Перайсьці да зьместу

Гронінген (футбольны клюб)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Гронінген
Поўная назва Football Club Groningen
Заснаваны 16 чэрвеня 1971
Горад Гронінген, Нідэрлянды
Стадыён Эўраборг
Умяшчальнасьць: 22 550
Галоўны трэнэр
Чэмпіянат Эрэдывізія
 · 2025—2026 9 месца
Хатнія колеры
Выязныя колеры
Галерэя здымкаў у Вікісховішчы
fcgroningen.nl (нід.)

«Гро́нінген» (па-нідэрляндзку: FC Groningen) — нідэрляндзкі футбольны клюб з гораду Гронінгену. Заснаваны ў 1971 годзе як пераемнік былога прафэсійнага клюбу ГВАВ. Уладальнік Кубка Нідэрляндаў (2015). Найвышэйшым месцам у лізе клюбу быў трэці радок у Эрэдывізіі, які каманда дасягнула ў сэзоне 1990—1991 гадоў. Тады каманда змагалася нават за тытул чэмпіёна краіны ажно да канца сэзону, але саступіла «Аяксу» і ПСВ. Эрвін Куман, Рональд Куман, Ар’ен Робэн і Вірджыл ван Дэйк пачыналі свае кар’еры ў Гронінгене, а для Люіса Суарэса гэта быў першы эўрапейскі клюб[3].

Гісторыя

[рэдагаваць | рэдагаваць код]

Заснаваны ў 1921 годзе, клюб «ГВАВ-Рапідытас» быў адным з клюбаў‑заснавальнікаў Эрэдывізіі ў 1956 годзе, то бок найвышэйшага дывізіёну нідэрляндзкага футболу[4]. У той час гэтая каманда была адной з чатырох прафэсійных клюбаў Гронінгену поруч зь «Бі-Кўік», «Вэлясытас» і «Оостэрпаркерс»[5]. ГВАВ хутка сутыкнуўся з сур’ёзнымі фінансавымі цяжкасьцямі. У выніку адбылося пераўтварэньне ў 1963 годзе, калі была створаная фундацыя прафэсійнага футболу ГВАВ, кіраўніцтва якой ачоліў трыюмвірат з ГВАВ, гарадзкой рады Гронінгену і кансорцыюму мясцовых прадпрыемстваў[6]. Кожны бок зрабіў фундуш у 300 тысячаў нідэрляндзкіх гульдэнаў, стаўшы роўнымі акцыянэрамі фундацыі[6]. Аднак фінансы ГВАВ заставаліся нестабільнымі, што ставіла пад пагрозу будучыню прафэсійнага футболу места, асабліва пасьля таго, як ГВАВ застаўся адзіным прафэсійным клюбам у горадзе[7]. Каманда трымалася ў Эрэдывізіі да самага канца 1960-х гадоў, страціла месца ў эліце[8].

Папярэдні «Гронінгену» клюб ГВАВ у 1964 годзе.

У лютым 1970 году Гарм Брынк, старшыня аматарскага клюбу ГРС, прапанаваў стварыць новую прафэсійную каманду, якая б прадстаўляла Гронінген. Ягоная ідэя займела падтрымку некалькіх мясцовых аматарскіх клюбаў, а мясцовыя прадпрыемствы і гарадзкая рада былі гатовыя сьпісаць пазыкі ГВАВ[8]. У верасьні 1970 году большасьць сябраў фундацыі прагаласавала за прапанову Брынка. Па вяртаньні каманды ў Эрэдывізію была створаная новая каманда «Гронінген» у 16 чэрвеня 1971 годзе як пераемніца ГВАВ, які ў сваю чаргу вярнуўся ў аматарскі футбол[9]. Клюб пачаў выступаць у зялёна‑белай форме, што адпавядала колерам гербу Гронінгену[9].

