мястэчку было 110 двароў.

Найноўшы час[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

25 сакавіка 1918 згодна з Трэцяй Устаўной граматай Цырын абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 году ў адпаведнасьці з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі ён увайшоў у склад Беларускай ССР[3]. Згодна з Рыскай мірнай дамовай (1921) Цырын апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе стаў цэнтрам гміны Наваградзкага павету. За польскім часам тут існавала пачатковая школа, пошта, прыватныя жыдоўскія крамы, каапэратыўная ашчадная каса (пана Стэфчыка).

У 1939 годзе Цырын увайшоў у склад БССР, дзе стаў цэнтрам сельсавету. На 1 студзеня 2000 году ў вёсцы было 240 двароў. У 2000-я Цырын атрымаў афіцыйны статус аграгарадку.

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Дэмаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • XVIII стагодзьдзе: 1795 год — 359 чал.
  • XIX стагодзьдзе: 1830 год — 294 муж., зь іх шляхты 2, духоўнага стану 1, мяшчанаў-юдэяў 82, мяшчанаў-хрысьціянаў і сялянаў 209[4]; 1880 год — 555 чал.[5]
  • XX стагодзьдзе: 1908 год — 624 чал.; 1940 год — 539 чал.; 1999 год — 643 чал.; 1 студзеня 2000 году — 671 чал.[6]
  • XXI стагодзьдзе: 2010 год — 500 чал.

Інфраструктура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У Цырыне працуюць сярэдняя і музычная школы, дашкольная ўстанова, лякарня, амбуляторыя, дом культуры, бібліятэка.

Турыстычная інфармацыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Славутасьці[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Каплічка

Страчаная спадчына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Царква Сьвятога Спаса

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гродзенская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2004. — 469 с. ISBN 985-458-098-9. (pdf) С. 252
  2. ^ Цітоў А. Геральдыка Беларускіх местаў. — Менск, 1998. С. 250.
  3. ^ 150 пытанняў і адказаў з гісторыі Беларусі / Уклад. Іван Саверчанка, Зьміцер Санько. — Вільня: Наша Будучыня, 2002. — 238 с. ISBN 9986-9229-6-1.
  4. ^ Соркіна І. Мястэчкі Беларусі... — Вільня, 2010. С. 413.
  5. ^ Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom I: Aa — Dereneczna. — Warszawa, 1880. 724.
  6. ^ Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Карэліцкага р-на. — Менск: Ураджай, 2000.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg Цырынсховішча мультымэдыйных матэрыялаў