Насовічы

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Насовічы
Першыя згадкі: 1560
Вобласьць: Гомельская
Раён: Добрускі
Сельсавет: Насовіцкі
Насельніцтва: 1584 (2004)
Тэлефонны код: +375 2333
Паштовы індэкс: 247073
Аўтамабільны код: 3
Геаграфічныя каардынаты: 52°16′39″ пн. ш. 31°16′25″ у. д. / 52.2775° пн. ш. 31.27361° у. д. / 52.2775; 31.27361Каардынаты: 52°16′39″ пн. ш. 31°16′25″ у. д. / 52.2775° пн. ш. 31.27361° у. д. / 52.2775; 31.27361
Насовічы на мапе Беларусі
Насовічы
Насовічы
Насовічы

Насо́вічы[1] — вёска ў Беларусі, на правым беразе ракі Вуці. Цэнтар сельсавету Добрускага раёну Гомельскай вобласьці. Насельніцтва 1584 чал. (2004). Знаходзяцца за 15 км на поўдзень ад Добрушу. Прыпынкавы пункт на чыгуначнай лініі Гомель — Бахмач; на аўтамабільнай дарозе Церахоўка — Гомель.

Насовічы — даўняе мястэчка гістарычнай Рэчыччыны (Панізоўя).

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вялікае Княства Літоўскае[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Выяўленае археолягамі за 2,5 км на захад ад Насовічаў селішча I тысячагодзьдзя да н. э. сьведчыць пра засяленьне гэтай мясцовасьці ў глыбокай старажытнасьці. Першы пісьмовы ўпамін пра Насовічы як хутар, дзе жылі дзьве каталіцкія радзіны, браты Янковічы, датуецца 1560.

Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (15651566) Насовічы ўвайшлі ў склад Рэчыцкага павету Менскага ваяводзтва, у валоданьні Фашчаў. У 1640-я, паводле інвэнтару Гомельскага староства, у сяле было 2 дымы, 2 службы і 1 пустынь — Шышкаўшчына. Паводле інвэнтару 1752 — 3 службы.

Пад уладай Расейскай імпэрыі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772) Насовічы апынуліся ў складзе Расейскай імпэрыі, у Беліцкім павеце Магілёўскай губэрні. На 1838 у мястэчку быў 121 двор, на 1848 — 155 двароў. У 1841 тут збудавалі драўляную Мікалаеўскую царкву. На 1854 — 3 карчмы, 2 вятракі, 2 бровары.

На 1860 у Насовічах было 363 двары, дзейнічала царква, працавалі 4 млыны і сукнавальня. У 1874 адкрылася народная вучэльня (у 1889 у ёй навучаліся 72 хлопчыкі і 5 дзяўчынак). З 1879 працавала майстэрня апрацоўкі аўчынаў. На 1880 — лякарня на 16 ложкаў. З 1892 працаваў вінаробны завод. Паводле вынікаў перапісу (1897) — 550 двароў, хлебазапасны магазын, 24 крамы. На 1909 у мястэчку было 5 мураваных будынкаў. У 1911 адкрылася спажывецкае таварыства, існавала пошта, бібліятэка пры школе.

Найноўшы час[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

25 сакавіка 1918 згодна з Трэцяй Устаўной граматай Насовічы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 згодна з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала мястэчка разам зь іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1926 Насовічы вярнулі БССР, дзе яны сталі цэнтрам сельсавету. У 1929 у вёсцы працавалі вінны завод, трактарны млын, вятрак, швацкая і кравецкая арцелі, кузьня, сьлясарная і сталярная майстэрні. На 2004 тут было 627 двароў. У 2000-я Насовічы атрымалі афіцыйны статус аграгарадку.

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Дэмаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Інфраструктура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У Насовічах працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, амбуляторыя, дом культуры, бібліятэка, пошта.

Забудова[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Плян складаецца з 5 простых вуліцаў (3 зь якіх доўгія), з скіраванасьцю з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. Яны злучаюцца кароткімі вуліцамі. Забудова двухбаковая, пераважна драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу. У 19871992 будаваліся цагляныя дамы на 137 радзінаў, у якіх пасяліліся жыхары з забруджаных у выніку катастрофы на Чарнобыльскай АЭС тэрыторыяў.

Турыстычная інфармацыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Страчаная спадчына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Царква (1902)

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гомельская вобласць: нарматыўны даведнік / Н. А. Багамольнікава і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2006. — 382 с. ISBN 985-458-131-4. (pdf)
  2. ^ Krzywicki J. Nosowicze // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom VII: Netrebka — Perepiat. — Warszawa, 1886. S. 186.
  3. ^ Гарады і вёскі Беларусі. Энцыкл. Т. 1. Кн. 1. — Менск, 2004.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]