«Гронінген» саступіў у сваім першым лігавым матчы зь лікам 1:0 удома «Утрэхту» пры 13 тысячах гледачоў[10]. Першая перамога была здабытая толькі ў 10‑м туры, калі зь лікам 2:1 быў пераможаны «Вітэс». Свой першы сэзон каманда скончыла 12‑м радку[11]. Клюб па-ранейшаму меў фінансавыя цяжкасьці, каб скараціць выдаткі на трансфэры «Гронінген» стварыў сыстэму скаўтынгу[12]. У сэзоне 1973—1974 гадоў клюб зазнаў рэкордную паразу зь лікам 9:0 ад «Аякса». Той жа сэзон каманда фінішавала на апошнім месцы ў табліцы і вылецела ў Ээрстэ дывізію[10]. Клюб быў блізкі да банкруцтва, але яго ўратавала гарадзкая рада места[13]. У сэзоне 1974—1975 гадоў «Гронінген» быў другім пасьля НЭК, саступіўшы першы радок другога дывізіёну праз горшую розьніцу галоў. Хаця каманда кваліфікавалася ў плэй‑оф за прасоўваньне ў Эрэдывізіі, яна скончыла другою пасьля «Эйндговэну» і засталася ў другім дывізіёне[14]. У 1975 годзе «Гронінген» заклаў інтэрнат для юнацкай акадэміі, імкнучыся ўзмоцніў склад за кошт уласных выхаванцаў[15]. Аднак, каб прасунуцца ў элітную лігу «Гронінгену» спатрэбілася яшчэ некалькі гадоў. Пры гэтым большасьць складу, якая дамаглася вяртаньня ў Эрэдывізію ў 1980 годзе, была выхаваная ў юнацкай акадэміі клюбу[4].

Помнік брамніку ГВАВ Тоні ван Лёэўвэ, які загінуў за дзень да стварэньня «Гронінгену».

У сэзоне 1982—1983 гадоў «Гронінген» упершыню кваліфікаваўся ў эўрапейскія спаборніцтвы пасьля таго, як фінішаваў на пятым радку айчыннага першынства[16]. Аднак, ключавы гулец Рональд Куман пакінуў клюб у міжсэзоньне 1983 году і далучыўся да «Аякса», у той час як ягоны брат Эрвін застаўся ў камандзе[3][17]. Першы эўрапейскі матч каманды адбыўся ў гасьцёх у Мадрыдзе, дзе іх прымалі гаспадары «Атлетыка». Сустрэча скончылася паразай зь лікам 2:1, пры тым, што «Гронінген» вёў у ліку 1:0. У матчы ў адказ клюб нечакана перамог зь лікам 3:0 і прасунуўся далей. У другім раўндзе супернікам стаў мілянскі «Інтэрнацыянале». Перамога зь лікам 2:0 удома давала надзею на праход у наступны раўнд, але параза 5:1 на выезьдзе спрычыніла выбыцьцё з турніру[18]. «Гронінген» зноў гуляў у эўрапейскіх спаборніцтвах пяць разоў паміж 1986 і 1992 гадамі[4], даходзячы да трэцяга раўнду ў Кубку УЭФА 1986—1987 і 1988—1989 гадоў[19][20].

Дзякуючы гэтаму посьпеху, клюб пэўны час меў чацьвертую найвышэйшую сярэднюю хатнюю наведвальнасьць у нідэрляндзкім футболе, акурат пасьля «Аякса», ПСВ і «Фэеноорду», прыцягваючы больш за 10 тысячаў заўзятараў на кожны матч[21][22]. У 1989 годзе «Гронінген» дасягнуў свайго першага фіналу Кубка Нідэрляндаў, саступіўшы ПСВ зь лікам 4:1[23]. У тым жа годзе старшыня клюбу Рэнзэ дэ Фрыс быў прызнаны вінаватым у растрачаньні і выкарыстаньні «брудных» грошай дзеля падпісаньня гульцоў паміж 1984 і 1989 гадамі[24][25]. Дэ Фрыс, які быў старшынём з 1980 году, сышоў у адстаўку і правёў некалькі дзён у турме[25][26]. Некалькі іншых клюбаў Эрэдывізіі таксама былі расьсьледаваныя і пакараныя паліцэйскімі органамі ў гэты час[25], а «Гронінгену» былі высунутыя дадатковыя падатковыя патрабаваньні на 700 тысячаў гульдэнаў[24]. Клюб зноў апынуўся ў даўгах і быў блізкі да банкруцтва[27]. Не зважаючы на фінансавыя цяжкасьці, каманда зафіксавала свой найвышэйшы вынік у гісторыі ў сэзоне 1990—1991 гадоў, у якім каманда заняла трэцяе месца.

