Бардо (футбольны клюб)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Бардо
Girondins bordeaux.png
Поўная назва Football Club des Girondins de Bordeaux
Заснаваны 1881
Горад Бардо, Францыя
Стадыён Нуво Стад Бардо
Умяшчальнасьць: 42 115
Галоўны трэнэр Рыкарду Гомэс
Чэмпіянат Ліга 1
 · 2017—2018 6 месца
Афіцыйны сайт

«Бардо» (па-француску: Bordeaux) — францускі футбольны клюб з гораду Бардо. Заснаваны ў 1881 годзе. Шасьціразовы чэмпіён Францыі і чатырохразовы ўладальнік Кубка Францыі. «Бардо» быў заснаваны ў 1881 годзе як мультыспартовы клюб і зьяўляецца адным з самых пасьпяховых футбольных клюбаў у Францыі. Клюб перамагаў у чэмпіянце краіны 6 разоў, што ставіць яго на чацьвертае месца сярод клюбаў пераможцаў чэмпіянату. «Бардо» таксама мае перамогі ў Кубках краіны. Бардо гуляе свае хатнія гульні на стадыёне «Шабан-Дэльма», які быў названы ў гонар былога мэра Бардо, Жака Шабан-Дэльмаса, і мае ўмяшчальнасьць у 34 462 чалавекі. Гэты аб’ект быў раней вядомы як Parc Lescure. Клюб вядзе перамовы аб будаўніцтве новага стадыёну, які будзе зьмяшчаць 42 000 чалавек, гэты новы стадыён як плянуецца прыме матчы чэмпіянату Эўропы 2016 году.

«Бардо» зьяўляецца адным з самых папулярных футбольных клюбаў у Францыі. Каля 10% насельніцтва краіны падтрымліваюць клюб. «Бардо» апярэджваюць па гэтым паказчыку толькі тры клюбы: «Марсэль» (20% насельніцтва), «Ліён» (11%) і «Пары Сэн-Жэрмэн» (11%)[1]. Клюб цалкам належыць францускай тэлевізійнай групе M6 з 2001 году.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Стварэньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

1 кастрычніка 1881 году ў горадзе Бардо ўтварылася спартовае таварыства SGTG. У яго ўваходзілі розныя віды спорту. Праз два дзясяткі гадоў была спроба далучыць ўжо атрымаўшы распаўсюджваньне ў Францыі такі від спорту, як футбол. Аднак футбол у Бардо не прыжыўся. І толькі ў 1919 годзе аматары футболу аб’ядналі некалькі камандаў з розных раёнаў гораду, у адно нейкае падабенства клюбу. Тады футбол у Бардо зрабіў велізарны крок наперад. У той жа час вызначыліся й колеры каманды: цёмна-фіялетава-сінія футболкі й белыя трусы. У 1920 годзе каманда згуляла свой першы афіцыйны матч. Каманда тады насіла неафіцыйную назву «Жыранды дэ Бардо» (франц. Girondis de Bordeaux). А супрацьстаяла ім каманда «Section Burdigalienne». «Жыранды дэ Бардо» быў разгромлены 12:0.

У той час ўсё ж такі аформіліся дзьве каманды — «Sporting Club de la Bastidienne» і «Club Deportivo Espagnol de Bordeaux». Пазьней гэтыя каманды атрымалі прафэсійны статус і заявіліся ў другой францускі дывізіён. Аднак футбольныя ўлады гораду такая сытуацыя не задавальняла й яны прапанавалі камандам аб’яднацца. У сэзоне 1934—1935 гэта адбылося, і ў Бардо зьявіўся клюб пад назвай «Hispano-Bastidienne». Аднак такое рашэньне сябе не апраўдала. Каманды, якія ў самастойным выглядзе займалі даволі нядрэнныя месцы, то аб’яднаўшыся апусьціліся на апошняе месца.

Пасьля новых перамоваў 2 ліпеня 1936 году было вырашына аб’яднаць і дзьве іншыя каманды — «Girondis Guyenne Sport» і «Bordeaux Football Club». Аб’яднаны клюб атрымаў назву «Bordeaux Football Club». У траўні 1937 году каманда стала чэмпіёнам Францыі сярод аматараў і падала заяўку на атрыманьне прафэсійнага статусу. Просьбу задаволілі й ужо восеньню 1937 году «Бардо» выступаў у другім дывізіёне францускага першынства.

Ваенны пэрыяд[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У чэрвені 1938 году Францыя прымала чэмпіянат сьвету. І для таго, каб горад прыняў чэмпіянат сьвету, у 1935 годзе быў спраектаваны й адкрыты стадыён Stade du Parc Lescure. Цяпер ён носіць імя палітычнага дзеяча Францыі Жака Шабана-Дэльма.