Крыніцы

[рэдагаваць | рэдагаваць код]
  1. ↑ https://www.transfermarkt.nl/dick-lukkien/profil/trainer/2208
  2. ↑ https://www.rtvnoord.nl/nieuws/1006668/dick-lukkien-komend-seizoen-nieuwe-hoofdtrainer-fc-groningen
  3. 1 2 Giraldo, Javier (17.06.2021) El día más emotivo de Koeman en su vuelta a Groningen. Sport. Праверана 04.09.2021 г. Архіўная копія ад 04.09.2021 г.
  4. 1 2 3 Historie. FC Groningen. Праверана 02.09.2021 г. Архіўная копія ад 15.05.2021 г.
  5. ↑ Derksen, Johan (09.11.2003) 'De magische krachten van Stadion Oosterpark'. Voetbal International. Праверана 31.10.2023 г. Архіўная копія ад 31.10.2023 г.
  6. 1 2 Donker 2011. С. 12.
  7. ↑ Donker 2011. С. 15.
  8. 1 2 Donker 2011. С. 22—23.
  9. 1 2 Donker 2011. С. 24—26.
  10. 1 2 Minnema, Egbert (10.06.2021) FC-historie in cijfers: 1971–1981, een begin met veel records. RTV Noord. Праверана 04.09.2021 г. Архіўная копія ад 04.09.2021 г.
  11. ↑ Poker 1996. С. 9.
  12. ↑ Poker 1996. С. 11.
  13. ↑ Poker 1996. С. 20.
  14. ↑ Poker 1996. С. 23.
  15. ↑ Poker 1996. С. 32—33.
  16. ↑ Poker 1996. С. 74—77.
  17. ↑ Poker 1996. С. 78.
  18. ↑ Poker 1996. С. 82.
  19. ↑ Poker 1996. С. 111.
  20. ↑ Poker 1996. С. 124.
  21. ↑ Poker 1996. С. 72.
  22. ↑ Poker 1996. С. 109.
  23. ↑ 1989: PSV snel klaar met FC Groningen. Royal Dutch Football Association (28.02.2018). Праверана 04.09.2021 г. Архіўная копія ад 04.09.2021 г.
  24. 1 2 Poker 1996. С. 127—128.
  25. 1 2 3 Nieuwe rechtszaak Karel Aalbers. SBV Vitesse. Праверана 04.09.2021 г. Архіўная копія ад 27.09.2007 г.
  26. ↑ Renze de Vries (81) overleden. Algemeen Dagblad (08.05.2012). Праверана 04.09.2021 г. Архіўная копія ад 04.09.2021 г.
  27. ↑ Poker 1996. С. 138.

Літаратура

[рэдагаваць | рэдагаваць код]
  • Donker, Martin; Heuvelman, Dick; Mennega, Jan; Mulder, Henk; Nederlof, Bert; Penning, Wessel; Swart, Nico; Verkamman, Matty; Visser, Jaap; Zweverink, Paul 40 jaar FC Groningen en de historie van GVAV. — Uitgeverij de Buitenspelers, 2011. — ISBN 9789071359439
  • Poker, Henk 25 jaar FC Groningen. — Uitgeverij Profiel, 1996. — ISBN 9789052941394

Вонкавыя спасылкі

[рэдагаваць | рэдагаваць код]
Атрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Гронінген_(футбольны_клюб)&oldid=2684294»