Перад сэзонам 1939—1940 гадоў каманда ўзмацнілася легіянэрамі з Гішпаніі й Афрыкі. Гэты сэзон «Бардо» сустракаў зь вялікімі надзеямі. Але ўмяшалася вайна. У Францыі была аб’яўлена ўсеагульная мабілізацыя, а ўсе спартовыя спаборніцтвы былі адмененыя. Але, пакуль справа не даходзіла да прамых ваенных сутыкненьняў, улады краіны вырашылі правесьці чэмпіянат у трох тэрытарыяльных зонах. Жырондцы перамаглі ў турніры ў паўднёва-заходняй групе й ужо рыхтаваліся да стыкавых матчаў, калі становішча зьмянілася. 10 траўня 1940 году нямецкія самалёты правялі бамбаваньне францускай тэрыторыі й акупавалі Бардо. Але пры гэтым немцы не перашкаджалі правядзеньню футбольных матчаў. 25 траўня 1941 году «Бардо» спачатку перамог «Тулюзу», якая стала чэмпіёнам на не занятай немцамі тэрыторыі. А ў вырашальнай гульні, на якой прысутнічала больш за 15 000 гледачоў, атрымаў перамогу над камандай «Фіў». Гэтак «Бардо» стаў пераможцам першага розыгрышу Кубка ваеннага часу. Гэтая перамога стала першым афіцыйным тытулам маладога клюбу.

Пасьля вайны[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вайна скончылася й «Бардо» ўсё яшчэ гуляў у другім дывізіёне. І вось нарэшце вясной 1949 году каманда паднялася ў першы дывізіён. І ўжо ў наступным годзе клюб сьвяткаваў першую перамогу ў вышэйшым дывізіёне краіны. «Бардо» стаў чэмпіёнам Францыі, апярэдзіўшы «Ліль» на шэсьць балаў. Кіраваў камандай тады Андрэ Жэрар. Аж да 1960-х гадоў «Бардо» не шанцавала. Каманда чатыры разы займала другія месцы ў чэмпіянаце й пяць разоў удзельнічала ў фінале Кубка краіны, так і не выйграўшы ні аднаго з тытулаў. У 1960-х каманда зрабіла стаўку на знакаміты італьянскі абарончы стыль гульні «катэначча». Аднак не відовішчная гульня не прыносіла належнага выніку. Пасьля сыходу Сальвадора Артыгаса, тагачаснага галоўнага трэнэра «Бардо», за 13 гадоў зьмянілася 7 галоўных трэнэраў. У той пэрыяд у камандзе пачалі зьяўляцца сапраўды неардынарныя футбалісты, якія ў хуткім часе надалі гульні клюбу непаўторны стыль. І першым зь іх быў Ален Жырэс, які неўзабаве стаў ідалам заўзятараў клюбу й адным з найлепшых гульцоў краіны.

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Актуальны на 31 жніўня 2018 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
1 Сьцяг Францыі Бр Бэнуа Кастыль 1987
2 Сьцяг Сэрбіі Аб Мілан Гаіч 1996
3 Сьцяг Гішпаніі Аб Сэрхі Паленсія 1996
4 Сьцяг Францыі Аб Жуль Кундэ 1998
5 Сьцяг Бразыліі ПА Атавію 1994
6 Сьцяг Польшчы Аб Ігар Ляўчук 1985
7 Сьцяг Францыі Нап Джымі Брыян 1985
8 Сьцяг Францыі Нап Ян Карамо 1998
9 Сьцяг Даніі Нап Андрэас Карнэліюс 1993
10 Сьцяг Нігерыі ПА Сэм’юэл Калу 1997
11 Сьцяг Гвінэі Нап Франсуа Камано 1996
12 Сьцяг Францыі Нап Нікаля дэ Прэвіль 1991
13 Сьцяг Сэнэгалу ПА Юнус Санкарэ 1989
14 Сьцяг Сэрбіі Аб Вукашын Ёванавіч 1996
15 Сьцяг Францыі Нап Аляксандр Мэндзі 1994
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
16 Сьцяг Францыі Бр Гаэтан Пусэн 1999
17 Сьцяг Францыі ПА Арэльен Чуамэні 2000
18 Сьцяг Чэхіі ПА Яраслаў Плашыл 1982
19 Сьцяг Даніі ПА Люкас Лерагер 1993
20 Сьцяг Сэнэгалу Аб Юсуф Сабалі 1993
21 Сьцяг Францыі Аб Тэо Пэленар 1994
23 Сьцяг Аргентыны ПА Валентын Вада 1996
25 Сьцяг Бразыліі Аб Паблу 1991
26 Сьцяг Харватыі ПА Тома Башыч 1996
28 Сьцяг Францыі ПА Зайду Юсуф 1999
29 Сьцяг Францыі ПА Максім Пунджэ 1992
30 Сьцяг Францыі Бр Жэром Прыёр 1995
35 Сьцяг Францыі ПА Ясын Бэнраў 1999
40 Сьцяг Францыі Бр Авэр Манданда 1998

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg Бардо (футбольны клюб)сховішча мультымэдыйных матэрыялаў